Μετριοπάθεια που δέρνει;

Το 1963 ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, στην περίφημη επιστολή του από το Μπέρμινχαμ,  είχε επιτεθεί με δριμύτητα σε μια ομάδα μετριοπαθών ιεραρχών, υποστηρικτών του κινήματος των μαύρων για την ισότητα,  οι οποίοι το συμβούλευαν να επιδείξει αυτοσυγκράτηση και να απαλλαγεί από τους αγκιτάτορες που επιδίδονται σε βίαιες συγκρούσεις. Στην απάντησή του ο Κινγκ είχε υποστηρίξει ότι οι μετριοπαθείς, όσοι βάζουν την τάξη πάνω από την δικαιοσύνη, όσοι διακηρύσσουν ότι συμφωνούν με τους στόχους του αλλά διαφωνούν με τις μεθόδους του, είναι χειρότεροι αντίπαλοι του αγώνα για πολιτικές ελευθερίες ακόμα και από την Κου Κλουξ Κλαν. Την τελευταία την καταλαβαίνεις και την πολεμάς. Η μετριοπάθεια ωστόσο μπορεί να οδηγήσει στην μονιμοποίηση της αδικίας.

Οι συνθήκες στην Ελλάδα σήμερα δεν έχουν βέβαια την παραμικρή σχέση με τις ΗΠΑ τότε. Παρακολουθώντας ωστόσο τις αντιδράσεις στον άγριο ξυλοδαρμό μιας κοπέλας από τα ΜΑΤ, μετά την πορεία του Πολυτεχνείου, ομολογώ ότι βρήκα ότι η άποψη του Κινγκ ίσως έχει αξία και για εμάς σήμερα. Τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης απλώς αγνόησαν την είδηση. Ακόμα και προοδευτικοί πολίτες ή σχολιαστές όμως, όταν τους επισήμαινες το σχετικό βίντεο, αντιδρούσαν λέγοντας ναι, αλλά ο Χρυσοχοϊδης πέτυχε το μείζον, να μην γίνουν επεισόδια. Μια καταφανώς άδικη πράξη που απαιτούσε την απόλυτη καταδίκη γινόταν αν όχι αποδεκτή, τουλάχιστον ανεκτή, στο πλαίσιο μιας πολιτικής σχετικότητας.

Είναι βλέπετε μια γενικότερη στάση, ιδίως μεταξύ μετριοπαθών προοδευτικών ψηφοφόρων, να δικαιολογούν την κυβέρνηση, ακόμα και σε προφανή φάουλ, παρακινούμενοι από την αντιπαλότητα τους με τον ΣΥΡΙΖΑ. Θα έλεγα ψέματα αν υποστήριζα ότι απορρίπτω με ευκολία αυτή την άποψη. Ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν ότι η τετραετία του ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε καταστροφική και μάλιστα  όχι μόνο για τις οικονομικές της επιλογές. Ο κυνισμός και η μισαλλοδοξία του πολιτικού της λόγου έκαναν μεγαλύτερο ίσως κακό. Το τελευταίο που θα ήθελα θα ήταν μια νέα εκλογική του δικαίωση.

Από την άλλη πλευρά έρχονται στιγμές που ορισμένες κυβερνητικές ενέργειες είναι αδύνατον να τις δικαιολογήσεις πολιτικά ή ακόμα και ηθικά. Όταν για παράδειγμα αφαιρείται ξαφνικά το ΑΜΚΑ και η περίθαλψη από τους μετανάστες. Όταν ακούς την γλώσσα του μίσους από υπουργούς για λαθροεισβολείς. Όταν δεν υπάρχει η παραμικρή αντίδραση από το υπουργείο στις καταγγελίες για ξυλοδαρμό πολιτών. Όταν υπουργός πολύ πονηρά συγχέει την νόμιμη βία με το ξύλο. Όταν ένας θεσμός όπως το ΚΕΘΕΑ συκοφαντείται από τον υπουργό μόνο και μόνο για να ελέγξει την διοίκηση. Και βέβαια υπάρχουν και άλλα πολλά καθημερινά και μικρότερα που αν τα επισημαίνεις είσαι μίζερος και προκατειλημμένος.

Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι μέσα στην γενική εικόνα των πραγμάτων αυτά τα περιστατικά δεν έχουν την βαρύτητα που τους δίνεται. Ή ακόμα και ότι αξιοποιούνται από τον ΣΥΡΙΖΑ για να δημιουργήσουν μια ψεύτικη εικόνα γενικευμένης αστυνομοκρατίας και αναβίωσης του πελατειακού κράτους. Το δίλημμα ωστόσο παραμένει τουλάχιστον για όσους θέλουν να ξεχωρίζουν τους απαραίτητους πολιτικούς συμβιβασμούς από τους απαράδεκτους συμψηφισμούς σε ζητήματα δικαιωμάτων και αξιοπρέπειας.

Στην επιστολή του ο Κινγκ ανάμεσα σ άλλα κατηγορεί τους ιερωμένους ότι βολεμένοι καθώς είναι στην δική τους ζωή, δεν μπορούν να δουν την αδικία από την σκοπιά των μαύρων, από την σκοπιά αυτών που την υφίστανται. Κι ίσως αυτή να είναι μια καλή μέθοδος για όλους μας: να προσπαθούμε να μπαίνουμε στην θέση της άλλης πλευράς. Στο συγκεκριμένο περιστατικό να σκεφτούμε ότι η κοπέλα θα μπορούσε να είναι η κόρη μας. Ότι ένα δικό μας παιδί θα μπορούσε να χρειαστεί την αυταπάρνηση των στελεχών του ΚΕΘΕΑ. Ή ακόμα, Θου Κύριε φυλακή τω στόματί μου, ότι θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς στη θέση του γονιού που βάζει το παιδί του σε μια φουσκωτή βάρκα για το επικίνδυνο πέρασμα στο Αιγαίο.