Δεν έχουμε λεφτά να φουλάρουμε τη Μερτσέντα μας

Η απώλεια επαφής με την πραγματικότητα είναι η αναπόφευκτη εξέλιξη κάθε δογματικού ανθρώπου/ομάδας/κινήματος. Όταν επιμένεις να περιγράφεις ή να αντιμετωπίζεις την πραγματικότητα με όρους του παρελθόντος, αυτό που αργά ή γρήγορα θα συμβεί δεν είναι ότι η πραγματικότητα θα μείνει στάσιμη για να σου κάνει παρέα, αλλά ότι θα χάσεις κάθε επαφή μαζί της. Σε κάθε τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας το σύγχρονο του σήμερα είναι το ξεπερασμένο του αύριο και το απολίθωμα του μεθαύριο, και όποιος δεν μπορεί να ακολουθήσει και να προσαρμοστεί στην αλλαγή είναι καταδικασμένος να χαθεί στον κόσμο του.

Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει με την ελληνική αριστερά. Κολλημένη κάπου μεταξύ των μέσων του 19ου και του 20ού αιώνα, χάνει όλο και περισσότερο την επαφή με την πραγματικότητα. Και δεν μιλάω μόνο για το ΚΚΕ (που έτσι κι αλλιώς θυμίζει θρησκευτική οργάνωση), μιλάω γενικά για την αριστερά η οποία, παραδομένη σε έναν δογματικό ναρκισσισμό, απομακρύνεται όλο και περισσότερο από αυτό που ονομάζουμε καθημερινότητα και πραγματική ζωή. Αυτό γίνεται ιδιαιτέρως ενοχλητικό όταν οι σύντροφοι προσπαθούν με μανία όχι απλώς να μας περιγράψουν τις λύσεις τους για την πραγματικότητα όπως αυτοί την φαντάζονται, αλλά και να τις επιβάλουν. Όμως υπάρχουν και οι φορές που είναι απλώς διασκεδαστικό. Όπως, ας πούμε, στο νέο σποτ του ΣΥΡΙΖΑ το οποίο εντάσσεται σε μια καμπάνια της οποίας το σλόγκαν είναι (σ’ αυτά τα ωραία συριζαϊκά αγγλικά) «κάν’τους off».

Το θέμα είναι η ακρίβεια και σύμφωνα με το σενάριο, ο χτυπημένος από την αύξηση των τιμών συμπολίτης εξοργίζεται όταν πάει στο βενζινάδικο να βάλει βενζίνη, βλέπει την αμόλυβδη στο 1,72 και ακούει τον Άδωνι στο ραδιόφωνο να λέει ότι σύμφωνα με τη Γιούροστατ η αύξηση της τιμής των καυσίμων στην Ελλάδα είναι η μικρότερη στην ευρωζώνη.

Ας αφήσουμε το ότι πουθενά στο σποτ δεν διαψεύδεται ο Γεωργιάδης, ας αφήσουμε το ότι ο εξίσου οργισμένος βενζινάς βάζει αμόλυβδη σε αυτοκίνητο που παίρνει diesel (όπως μπορείτε να δείτε στο πλάνο που φαίνεται το καπάκι του ντεπόζιτου), ας αφήσουμε τη μουτσούνα «μου πήραν το μπιφτέκι μου» και τα συριζαϊκά αγγλικά, το ότι ο χτυπημένος από την ακρίβεια Έλληνας, το δύστυχο θύμα των αγορών/του νεοφιλελευθερισμού/του καπιταλισμού είναι κάτοχος ενός από τα τελευταία μοντέλα της Μερσεντές πώς να το αφήσουμε;

Ξέρουμε όλοι το μικροαστικό πάθος των συντρόφων για τα μέινστριμ στάτους σύμβολα του καπιταλισμού. Ξέρουμε όλη τη σχέση των ανθρώπων της (ανανεωτικής κυρίως, οι κνίτες είναι πολύ πιο σοβαροί σε τέτοια θέματα) αριστεράς με τα καπιταλιστικά αγαθά και το χρήμα. Αλλά, βρε σύντροφοι, Μερτσέντα ο αναξιοπαθής; Βρε σύντροφοι, ο μικροαστός στον οποίο απευθύνεστε ταυτίζεται με τον πετυχημένο που οδηγεί τη Μερτσέντα, όχι μ’ αυτόν που την αγόρασε αλλά στην πρώτη δυσκολία δεν μπορεί ούτε βενζίνη να της βάλει.

Κι αυτό το σποτ είναι απλώς η πιο διασκεδαστική από τις πολλές (και σοβαρότερες) αποδείξεις του διαζυγίου των συντρόφων με την πραγματικότητα. Σκεφτείτε τη στάση τους στις σχολικές/πανεπιστημιακές καταλήψεις και στη βία στα πανεπιστήμια, σκεφτείτε τη στάση τους στη βία γενικότερα, σκεφτείτε τη στάση τους στο μεταναστευτικό, σκεφτείτε τη στάση τους στην παιδεία. Σκεφτείτε ότι μιλάμε για ανθρώπους που νόμιζαν ότι θα βρεθούν 5.000 συμπολίτες να πληρώνουν οικειοθελώς ετήσια συνδρομή για να διαβάζουν την Αυγή. Σκεφτείτε ότι μιλάμε για ανθρώπους που δεν μπορούν να διαχειριστούν ούτε μια μικρή κομματική εφημερίδα. Κι αυτοί οι άνθρωποι θέλουν όχι απλώς να μας μιλήσουν για την οικονομία και την κοινωνία, αλλά να μας προσφέρουν και τις λύσεις για τα προβλήματά τους. Και μπράβο τους. Και κουράγιο. Θα την ξαναφουλάρουν τη Μερτσέντα.