Ταξί ή εκλογικά κέντρα;

Στη μεταπολεμική και πολιτικά καχεκτική Ελλάδα του μεταπολέμου τα καφενεία ήταν τα πανίσχυρα εκλογικά κέντρα των κομμάτων, και τα ΤΑΧΙ παίζανε και τον συμπληρωματικό ρόλο των κινητών καφενείων. Σήμερα στην δικτυακή εποχή και παρά την δεκαετή μνημονιακή καθήλωση της χώρας, θέλουμε να δούμε αισιόδοξα το μέλλον και να διασυνδεθούμε οριστικά στα ευρωπαϊκά κεκτημένα, και να δώσουμε την μάχη ως κανονικοποιημένη ευρωπαϊκή χώρα. Θέλουμε αλλά δεν μπορούμε ως φαίνεται ακόμη.

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας εναγκαλίζεται ζεστά με τον Θύμιο, και ο Υπουργός Υποδομών και Μεταφορών καλεί τον αρχισυνδικαλιστή Λυμπεροπούλο να μετατρέψει σε εκλογικά κέντρα τα ταξί. Μάλιστα δεν είναι άσχημο, για μια κυβέρνηση που παραπαίει. Και σαν μην φτάνουνε αυτά ο κρατικός ΟΑΣΘ της Θεσσαλονίκης, γίνεται χορηγός των γυναικείων δημαρχιακών υποψηφιοτήτων, δηλαδή μόνο της κας Νοτοπούλου, και ο Πρόεδρος της ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ δηλώνει πως ο Οργανισμός υποστηρίζει για Δήμαρχο Θεσσαλονίκης την Κατερινα Νοτοπούλου. Σας θυμίζει παλαιοκομματισμό του ‘70; Παραπέμπει σε λαφυραγώγηση του κράτους; Πιθανώς ναι. Όμως και κάτι ακόμη η αφορμή για τον προσεταιρισμό των ταξί χρησιμοποιεί ως αφορμή τον αποκλεισμό των νέων τεχνολογιών, από τον τομέα των συγκοινωνιών. Οι συγκοινωνίες που είναι η πεμπτουσία της καθημερινότητας του πολίτη, που είναι ο πολιτισμός κάθε πόλης, που δείχνει αν ένα κράτος είναι σύγχρονο ή όχι, χρησιμοποιείται σκοταδιστικά, ιδιοκτησιακά, εντέλει χειραγωγικά, από μία κυβέρνηση που ομνύει στο όνομα της αριστεράς και ενίοτε φλερτάρει άκομψα με τη σοσιαλδημοκρατία...