Κιβωτός της πόλωσης η κάλπη;

Τα όσα δύσοσμα έρχονται στο φως της ημέρας για την «Κιβωτό του κόσμου» έχουν ανοίξει διάπλατα μεγάλα και κρίσιμα ζητήματα που έρχονται να προστεθούν σε αυτά που αποκαλύπτονται στη χώρα μας με μορφή χιονοστιβάδας το τελευταίο διάστημα. Η ενδοοικογενειακή -και όχι μόνο- βία, η παιδοφιλία και η κάθε μορφής κακοποίηση παραμένουν ανοιχτές πληγές που κακοφορμίζουν στο σώμα της κοινωνίας υπενθυμίζοντας, με τον πιο δραματικό τρόπο, ότι η μέριμνα για τα παιδιά είναι πρωτίστως καθήκον της πολιτείας και δεν μπορεί να ασκείται ανεξέλεγκτα από την Εκκλησία και τους ανθρώπους της, τη φιλανθρωπική κοινότητα και διάφορες μη κυβερνητικές οργανώσεις και δομές.

Θα περίμενε κανείς ότι για ένα τόσο ευαίσθητο θέμα η δημόσια συζήτηση θα επικεντρωνόταν στα μέτρα που πρέπει να παρθούν, έστω και καθυστερημένα, ώστε να μην πέσουμε από τα σύννεφα κάποιας άλλης «κιβωτού» στο μέλλον. Δεν έγινε έτσι, από όλες τις πλευρές τουλάχιστον. Η «μυρωδιά των εκλογών» παραείναι πλέον έντονη για να επιτρέψει τέτοιες πολυτέλειες. Στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης βρήκαν την ευκαιρία να συνομωσιολογήσουν. «Οι αποκαλύψεις για την “Κιβωτό του κόσμου” αποσκοπούν στον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από το σκάνδαλο των υποκλοπών». Ακόμα και η κακομεταχείριση παιδιών τίθεται δυστυχώς στην υπηρεσία κομματικών σκοπιμοτήτων.

Η διχαστική λογική διαπέρασε άλλωστε όλη την αντιπολιτευτική διαδρομή του ΣΥΡΙΖΑ που δεν δίστασε να εναντιωθεί ακόμα και σε διεθνείς αμυντικές συμβάσεις καθώς και συμφωνίες καθορισμού των χωρικών υδάτων με γειτονικές χώρες. Η έμμεση και άμεση στήριξη που παρέχει, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, στο καθεστώς του Πούτιν για την εγκληματική του εισβολή στην Ουκρανία είναι χαρακτηριστική της ανεύθυνης στάσης της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο σκοπός για «δεύτερη φορά Αριστερά» αγιάζει τα μέσα…

Όσο πλησιάζει ο χρόνος της κάλπης, η ηγεσία της ΝΔ φαίνεται να ανταποκρίνεται όλο και περισσότερο στην πρόκληση της πόλωσης. Το δίλημμα «Μητσοτάκης ή Τσίπρας» εξυπηρετεί αυτή τη λογική, ενώ ταυτόχρονα κατεβάζει σημαντικά τον εκλογικό πήχυ που ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε ανεβάσει μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης. Η εκλογική αναμέτρηση όμως πρέπει να γίνει με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον και όχι στο παρελθόν. Η χώρα χρειάζεται άμεσα μια δυναμική φυγή προς τα εμπρός στηριγμένη στις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που θα αποδειχτούν ικανές να στηρίξουν μια τέτοια πορεία.

Ο πρωθυπουργός δικαιούται να επιδιώκει την αυτοδυναμία για το κόμμα του αλλά παίρνει μεγάλο ρίσκο για τη χώρα όταν η αυτοδυναμία γίνεται αυτοσκοπός που θέτει τους ψηφοφόρους ενώπιον εκβιαστικών διλημμάτων. Πολύ σύντομα θα χρειαστούν, όπως και στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες άλλωστε, ευρύτερες συναινέσεις προκειμένου να στηριχτούν δύσκολες και καθοριστικές για το μέλλον αποφάσεις. Η διαπίστωση ότι στη χώρα μας δεν υπάρχει κουλτούρα συνεργασιών δεν είναι παρά ένα βολικό επιχείρημα που «απαλλάσσει» τις κομματικές ηγεσίες από την ευθύνη μιας πιθανής ακυβερνησίας.

Σε μια εποχή που η Ευρώπη και ο κόσμος βρίσκονται μπροστά σε δυσμενείς προκλήσεις, η επόμενη, διπλή όπως προδιαγράφεται εκλογική μάχη θα είναι κρίσιμη για τη χώρα. Το εκλογικό αποτέλεσμα θα πρέπει να αποτυπώνει τις πολιτικές καθαρά επιλογές των ψηφοφόρων μακριά από διχαστικές λογικές, διατηρώντας ανοιχτή τη δυνατότητα για μετεκλογικές προγραμματικές συγκλίσεις, εφόσον απαιτηθούν. Η Ελλάδα έχει πληρώσει πολύ ακριβά τα τελευταία χρόνια τις συνέπειες της ακραίας πόλωσης και του χυδαίου λαϊκισμού και δεν αντέχει να ξαναβιώσει την επανάληψη της ιστορίας που, έστω και ως φάρσα, θα είναι ακόμα πιο επικίνδυνη και επώδυνη.