Ο καρδιολόγος Παναγιώτης Ιακωβής γράφει για την προώθηση των εμβολιασμών και την προσπάθεια της πολιτείας.
Δεν θυμάμαι ούτε έναν ασθενή μου που να έλαβε την αγωγή που του συνέστησα επειδή απειλήθηκε, στιγματίστηκε ή περιθωριοποιήθηκε. Αντιθέτως, ακόμα και οι πιο επιφυλακτικοί άνθρωποι, ακόμα και οι λιγότερο συνεργάσιμοι ασθενείς μας, όταν σταθούμε με υπομονή και ανθρωπιά δίπλα τους, κατανοούν την κατάστασή τους και συνεργάζονται θαυμάσια.
Η τακτική των διαχωριστικών γραμμών ανάμεσα σε εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους, δεν είναι μόνο προβληματική νομικά, αλλά είναι και αναποτελεσματική. Και αυτό διότι δημιουργεί αντισυσπειρώσεις και γκετοποιήσεις που μπορούν να ανθίστανται σκληρά στην ενημέρωση και τον διάλογο. Η τακτική «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» όταν δοκιμάστηκε ήταν καταστροφική, ενώ είναι και ηθικώς μεμπτή, κατά τη γνώμη μου. Επίσης, η μέθοδος «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και τα «ευχαριστώ εκ των προτέρων» με προπληρωμένες κάρτες αποτελεί, νομίζω, παιδαγωγικώς προβληματική διαδικασία, ενώ το «ευχαριστώ εκ των προτέρων» εκφράζει αξίωση και όχι παράκληση.
Έτσι, το σύνολο της προσπάθειας της Πολιτείας για την προώθηση των εμβολιασμών, θα όφειλε να επικεντρωθεί στην συντεταγμένη ενημέρωση, την ανοιχτή συζήτηση με τους Επιστήμονες και την πειθώ. Και μάλιστα, με τη μέθοδο «πόρτα – πόρτα». Με συζήτηση με τους συμπολίτες μας «έναν –έναν».
Η μέθοδος αυτή είναι γνωστή για την αποτελεσματικότητά της σε όσους πολιτεύονται και είναι εφικτή, αφού χρησιμοποιείται σε προεκλογικές εκστρατείες και προώθηση προϊόντων. Η Πολιτεία, συντεταγμένα, θα ήταν χρήσιμο να κινητοποιήσει το πολιτικό, εκπαιδευτικό και επιστημονικό της προσωπικό, σε συνεργασία με τις επαγγελματικές και επιστημονικές ενώσεις, ώστε να ενημερωθεί με συντεταγμένο και έγκυρο τρόπο ο κάθε Πολίτης που δεν έχει εμβολιαστεί. Επιπλέον, καλό θα ήταν να υπάρχει δυνατότητα επιλογής εμβολίου από τον κάθε Πολίτη, ώστε να συμμετέχει ενεργά στην πρόληψη υγείας του, όπως άλλωστε κάνουμε καθημερινά με τους ασθενείς μας, με τους οποίους συζητάμε και λαμβάνουμε την συναίνεσή τους για την φαρμακευτική αγωγή που θα τους συστήσουμε. Η κινητοποίηση των Ιατρικών και Φαρμακευτικών Συλλόγων μπορεί από μόνη της να προσφέρει τα μέγιστα σε μια τέτοια προσπάθεια, αφού οι γιατροί και οι φαρμακοποιοί έχουμε προσωπική σχέση με τους ασθενείς μας.
Ας κινητοποιήσουμε το εκλεκτό επιστημονικό προσωπικό της Πατρίδας μας για να ενημερώσει τους Συμπολίτες μας «έναν – έναν». Ας προσέξουμε, οι επιστήμονες που έχουμε δημόσιο λόγο, να μην μπερδεύουμε τους Συμπολίτες μας με αντιφατικά μηνύματα, ας ζητηθεί από τους Ιατρικούς Συλλόγους να κινητοποιήσουν τα μέλη τους «πόρτα –πόρτα».
Όσο πιο προσωποποιημένη και ατομική είναι η παρέμβαση, τόσο πιο καίρια θα χτυπηθεί η Πανδημία.
Το πολιτικό προσωπικό της χώρας θα ήταν χρήσιμο να χρησιμοποιήσει τις εξαιρετικές ικανότητές του στην προσωποποιημένη επικοινωνία υπέρ αυτού του σημαντικού σκοπού. Πέραν των τεχνοκρατικών επιχειρημάτων, θα ήταν χρήσιμο να επιστρατευτεί η ανθρωπιά, η ανθρώπινη επαφή και η κοινωνική ευαισθησία όσων θα αναλάβουν αυτό το δύσκολο έργο. Τα ενημερωτικά έντυπα, τα διαφημιστικά μηνύματα και η συντεταγμένη εκπροσώπηση της Πολιτείας οφείλει να περάσει την κάθε πόρτα. Η μέθοδος είναι γνωστή από τις εκλογικές διαδικασίες υποψηφίων.
Η προσέγγιση «έναν – έναν» πέραν της υψηλής της αποτελεσματικότητας, δεν έχει διχαστικές κοινωνικές συνέπειες, είναι δοκιμασμένη και δεν έχει νομικές περιπλοκές. Επιπλέον, θα αποτελεί οδηγό μας για κοινωνικές παρεμβάσεις στο μέλλον.
Όλα τα ανωτέρω μέτρα ήπιας και προσωποποιημένης πειθούς, θα φέρουν τον Πολίτη πιο κοντά στην Πολιτεία και θα εξασφαλίσουν τη συνεργασία του. Ας ελπίσουμε ότι η Ελληνική Πολιτεία θα υιοθετήσει αυτή την ήπια πλην εξαιρετικά αποτελεσματική τακτική, όπως κάνουμε καθημερινά οι γιατροί στους ασθενείς μας για να εξασφαλίσουμε τη συνεργασία του.
Μια συζήτηση αφιερωμένη στο θέμα του βιβλίου του «Η Μεγάλη Επιστροφή»: την ελληνική οικονομία, τις προκλήσεις της, τα λάθη που προηγήθηκαν αλλά και το τι μέλλει γενέσθαι.
Ο υπουργός Εθνικής ‘Αμυνας παρέστη στην παρουσίαση του βιβλίου «Ιστορίες από τη Λατινική Αμερική: Από τον Πινοσέτ και τον Εσκομπάρ στις σύγχρονες Δημοκρατίες», του Ιάσονα Πιπίνη
5°
