Το βιτριόλι «έκαψε» και τις ψυχές μας

Η ελληνική κοινωνία και σχεδόν το σύνολο των ελληνικών ΜΜΕ παρακολουθούν με ιδιαίτερη ένταση και αξιοσημείωτη λεπτομέρεια την υπόθεση της επίθεσης με βιτριόλι κατά της 34χρονης Ιωάννας, η οποία συνεχίζει να νοσηλεύεται στο νοσοκομείο της Ελευσίνας «Θριάσιο».

Παρά το γεγονός ότι δεν είναι πρωτοφανές το είδος της επίθεσης ούτε για τα ψυχιατρικά ούτε για τα αστυνομικά χρονικά στη χώρα μας, το ερώτημα είναι εάν εκδηλώνονται στην προκειμένη περίπτωση κάποιες συλλογικές ψυχικές διεργασίες, χαρακτηριστικές ίσως για την δική μας κοινωνία.

Αξιοσημείωτο, μάλιστα, είναι το γεγονός ότι ο ανακριτής δεν έχει διατάξει ακόμη τη διενέργεια ψυχιατρικής πραγματογνωμοσύνης για τη φερόμενη ως δράστρια της ακραίως αποτρόπαιης επίθεσης κατά της 34χρονης, την ίδια στιγμή που η εκδοχή των ψυχικών προβλημάτων για τη δράστρια δεν βρίσκει ευήκοα ώτα στην πλειονότητας της ελληνικής κοινωνίας, η οποία παρακολουθεί αποσβολωμένη. 

Το ερώτημα το οποίο αναδύεται είναι εάν αυτή η βασίμως εικαζόμενη συλλογική στάση της πλειονότητας της ελληνικής κοινωνίας οφείλεται στα πραγματικά γεγονότα –όσα, δηλαδή, έχουν δει το φως της δημοσιότητας– ή σε προκαταλήψεις εις βάρος των ψυχικών διαταραχών γενικά. Σε κάθε περίπτωση, μάλιστα, είναι παραπάνω από αναμενόμενο η Ψυχική Υγεία να βγει βαθιά λαβωμένη και ο στιγματισμός των ψυχικών διαταραχών να εξέλθει ενδυναμωμένος εκ νέου, μετά από αυτή την τραγική υπόθεση.

Κι αυτό, ενώ είναι γνωστό ότι ο στιγματισμός των ψυχικών διαταραχών είναι αυτός ο οποίος «σκοτώνει» συχνά και όχι η ίδια η ψυχική διαταραχή, με την έννοια ότι ο στιγματισμός οδηγεί σε υποδιάγνωση και σε απομάκρυνση των ψυχικώς πασχόντων από τους επαγγελματίες Ψυχικής Υγείας, προκειμένου να αποφύγουν ακριβώς τον κοινωνικό στιγματισμό…