Η διαφαινόμενη επιστροφή στην κανονικότητα και η σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία

Η ήττα του κυβερνώντος κόμματος το επιβεβαιώνει σχεδόν σε απόλυτο βαθμό. Εκκρεμεί η τελική ήττα όλων αυτών των αλλοπρόσαλλων πολιτικών στις εθνικές εκλογές που ακολουθούν. 

Απ’ ό,τι φαίνεται χρειαστήκαμε δέκα ολόκληρα χρόνια για να αποδεχτούμε, ως πολιτικό σύστημα και ως κοινωνία, το πού βρισκόμαστε και το τι ακριβώς χρειάζεται να γίνει ώστε να επανέλθουμε σε μια κανονικότητα, οικονομική, κοινωνική, πολιτική. Φαίνεται ότι για τη συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας τα αίτια της χρεωκοπίας της χώρας, όπως και αυτή καθαυτή η χρεωκοπία του κράτους παρέμεναν, και για ορισμένες μειοψηφίες παραμένουν ακόμα, στο χώρο του φαντασιακού. Ίσως αυτή η ερμηνεία να εξηγεί και την «προσπάθεια» μας να «ξορκίσουμε» το «κακό», πολιτικοί και κοινωνία, είτε αρνούμενοι το γεγονός είτε μέσα από δημοψηφίσματα να το προσπεράσουμε κάνοντας ένα άλμα προς το μπρος. Τα ζήσαμε όλα αυτά, στο πετσί μας! Δοκιμάσαμε τα πάντα ώστε να αποφύγουμε να πιούμε το πικρό ποτήρι ως τον πάτο, εκτός ευτυχώς από το σενάριο της εξόδου της χώρας από την ΕΕ. Φτάσαμε μέχρι το σημείο να εκλέξουμε ένα κόμμα απροσδιόριστου πολιτικού στίγματος και υποστηρίξαμε την πιο αλλοπρόσαλλη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Όλα αυτά για δέκα χρόνια ποτισμένα με αίμα! Φτάσαμε στον πάτο! Η εμπειρία μας είναι μοναδική ως προς το μαζοχιστικό και αλαζονικό της μέγεθος. Ευτυχώς όμως απ’ ότι φαίνεται, «δεν θέλουμε άλλο»! Γυρίζουμε σελίδα. Δεν ξέρω αν μάθαμε, θα φανεί στην πορεία, τουλάχιστον όμως είπαμε: φτάνει όχι άλλο ξύλο! Όχι άλλα ψέματα!

Κεντρικό και συνάμα τραγικό «πρόσωπο», στην όλη διαδικασία όλης αυτής της περιόδου, είναι ο χώρος της σοσιαλδημοκρατίας, η οποία τραυματίστηκε βαθύτατα, μιας και οι δυνάμεις οι οποίες την αντιπροσώπευαν, μέσω της κυβέρνησης της εποχής, αφ’ ενός δεν ερμήνευσαν σωστά τα δεδομένα, αφ’ ετέρου όταν το αντιλήφθησαν και επιχείρησαν να προωθήσουν κάποια πρώτα μέτρα, βρέθηκαν αντιμέτωπες με έναν καταιγισμό λαϊκίστικων αντιδράσεων από το σύνολο του πολιτικού συστήματος και από ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Κανένας δεν ήθελε να αποδεχθεί την πραγματικότητα. Κανένας δεν ήθελε να βγει από τη νιρβάνα και τη ραστώνη της Ελλάδας που «πήγαινε», έτσι, «χύμα στο κύμα». Έτσι το δοκιμάσαμε κι αυτό. Κάναμε το «χύμα» κυβέρνηση. Αλλά ως εδώ. Έπρεπε, για να μάθουμε;

Η κατάσταση μοιάζει να αλλάζει και γι’ αυτό ο χώρος που σήμερα εκπροσωπεί τη σοσιαλδημοκρατία οφείλει, πρώτα-πρώτα στον ίδιο του τον εαυτό, αλλά και στη χώρα, να τολμήσει να διατυπώσει μ’ έναν ξεκάθαρο και σταράτο τρόπο το σύγχρονο πολιτικό λόγο που θα οδηγήσει τη χώρα σε μια σταδιακή ανοικοδόμηση και αναδιοργάνωση, σε ένα νέο εκσυγχρονισμό του κράτους και των θεσμών, με βάση τις αρχές μιας σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας που θα συνδυάζει το κοινωνικό φιλελευθερισμό, τη δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ο πολιτικός χώρος του ακραίου λαϊκισμού, παρά τα όσα έχουν λεχθεί, δεν ηττήθηκε στρατηγικά. Παραμένει ζωντανός. Η στρατηγική του ήττα πρέπει να αποτελέσει το διακύβευμα κάθε δημοκράτη. Σ’ αυτήν την προσπάθεια οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας χρειάζεται να έχουν το κεντρικό ρόλο διατυπώνοντας ένα λόγο σύγχρονο που να πηγάζει από την πραγματικότητα και να καταλήγει σ’ αυτή.