Πώς αυτοπαγιδεύτηκε το υπουργείο Παιδείας

Και ναι, πίσω ολοταχώς στο κύμα των καταλήψεων που κλόνισαν την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, πίσω στη γέννηση του μαθητικού κινήματος που μας προσέφερε την ευκαιρία να πρωτογνωρίσουμε τον Αλέξη Τσίπρα. Ποιός ξέρει, ίσως και πάλι ανακαλύψουμε έναν μέλλοντα πρωθυπουργό. Ομολογουμένως ο ΣΥΡΙΖΑ ποντάρει τα ρέστα του σε όλη αυτή την γραφική αναστάτωση, ελπίζοντας να καταλαγιάσουν οι εντάσεις στο εσωτερικό του και φυσικά να συντηρήσει το ριζοσπαστικό αριστερό προφίλ του. Βέβαια το '90-'91 υπήρχε μαζικότητα, μαχητικότητα και σαφή πολιτικά αιτήματα. Τώρα, ισχνή συμμετοχή, βαριεστιμάρα, smartphones κι από αιτήματα, κλαφ'τα Χαράλαμπε. Με δυο λόγια η Αριστερά των καιρών μας.

Πάντως δεν είναι άμοιρο ευθυνών το υπουργείο Παιδείας για όλο αυτό το μπάχαλο, καθώς όχι μόνο αυτοπαγιδεύτηκε, βάζοντας ψηλά τον πήχη όσον αφορά την ασφαλή χωρητικότητα των αιθουσών, μα και δε ζητά την άμεση επέμβαση της Δικαιοσύνης, ώστε να πάψουν να καταφεύγουν στην αυτοδικία όσοι γονείς δεν έχουν λεφτά για φροντιστήρια. Τα ευτράπελα αυτά έρχονται σε συνέχεια εκείνων με τις μάσκες και τους εισακτέους σε «AEI» με βαθμούς κοντά στο 1, και επισκιάζουν την πολλή σοβαρή προσπάθεια της Γ.Γ. Επαγγελματικής Εκπαίδευσης για την πολυπόθητη αναμόρφωση του αντικειμένου της, την πρωτοφανή έγκαιρη τοποθέτηση των αναπληρωτών στα σχολεία, μα και την απόφαση για εκλογικές διαδικασίες των εκπαιδευτικών εκτός σχολικού ωραρίου, μια απόφαση υψηλού συμβολισμού. Λανθασμένοι χειρισμοί θολώνουν την εικόνα, σε μία συγκυρία όπου το Μέγαρο Μαξίμου πιέζεται να αντιμετωπίσει μεγάλες προκλήσεις. Ένα βουνό από μεγάλες προκλήσεις.

Οι γνωστές ενέργειες των Κουμουτσάκου και Χαρδαλιά ήταν εσφαλμένες, και εύλογα θεωρήθηκαν ατομιστικές. Όταν και ο κορωνοϊός ξαναφουντώνει μα και η κοινωνία επιδεικνύει τη διαβόητη ελληνική έλλειψη πειθαρχίας, η ως τώρα αποτελεσματική προσπάθεια της κυβέρνησης να διαχειριστεί την πανδημία δέχτηκε πλήγμα εξαιτίας περιττών χειρονομιών. Η επιτυχημένη κινητοποίηση του Στρατεύματος και της Διπλωματίας έχει αποτρέψει ως τώρα τα χειρότερα στο Αιγαίο, αλλά οι Τούρκοι θα επιμείνουν μέσω παρασκηνιακών πιέσεων και νέων απειλών, υπονομεύοντας παράλληλα τη σταθερότητα της χώρας (σίγουρα οι εξελίξεις στον Καύκασο μας ευνοούν προσωρινά, η δε επίσκεψη Πομπέο δεν άφησε αμφιβολίες για τη θετική στάση των ΗΠΑ απέναντι μας). Η Κυβέρνηση προσφέρει επιδοματική στήριξη σε εργαζόμενους και χρηματοδοτικά εργαλεία στις επιχειρήσεις, όμως η ήδη πεσμένη οικονομία νομοτελειακά θα πέσει κι άλλο τους επόμενους μήνες προτού ξανανέβει, με την απειλή μιας νέας δημοσιονομικής εκτροπής να μην έχει φυσικά εξαλειφθεί.

Οι απελάσεις έχουν αυξηθεί θεαματικά και οι εισροές έχουν μειωθεί αντίστοιχα, αλλά το μεταναστευτικό εξακολουθεί να προκαλεί κοινωνική ένταση, ειδικά στο κέντρο της Αθήνας. Η απειρία στην αξιοποίηση της τηλεργασίας και των κυλιόμενων ωραρίων είχε σαν συνέπεια να παραλύσει σημαντικό τμήμα του Δημοσίου το τελευταίο εξάμηνο. Οι αρχικές ηχηρές παρεμβάσεις στην ψηφιακή διακυβέρνηση συνεχίζονται μέσα από πιο διακριτικές θεσμικές μεταρρυθμίσεις ενώ οι πολίτες εξακολουθούν να ταλαιπωρούνται από τη γραφειοκρατία, καθώς τα αποτελέσματα των τομών που θα βελτιώσουν δραστικά την καθημερινότητα τους αναμένονται. Μετά και την παρουσίαση του πολυδαίδαλου νέου νομοσχεδίου για τα χρέη επιχειρήσεων και νοικοκυριών, οι εν πραγματική αδυναμία οφειλέτες δε βλέπουν σύντομο τέλος στον Γολγοθά τους. Ντόπιοι και ξένοι επενδυτές αναμένουν να ξεκαθαρίσει το τοπίο σχετικά με τους πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης και το νέο παραγωγικό μοντέλο.

Είναι γεγονός ότι αναρχικές και τρομοκρατικές ομάδες έχουν δεχθεί ισχυρά πλήγματα και ότι νέες φυλακές δρομολογούνται, μα το κοινό έγκλημα δεν αντιμετωπίζεται ριζικά μέχρι στιγμής, μαυρίζοντας το βίο των χαμηλότερων στρωμάτων. Ούτε καν οι διαδηλώσεις έχουν μπει σε μια τάξη, παρά τις υποσχέσεις. Γενικά, στο κρίσιμο μέτωπο της απονομής δικαιοσύνης μοιάζει να επικρατεί στασιμότητα. Η κυβέρνηση προχωρά σε γενναία απλοποίηση του πλαισίου αδειοδότησης των μεταποιητικών μονάδων και μειώνει έτσι το κόστος συμμόρφωσης, μια πρωτοβουλία όμως ελάχιστα ευεργετικη όταν οι μικρές ζορισμενες επιχειρήσεις εξακολουθούν να μη βρίσκουν τραπεζική χρηματοδότηση. Εξαγγέλλονται μαζικές αγορές αστικών λεωφορείων, ωστόσο Αθηναίοι και Θεσσαλονικείς ταλαιπωρούνται καθημερινά, παστωμένοι μέσα στα ΜΜΜ. Όλα τα παραπάνω, ειδικά όταν συσχετίζονται με τις παρενέργειες της πανδημίας, συνθέτουν ένα μίγμα ίσως πιο εκρηκτικό από ποτέ, σε έναν αποτρελλαμένο πλανήτη.

Παρά τη σαφέστατη δημοσκοπική υπεροχή, την αξιοθρήνητη αντιπολίτευση του κλυδωνιζόμενου ΣΥΡΙΖΑ και το γεγονός ότι βρίσκεται σήμερα 20-25 μονάδες πίσω στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός, ο Τσίπρας δεν είναι πολιτικά νεκρός. Θυμίζω ότι στις αρχές των πρωθυπουργικών θητειών τους, κι αυτός, κι ο ΓΑΠ, κι ο ΚΚ έχαιραν εντυπωσιακής δημοτικότητας. Ο ίδιος κανόνας ισχύει και για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που δεν έχει καν την πολυτέλεια να εφησυχάζει μπροστά σε μια ενδεχόμενη επανεμφάνιση της ακροδεξιάς. Η κυβέρνηση του υπερέχει μεν σε σχέση με πολλές προηγούμενες (ίσως σχεδόν όλες της Μεταπολίτευσης), μα εδώ που βρίσκεται απαιτείται να είναι κάτι παραπάνω, απαιτείται να είναι εξαιρετική. Μεγάλο βάρος, που δυστυχώς δεν επιτρέπει παρασπονδίες.