Λέτε να μπορέσει ο Κασσελάκης;

Τελικά, μπροστά στα στελέχη του Σύριζα, στα αστικά κόμματα έχουμε να κάνουμε με προσκοπάκια. Τέτοιο δημόσιο ξεκατίνιασμα και τέτοιες αλληλοκατηγορίες, δεν το βλέπεις αλλού, πουθενά. Μέχρι και «υποκοσμιακά» χαρακτηριστικά απέδωσε στους οπαδούς του Κασσελάκη ο Φίλης. Θα μου πεις άμα έχεις το χούι, δεν κρύβεται. Τι δηλαδή επειδή είναι σύντροφοι θα μιλούσαν με το σεις και με το σας; Όχι βέβαια ότι αγαπιούνται και στα άλλα κόμματα αλλά να, κάποια προσχήματα τα κρατάνε.

Δικαιολογημένη η σύγχυση των Συριζαίων, όλα δείχνουν ότι ο Κασσελάκης τους παίρνει το κόμμα. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ωστόσο ότι έχουν καταλάβει τι γίνεται. «Πού είναι το πρόγραμμα του» διαμαρτύρονται Έφη και Ευκλείδης και αναρωτιέσαι αν σοβαρολογούν ή αν μας κάνουν πλάκα; Με ποιο πρόγραμμα δηλαδή κέρδισε τις εκλογές ο Σύριζα; Και τι απέγινε; Εκτός και αν θεωρούν ότι το «με ένα νόμο και ένα άρθρο» είναι πρόγραμμα. Ότι λέει κάτι περισσότερο από το «θα νικήσω». Για να μη πούμε για τόσα και τόσα περισπούδαστα προγράμματα δηλαδή τα οποία κοσμούν καλάθους των αχρήστων. Σε δουλειά να βρισκόμαστε. Όχι, αυτό που κάνει ο Κασσελάκης είναι ότι τους αντιγράφει. Για μια ακόμα φορά ο Δημήτρης Χριστόπουλος έχει δίκιο όταν λέει «σύντροφοι μαζί τον φτιάξαμε», αν και δεν είμαι βέβαιος ότι θα πρέπει να αισθάνεται άσχημα για τη «μεσσιανική θεολογία» την οποία, όπως λέει, καλλιέργησε ο Σύριζα. Αυτή δεν ήταν η παιδική ασθένεια της αριστεράς; Της είχαν δώσει και όνομα: προσωπολατρεία. Απλώς όταν η πολιτική σου είναι κενή αναδεικνύεις και ένα κενό πρόσωπο.

Θα μπορούσε άραγε αυτό το κενό πρόσωπο να πετύχει; Με όλα τα εμφανή ελλείμματα του, ο Κασσελάκης έχει δύο σημαντικά πλεονεκτήματα. 

Θα μπορούσε άραγε αυτό το κενό πρόσωπο να πετύχει; Με όλα τα εμφανή ελλείμματα του, ο Κασσελάκης έχει δύο σημαντικά πλεονεκτήματα. Το πρώτο είναι ότι δεν συμμερίζεται τον δογματισμό της «κομματικής καμαρίλας». Και το δεύτερο, ότι είναι αθώος του αίματος, δεν συμμετείχε στην τοξική φάση του Σύριζα κι ο ίδιος έχει έναν πολύ διαφορετικό πολιτικό λόγο, απελπιστικά ρηχό αλλά πάντως ενωτικό. Κάτω από προϋποθέσεις, αυτό του επιτρέπει να πάρει πρωτοβουλίες και να απευθυνθεί σε ένα κόσμο με τον οποίο ο Σύριζα είχα πάρει διαζύγιο. Να ανοιχτεί στον περίφημο και αιωνίως διεκδικούμενο μεσαίο χώρο, χωρίς να κουβαλά τα τραύματα του συριζαϊκού παρελθόντος. Κι επειδή σκέφτεται έξω από το κομματικό κουτί, δεν θα απέκλεια καθόλου να πάρει πρωτοβουλίες που θα μας εκπλήξουν. Άλλωστε, όπως έδειξε η πρόσφατη εμπειρία, πολλοί και πιθανώς σε πολλούς χώρους, θα ήθελαν να πάρουν κάτι από τη λάμψη του. Πληροφορίες δεν έχω, μπορώ να φανταστώ όμως αρκετούς που θα έμπαιναν στον πειρασμό.

Πρώτα φυσικά θα πρέπει να μάθει τον χώρο του, τον χώρο της πολιτικής δηλαδή στον οποίο μπαίνει. Υπάρχει όριο στις γκάφες που συγχωρούνται. Δεν θα είναι δύσκολο πάντως, έξυπνος είναι, άλλωστε οι περισσότεροι πολιτικοί αναμασούν κοινοτυπίες. Σίγουρα, αν το βάλει στόχο, σύντομα θα μπορεί να χειριστεί τα ζητήματα με επάρκεια. Το δεύτερο είναι πιο δύσκολο. Όσο και αν ακούγεται αντιφατικό, θα χρειαστεί να απαλλαγεί από αυτούς που τον στήριξαν. Σε αυτή τη φάση του ήταν απαραίτητοι. Με Παππά και Πολάκη ωστόσο δεν θα πάει μακριά. Χρειάζεται ασφαλώς μια φρέσκια ομάδα που θα μπορεί να εκφράσει και να δώσει υπόσταση στην καινούργια φυσιογνωμία που θέλει να δώσει στο Σύριζα. Την ίδια στιγμή ωστόσο πρέπει να κρατήσει το κόμμα ενωμένο: δεν πρέπει να υποκύψει αλλά ούτε και μπορεί να αγνοήσει, τις κομματικές ισορροπίες. Δεν θα είναι εύκολο. Ιδίως αν πάρουμε υπόψη πως από την επομένη της εκλογής, φυσικά αν νικήσει, θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον ανταρτοπόλεμο της παλιάς φρουράς. Το πώς θα το κάνει θα κρίνει εν πολλοίς και το αν διαθέτει ηγετικά χαρακτηριστικά, αν εκτός από καλός μαθητής έχει και την ωριμότητα όπως και την ορθή κρίση που απαιτείται για την ηγεσία ενός κόμματος εξουσίας. Μέχρι στιγμής δεν μας τα έχει δείξει και δυστυχώς αυτά δεν μαθαίνονται. Είτε τα έχεις είτε δεν τα έχεις.