Μεϊμάρογλου για ΚΙΝΑΛ: «Η αυτοκαταστροφική μανία χτύπησε ξανά»

Προβληματισμός και απογοήτευση επικρατεί στις τάξεις της Κεντροαριστεράς μετά την αιφνιδιαστική ρήξη μεταξύ της επικεφαλής του Κινήματος Αλλαγής, Φώφης Γεννηματά και του πρώην προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελου Βενιζέλου.

Μια ρήξη που δείχνει να οδηγεί ένα ιστορικό στέλεχος της παράταξης στην πόρτα της εξόδου. Η αφορμή ήταν η απόφαση της κ. Γεννηματά να τοποθετήσει τον πρώην δήμαρχο Αθηναίων, Γιώργο Καμίνη, στην κορυφή του ψηφοδελτίου της Επικρατείας.

Ο Γιάννης Μεϊμάρογλου, από τον χώρο της Κεντροαριστεράς, γράφει στη «Μεταρρύθμιση» για μια αυτοκαταστροφική μανία που δεν αφήνει την παράταξη να ορθοποδήσει. Και αναρωτιέται εάν μετά από αυτήν την ενέργεια μπορεί το Κίνημα να ξαναμιλήσει για συναίνεση, αλλά και για προοδευτική αλλαγή στη χώρα.

Αναλυτικά ολόκληρο το άρθρο γνώμης του κ. Μεϊμάρογλου για τις τελευταίες εξελίξεις στο ΚΙΝΑΛ: «Μια εύκολη και αισιόδοξη πολιτικά μέρα, έγινε ξαφνικά πολύ δύσκολη και μουντή. Μια μέρα-αφετηρία για την μάχη της εθνικής κάλπης, μια μέρα-σύνθημα για τη συσπείρωση του κεντροαριστερού, του σοσιαλδημοκρατικού, του κεντρώου μεταρρυθμιστικού, όλου του προοδευτικού χώρου έγινε μέρα απογοήτευσης, προβληματισμού και προσμέτρησης απωλειών. Η αυτοκαταστροφική μανία που χρόνια τώρα δεν αφήνει να ανθήσει και στεριώσει καμιά ενωτική προσπάθεια, χτύπησε ξανά.

Πώς να ξαναντικρίσει κανείς όλους αυτούς τους κουρασμένους ανθρώπους που επί δύο μήνες, από την Κρήτη ως την Αλεξανδρούπολη, κουνούσαν την πράσινη, την κόκκινη, την πολύχρωμη σημαία και προσπαθούσαν να καταλάβουν από τα λόγια, τις κινήσεις και τις ματιές αν, αυτή τη φορά τουλάχιστον, θα μείνει ζωντανή ελπίδα για μια μεγάλη δημοκρατική-προοδευτική παράταξη. Πώς να τους ξαναμιλήσει κανείς γι αυτό το ένα και μοναδικό κοινό μας σχέδιο, να πάρει δύναμη στο Κίνημα Αλλαγής για να εγγυηθεί τη συναίνεση και την προοδευτική αλλαγή στη χώρα μας.

Στις κρίσιμες στιγμές της πολιτικής ζωής δεν αναμετρώνται μόνο οι ιδέες και οι απόψεις. Μετρώνται και οι προσωπικές στάσεις, οι συνειδήσεις, οι άνθρωποι. Κι αυτό το μέτρημα είναι που φέρνει την μεγαλύτερη κατήφεια. Θες γιατί η απογοήτευση συσσωρεύεται εδώ και κάποιες δεκαετίες, θες γιατί τα χρονικά περιθώρια, μαζί κι οι ευκαιρίες, εξαντλούνται, θες γιατί έρχεται η ώρα, μια ολόκληρη γενιά, να παραδεχτούμε ότι δεν τα καταφέραμε».