Γλυκά Νερά: Έγκλημα και μικρή οθόνη

Το έγκλημα στα Γλυκά Νερά συγκλονίζει την ελληνική κοινωνία, όχι μόνο λόγω του ότι μια νέα μητέρα δολοφονήθηκε από τον σύζυγό της, ενώ κοιμόταν. Είναι όλα όσα ακολούθησαν τη στυγερή δολοφονία, μια κλασική περίπτωση γυναικοκτονίας, που παγώνουν το νου και τη σκέψη κάθε ανθρώπου. Είναι η αλληλουχία των ψεμάτων, είναι η σκηνοθεσία της συγκάλυψης, είναι η απόπειρα αποπροσανατολισμού της οικογένειας του θύματος, είναι οι αρρωστημένες «λεπτομέρειες» με τις οποίες ο δράστης ολοκλήρωσε το ειδεχθές έγκλημά του, αλλά και η αγωνία για την τύχη ενός τόσο άτυχου ανυπεράσπιστου βρέφους, που συντηρούν δικαιολογημένα αμείωτο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και των μέσων μαζικής  ενημέρωσης, ένα και πλέον μήνα μετά το τραγικό γεγονός.

Πώς όμως το ενδιαφέρον αυτό μετασχηματίζεται σε λόγο και εικόνες και με ποιο  τρόπο μεταφέρεται το περιεχόμενο της ενημέρωσης στην εμβρόντητη κοινή γνώμη; Από την πρώτη μέρα  της ομολογίας  του δράστη οι τηλεοπτικές κάμερες, οι οποίες ευλόγως κατέγραψαν τη σύλληψη και τη μεταγωγή του, μετέφεραν στους δέκτες κάθε ελληνικής οικογένειας σκηνές με κινηματογραφικό περιεχόμενο χολιγουντιανής υφής. 

Δεκάδες αστυνομικοί με περιβολή και εξοπλισμό που αντιστοιχεί στην αντιμετώπιση δραστών τρομοκρατικών ενεργειών συνόδευαν τον ομολογήσαντα δράστη λειτουργώντας ως σκηνικό  «αναβάθμισής» του από θρασύδειλο δολοφόνο σε μείζονα ενεργό κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια. Αυτές  οι εικόνες γιγαντιαίας αστυνομικής συνοδείας βρίσκονται σε απόλυτη αναντιστοιχία με τα πραγματικά γεγονότα  της υπόθεσης και εκπέμπουν  ένα λανθασμένο και παραπλανητικό μήνυμα. 

Στη συνέχεια οι τηλεοπτικοί σταθμοί καθημερινά επιλέγουν να ενημερώνουν την κοινή γνώμη για το πώς περνά τις πρώτες μέρες στο κελί του ο δολοφόνος, τι φοράει, πού κοιμάται, με τι απασχολείται, ποιος έχει γίνει φίλος του, με ποιους μιλάει στο τηλέφωνο και άλλα συναφή. Όλα σχετικοποιούνται. Οι ειδεχθείς πράξεις απομονώνονται, σχεδόν εξαφανίζονται και αυτό που κυριαρχεί είναι το «ανθρώπινο» ενδιαφέρον για ένα απάνθρωπο όν. Ενημερωνόμαστε με ενδελεχή τρόπο ο οποίος καταναλώνει πολύτιμο και πανάκριβο τηλεοπτικό χρόνο για τις ασήμαντες και τετριμμένες λεπτομέρειες που αφορούν στο 24ωρο ενός δολοφόνου, ενσωματώνοντας υποσυνείδητα την καθημερινότητά του στα ενδιαφέροντα μας. Το ποιος είναι και κυρίως το τι έκανε περνούν ασυνείδητα σε δεύτερο πλάνο. Η δημοσιότητα αυτή τον εξομοιώνει στιγμιαία με πρόσωπα η δράση των οποίων έχει αξία για αυτό και αναμεταδίδεται, σχολιάζεται και κερδίζει χώρο στον δημόσιο διάλογο. Όλα αυτά συμβαίνουν υποδόρια, ανεπαίσχυντα και ειρηνικά με ακλόνητο άλλοθι και κίνητρο το υπαρκτό και δικαιολογημένο ενδιαφέρον μιας συγκλονισμένης κοινής γνώμης που ενημερώνεται με συνθήκες μιθριδατισμού. Αφήνω τελευταία τα τηλεοπτικά πλάνα με το ανυποψίαστο μωρό που εκτός από τη μάνα του χάνει ανυπεράσπιστο και την ιδιωτικότητά του. 

Ίσως το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, με τη συνταγματική περιωπή του, είναι ώρα να θέσει όρια διαφυλάσσοντας όχι μόνο την οικογένεια του θύματος αλλά και τις συνθήκες διαμόρφωσης της συλλογικής μας συνείδησης. Ας μη ξεχνάμε πόσοι αδιαμόρφωτοι έφηβοι παρακολουθούν την τηλεοπτική καταγραφή του 24ωρου του δράστη μιας ειδεχθούς δολοφονίας. Συνιστά  αυτή η δημοσιότητα ένα ξεκάθαρο μήνυμα ηθικής και κοινωνικής απαξίας;