Θα βλάψει το ΠΑΣΟΚ η παρακολούθηση του Ανδρουλάκη;

Η υπόθεση των υποκλοπών και της παρακολούθησης τηλεφώνων έχει φέρει τους κεντρώους που στήριξαν Μητσοτάκη μπροστά σε δίλημμα. Η ανησυχία τους για την κυβερνησιμότητα της χώρας και το ενδεχόμενο επανάκαμψης του Σύριζα παραμένει ισχυρή. Είναι ο λόγος που ένα μέρος τους εξακολουθεί να στηρίζει την κυβέρνηση παρά τους όποιους ενδοιασμούς. Την ίδια στιγμή ωστόσο πολλοί αναρωτιούνται αν θα πρέπει να παραμερίσουν τις αγωνίες τους και, όπως έγραψε στα Νέα η Αγγέλα Καστρινάκη, να «εστιάσουν στο μεγάλο σκάνδαλο» που βρίσκεται μπροστά τους.

Το πώς θα διαχειριστεί το θέμα η κυβέρνηση, αν θα τους βοηθήσει να επανακάμψουν, τουλάχιστον τη δεύτερη Κυριακή, θα το δούμε. Οι παράγοντες που θα μετρήσουν είναι γνωστοί. Αυτό που περιμένουν είναι απαντήσεις στα ερωτήματα που έχουν τεθεί. Κυρίως το πώς και γιατί αποφασίστηκε η παρακολούθηση Ανδρουλάκη και αν πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση ή αν αφορά και άλλους πολιτικούς και δημοσιογράφους. Απαντήσεις χρειάζονται και για το λογισμικό Predator, οι εκπρόσωποι του οποίου έχουν έδρα στην Ελλάδα χωρίς να ιδρώνει το αυτί κανενός.

Για την ώρα η κυβέρνηση παραμένει εκτεθειμένη παρέχοντας άφθονες διαβεβαιώσεις χωρίς καθόλου όμως στοιχεία.  Η επιλογή πάντως της διεύρυνσης της περιόδου που θα αποτελέσει αντικείμενο έρευνας της εξεταστικής επιτροπής, προϊδεάζει για πρόθεση συμψηφισμού. Στέλεχος προηγούμενης κυβέρνησης, το οποίο θεωρεί βέβαιο ότι τον παρακολουθούσαν οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι, εξέφραζε την εκτίμηση ότι δεν αποκλείεται η κυβέρνηση «να τα βγάλει όλα στη φόρα» και γαία πυρί μιχθήτω. Θα το δούμε. Όπως θα δούμε αν και πόσο αποτελεσματική μπορεί να είναι μια τέτοια τακτική.

Για τον Σύριζα βέβαια οι παρακολουθήσεις είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να σηκώσει κι άλλο -αν είναι δυνατόν- τους τόνους. Στόχος του όμως είναι περισσότερο το ΠΑΣΟΚ παρά η ΝΔ. Εκεί υπάρχει κοινό πιο δεκτικό στην κριτική για «αυταρχισμό» της κυβέρνησης. Κι η αλήθεια είναι ότι η παρακολούθηση του τηλεφώνου του αρχηγού του, μπορεί  να φέρει και το ΠΑΣΟΚ μπροστά σε δύσκολα διλήμματα. Ενδεχομένως πιο δύσκολα από τα άλλα κόμματα.

Ήδη από την εποχή της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου ένα μέρος των μελών και των στελεχών του έβλεπε αρνητικά την «σύμπλευση με τη δεξιά». Ο εκλογικός καταποντισμός του 2015 επιβεβαίωσε, ακόμα και σε στελέχη της ηγεσίας του, την άποψη ότι η επανάληψη μιας τέτοιας συνεργασίας, όποιες και αν είναι οι συνθήκες, θα κοστίσει ακριβά. Το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων ενισχύει τη θέση τους και, κατά ορισμένους, κάνει απαγορευτική κάθε σκέψη συνεργασίας. Ήδη άλλωστε, πριν από τις αποκαλύψεις για τις παρακολουθήσεις, κάποια στελέχη θεωρούσαν αναγκαίο ένα προοδευτικό μέτωπο για να αντιμετωπιστεί ο «στρατηγικός αντίπαλος» που είναι η δεξιά. Είναι πιθανό ότι τελευταίες εξελίξεις να σπρώξουν και άλλους μέσα στο ΠΑΣΟΚ να προσχωρήσουν σε αυτές τις θέσεις. Οι οποίες όμως είναι ακριβώς ο λόγος που θα αποθαρρύνει μεγάλο μέρος των κεντρώων ψηφοφόρων να επανακάμψουν. Μπορεί να θέλουν να τιμωρήσουν τον Μητσοτάκη, όχι όμως να παίξουν το παιχνίδι του Σύριζα.

Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δείχνει να το καταλαβαίνει. Μέχρι στιγμής με τους χειρισμούς της, με την επιμονή σε μια θεσμική, όπως την ονομάζει, προσέγγιση, κρατά αποστάσεις από την τακτική του Σύριζα. Γνωρίζει ότι με το να συμπλεύσει σε ένα αντιδεξιό μέτωπο στην πραγματικότητα θα στερήσει από το ΠΑΣΟΚ τη δυνατότητα να λειτουργήσει ως κόμμα του μεσαίου χώρου. Ένα κόμμα δηλαδή που αντλεί δυνάμεις τόσο από δεξιά όσο και από αριστερά, κυρίως όμως μπορεί να παίξει σταθεροποιητικό ρόλο για την διαμόρφωση κυβερνητικής πλειοψηφίας μετά τις εκλογές. Το σκάνδαλο έκανε πιο δύσκολο αυτό το δίλημμα. Κατά έναν παράδοξο τρόπο το ότι βρέθηκε στο επίκεντρο της δημοσιότητας, θύμα της κυβερνητικής αβελτηρίας, βοήθησε το ΠΑΣΟΚ να κερδίσει τη συμπάθεια της κοινής γνώμης. Ταυτόχρονα όμως κάνει πολύ πιο σύνθετη τη διατήρηση των ισορροπιών οι οποίες, σε μεγάλο βαθμό θα κρίνουν τις εκλογικές του επιδόσεις. Η παρακολούθηση του Ανδρουλάκη μπορεί έτσι να αποδειχθεί ένας δυσάρεστος αποπροσανατολισμός.