Ιστορίες γι’ αγρίους

Σοβαρά τώρα, σκέφτομαι να μεταθέσω τα γενέθλιά μου από την 21η Σεπτεμβρίου στην 7η Ιουλίου. Τότε θέλω να με γιορτάζετε, να μου στέλνετε καρδούλες sms και inbox. Θα είναι σα να μην έζησα ποτέ την τετραετία Συριζανέλ, σαν ο Τσίπρας να είναι πιο αρχαίος κι από τον προγλωσσικό τροφοσυλλέκτη κι οι μπιστικοί του πιο παλιοί κι απ’ τα αυγά των δεινοσαύρων. Στην προϊστορία, εκεί θέλω να τους απωθήσω για να βρει επιτέλους χώρο ελεύθερο η Ιστορία δηλαδή η γραφή. Μια γραφή όμως άλλη από τη δική μας που συντρίφτηκε από το επείγον και στραμπουλίχτηκε από το αδιανόητο. Θα μας συγχωρέσουν άραγε αυτοί που θα έρθουν αργότερα; Θα κατανοήσουν κάτι από την μελαγχολία μας ή θα μας σιχτιρίσουν και θα μας καταραστούν αλλά χωρίς την αίγλη και τη γοητεία  των αυθεντικών maudits; Το ζήτημα είναι πολύ πιο πεζό απ’ όσο ακούγεται. 

Θα ξαναβρούμε τους φίλους μας; Τα βράδια θα βγαίνουμε όπως πριν ή θα μας φάει πάλι καμιά φάουσα εφτάχρονη φοβία; Το είχε διατυπώσει αρκετά πριν από την ώρα του ο Διονύσης Σαββόπουλος, για μένα όμως, αυτό ακριβώς είναι το αίτημα των επερχόμενων εκλογών. Πώς αλλιώς να το πω για να συνεννοηθούμε; Οι άνθρωποι νοστάλγησαν τον εαυτό τους. Πώς να ήταν πριν διαστραφεί από το καρτέλ του φθόνου, της μισαλλοδοξίας και της παράνοιας; Προσωπικά δεν με θυμάμαι σχεδόν καθόλου. Υπήρξα άραγε ποτέ ή είμαι πλάσμα της φαντασίας μου; Και τούτο εδώ που βλέπω τώρα δα μπροστά μου τι είναι; Ένα ενεργούμενο απέραντου θυμού που επιτίθεται κυρίως στον εαυτό του. Να μη φάει μη και φαγωθεί. Να μην πιεί μη ρουφηχτεί. Να μην αγαπήσει μη διαμελιστεί. Να μη σκεφτεί για να μη σκοτώσει και σκοτωθεί. Ιδού ο άνθρωπος της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας, τον θέλει κανείς;