Οι μικροί πρωθυπουργοί μιας μεγάλης χώρας

Για όσους αμφιβάλλουν για τον ρόλο των ηγετών στον ρου της παγκόσμιας ιστορίας προτάσσοντας τη μαρξιστική ανάλυση, το παράδειγμα της Μεγάλης Βρετανίας ενδέχεται μετά από λίγα χρόνια να αποτελέσει μια ηχηρή απόδειξη για το πώς αυτό που οι Αγγλοσάξωνες αποκαλούν leadership είναι συχνά ο κινητήριος μοχλός της ιστορίας.

Το Ηνωμένο Βασίλειο, μια αυτοκρατορία που οι κτήσεις της εξαπλώνονταν σχεδόν σε όλη την υδρόγειο, παρά τις απώλειες τις οποίες επέφερε ο αντιαποικιοκρατικός αγώνας,  εξακολουθούσε να αποτελεί μια μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη, με σταθερό ευρωατλαντικό προσανατολισμό και σημαντικά επιτεύγματα σε πολλούς τομείς πέραν της οικονομίας.

Η χώρα που κυβερνήθηκε από τον Ντισραέλι τον Γλάδστωνα, τον Τσόρτσιλ επέλεξε στον εικοστό πρώτο αιώνα, σε κρίσιμες για την πορεία της ώρες, να κυβερνηθεί από τον Ντέιβιντ Κάμερον και στη συνέχεια τον Μπόρις Τζόνσον.

Ο πρώτος με ασυγκράτητο πολιτικό τυχοδιωκτισμό και ελαφρότητα άνοιξε τον δρόμο για το BREXIT προκηρύσσοντας το σχετικό δημοψήφισμα. Ως ηγέτης του Συντηρητικού κόμματος πλειοδοτούσε σε ευρωσκεπτικιστικές κορώνες προκειμένου να κερδίσει τις ψήφους των φοβισμένων αντιευρωπαϊστών ψηφοφόρων της μέσης Αγγλίας και στο τέλος τέθηκε επικεφαλής της καμπάνιας υπέρ του BREMAIN. Η πολιτική σχιζοφρένεια του Κάμερον, όπως ήταν αναμενόμενο, ηττήθηκε και τρία χρόνια αργότερα ο διάδοχός του Μπόρις Τζόνσον ολοκλήρωσε το «επίτευγμα» της βρετανικής εξόδου από την ΕΕ.

Το BREXIT αποτελεί μια τυφλή επιλογή για τη Μεγάλη Βρετανία και τους Βρετανούς, την οποία «μικροί» και ανεύθυνοι ηγέτες προετοίμασαν και υλοποίησαν με τις ευλογίες του κυρίαρχου λαού.

Η διαχείριση της πανδημίας του κορωνοϊού από τον «μικρό» και ανεύθυνο Τζόνσον στιγματίζει με έναν επικίνδυνο τρόπο την ηγεσία του, αποτελώντας ένα αρνητικό υπόδειγμα με παγκόσμια αναφορά. Ο Βρετανός πρωθυπουργός θέτει σε πρωτοφανή κίνδυνο ένα τμήμα όχι μόνο των συμπατριωτών του, αλλά και εκατομμυρίων πολιτών.

Η ανοσία της αγέλης είναι ένα «πείραμα» για το οποίο η συντριπτική πλειονότητα των ειδικών επιστημόνων εκφράζει απόλυτη αντίθεση, την ίδια στιγμή που ο ίδιος ο Τζόνσον  δηλώνει με κυνισμό ότι θα οδηγήσει στο θάνατο χιλιάδες υπερήλικες συμπολίτες του. Ήδη ο Βρετανός πρωθυπουργός βρίσκεται αντιμέτωπος με τα αποτελέσματα των επιλογών του, ανακοινώνει ασθμαίνοντας μέτρα και προβαίνει σε προτροπές. Μόνο που ίσως είναι αργά και τα μέτρα ίσως  σε σημαντικό βαθμό ατελέσφορα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι παμπ όπου καθημερινά συγχρωτίζονται εκατοντάδες άνθρωποι παραμένουν ανοιχτές!

Δεν είναι λοιπόν καθόλου περίεργο το γεγονός ότι ο Stanley Johnson 79 ετών, πατέρας του Βρετανού πρωθυπουργού, συγγραφέας και πολιτικός ο ίδιος, δήλωσε στον εμβρόντητο δημοσιογράφο της τηλεοπτικής εκπομπής «This morning» ότι θα πήγαινε στην παμπ αν έπρεπε να πάει!

Η δήλωσή του έχει ένα συμβολισμό. Οι ανοιχτές βρετανικές παμπ, τα ανοιχτά σχολεία μέχρι τις 19/3, τα ανοιχτά πανεπιστήμια, εστιατόρια και σινεμά αντανακλούν το πόσο κλειστή και μικρή κατάντησε αυτή η σπουδαία χώρα.

Μια χώρα που συνεχίζει να πριονίζει η ίδια τα θεμέλιά της.