Παιδεία: Το σύστημα κράσαρε

Πανελλήνιο σχολικό δίκτυο, school.edu.gr, εγγραφή των μαθητών σε κυψέλες, e-class και e-me. Με άλλα λόγια «Ψηφιακό σχολείο». Φανταστείτε τώρα την εικόνα: Χιλιάδες άνθρωποι τις τελευταίες μέρες, γονείς, παιδιά, δάσκαλοι, καθηγητές, κλεισμένοι στο σπίτι «καραντίνα» να προσπαθούν να μπουν στην πλατφόρμα του υπουργείου Παιδείας για να ανοίξουν λογαριασμό και να συντονιστούν «στην ασύγχρονη εκπαίδευση». Και δεν μπαίνουν, γιατί το σύστημα «κράσαρε». Και όλοι μαζί να επιμένουν, γιατί το χρονικό όριο από το υπουργείο Παιδείας εκπνέει (σίγουρα θα πάρει παράταση, δεν γίνεται αλλιώς). Τα παιδιά πρέπει να μάθουν, τόσες μέρες στο σπίτι και ποιος ξέρει πόσες ακόμη.

Να μάθουν. Μαθαίνουμε όμως από αυτούς που ξέρουν. Από αυτούς που παίζουν το διαδίκτυο στα δάχτυλα και βοηθούν μαθητές (κυρίως των δημοτικών σχολείων) να συντονιστούν μαζί τους. Δεν μιλάμε για τους γονείς. Οι γονείς δεν είναι υποχρεωμένοι να διδάσκουν τα παιδιά τους. Δεν είναι οι δάσκαλοί τους. Άλλοι είναι. Που όμως δεν ξέρουν. Γιατί, πολλοί από τους εκπαιδευτικούς, δεν φρόντισαν μέχρι χθες να μάθουν, αν και τους δόθηκε πολλές φορές στο παρελθόν η ευκαιρία να «επιμορφωθούν». Ακόμη και «κομπιούτερ» –προσφορά του κράτους– απέκτησαν μετά την ολοκλήρωση των σεμιναρίων πληροφορικής που παρακολούθησαν, προ κρίσης βέβαια. Αλλά ποτέ δεν υπήρξε η ανάγκη να τα χρησιμοποιήσουν στο πλαίσιο των καθηκόντων τους. Και ας βλέπανε δίπλα τα ιδιωτικά σχολεία να τρέχουν ψηφιακά. Να μαθαίνουν στους μαθητές τους ακόμη και «κώδικα» να γράφουν. Να τους δίνουν τη δυνατότητα να μπαίνουν στις ψηφιακές πλατφόρμες των ιδιωτικών σχολείων τους για να παίρνουν τα μαθήματα όταν απουσίαζαν και επιπλέον ασκήσεις (για όσους μαθητές ήθελαν –λέμε τώρα– να αναζητήσουν επιπλέον υλικό για τα μαθήματα). Μέχρι σήμερα. Τις μέρες του κορωνοϊού. Που τώρα δάσκαλοι και καθηγητές των δημόσιων σχολείων αναγκάζονται να διδάξουν διαδικτυακά.

Που ενώ οι μαθητές πολλών ιδιωτικών σχολείων –όχι όλων, καθώς υπάρχουν κάποια που έχουν βρεθεί απροετοίμαστα– έχουν ξεκινήσει κανονικά τα μαθήματά τους, στα δημόσια προσπαθούν να μπουν ακόμη στην πλατφόρμα. Οι ευθύνες βαρύνουν, ωστόσο, περισσότερο το υπουργείο Παιδείας που ενώ γνώριζε από τον Ιανουάριο ότι κάποια στιγμή τα σχολεία ήταν πολύ πιθανόν να κλείσουν, δεν είχε προετοιμαστεί για την διαδικτυακή διδασκαλία. Δεν έτρεξε όσο θα έπρεπε την προετοιμασία των σχολείων με μια αναβάθμιση της υπάρχουσας πλατφόρμας.

Οι δύο ταχύτητες που αναπτύσσει το εκπαιδευτικό σύστημα στη χώρα μας μεταξύ ιδιωτικών και δημόσιων σχολείων, δεν δημιουργούνται τώρα στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση λόγω κορωνοϊού. Προϋπήρχαν. Το δημόσιο σχολείο παρουσιάζει, προ κρίσης ακόμη, σημάδια διάλυσης με βασικό υπεύθυνο το κράτος που δεν θέλει να δώσει κίνητρα στους εκπαιδευτικούς να είναι όπως οι δάσκαλοι του παρελθόντος. Που τους αντιμετωπίζει ως δημοσίους υπαλλήλους του βασικού μισθού, χωρίς μπόνους επίδοσης, που ξέρουν ότι όσες φιλότιμες προσπάθειες και να κάνουν θα χαθούν στον κουβά της συνολικής εικόνας. Γι’ αυτό και όσοι γονείς τα βγάζουν ή δεν τα βγάζουν πέρα οικονομικά, επιλέγουν τα τελευταία χρόνια, το ιδιωτικό σχολείο. Γι’ αυτό και πολλοί δάσκαλοι «μαθαίνουν» τώρα να χειρίζονται τα βασικά στους υπολογιστές. Γι’ αυτό υπάρχουν εκπαιδευτικοί που αρνούνται να φτιάξουν καν e-mail καθώς βρίσκονται λίγο πριν τη σύνταξη, άλλης γενιάς δηλαδή, αλλά καλούνται τώρα να διδάξουν μέσω ψηφιακής πλατφόρμας. Δεν είναι όμως όλοι οι εκπαιδευτικοί έτσι. Υπάρχουν πολλές φωτεινές εξαιρέσεις, με γνώσεις που απέκτησαν μέσω της δια βίου μάθησης, με μεταπτυχιακά, με θέληση να παραμείνουν δάσκαλοι, που όταν τους συναντάς νοιώθεις σεβασμό για την αγάπη τους στην παιδεία.

Για να επανέλθουμε όμως, το σύστημα του «Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου» κράσαρε από χθες εμποδίζοντας εκπαιδευτικούς και μαθητές να γραφτούν στις «κυψέλες». Χρειάζεται όραμα και ρεαλιστικός σχεδιασμός στο Υπουργείο Παιδείας για να εκσυγχρονίσει το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Και να μην χρειάζεται η επιδημία του κορωνοϊού να ωθήσει την ψηφιακή αναβάθμιση (να και κάτι θετικό από όλη αυτή τη δοκιμασία). Η υπόσχεση του πρωθυπουργού για ενίσχυση της δημόσιας παιδείας ισχύει;