edito 291

Οι Αθηναίοι φωτογραφίζουν την Αθήνα.

Αυτή τη φορά δεν το είχαμε καταλάβει απ’ την αρχή. Δεν το είχαμε προσχεδιάσει. Ένας διαγωνισμός, λέγαμε, μια έκθεση, κάποια βραβεία. Έπειτα, καθώς οι συμμετοχές έφταναν εκατοντάδες, αρχίσαμε σιγά-σιγά να καταλαβαίνουμε. Τις απλώναμε μία-μία στο τραπέζι, διαβάζαμε τη φωτογραφία. Οι εικόνες μιλάνε.

Οι κάτοικοι αυτής της πόλης πήραν το λόγο και έδειχναν πώς βλέπουν την Αθήνα, τη ζωή τους. Καθένας έφερνε την Αθήνα του, τη δικιά του πόλη. Για άλλη μια φορά, με όχημα την εφημερίδα της πόλης, οι Αθηναίοι έδειχναν τι βλέπουν τα μάτια τους, συμμετείχαν, μοιράζονταν τις εικόνες τους και έφτιαχναν την όψη της πόλης. Και αυτή την εποχή, καθόλου τυχαία, η όψη της πόλης μας είναι μελαγχολική. Σκηνές σκληρές, χρώματα γκρίζα, βιομηχανικά τοπία, νυχτερινές διαδρομές, πρόσωπα σκοτεινιασμένα, σοβαρά, αγχωμένα.

Εμβληματικά κτίρια, η Βουλή των Ελλήνων με εμάς πλεϊμομπίλ σε πρώτο πλάνο. Μια σκάλα, ανήφορος ή κατήφορος; Ένα αναποδογυρισμένο καρότσι σούπερ μάρκετ, μια σπασμένη κούκλα, σπασμένα όνειρα, μια φιγούρα σκυφτή χαμένη στις σκέψεις της. Ένας ηλικιωμένος με το πατίνι του χαρτογραφεί τους δρόμους της πόλης, δεν σταματάει, προχωράει, ζει. Μουτζουρωμένα γκράφιτι, κραυγές απόγνωσης, βίαια ουρλιαχτά, υπάρχω, σημάδι στους τοίχους. Θες τρεις ελιές; Δεν έχω τίποτε άλλο να σου δώσω. Η αττική ελιά, το μολυσμένο ποτάμι, η μποτιλιαρισμένη λεωφόρος, οι σκαλισμένοι τοίχοι, τα θλιμμένα αδέσποτα, ο ήλιος σκοτεινιασμένος σε μόνιμη έκλειψη.

Αθήνα 2010, οι Αθηναίοι φωτογραφίζουν την πόλη τους και στο σκοτεινό θάλαμο εμφανίζουν την ψυχή τους. Φωτογραφίζουν την πόλη τους και στο αρνητικό αποκαλύπτουν πώς βλέπουν τη ζωή τους. Αθήνα 2010, οι Αθηναίοι τη ζωγραφίζουν σκληρή, ασπρόμαυρη, θανατηφόρα γοητευτική, γεμάτη αιχμές, γωνίες που κόβουν, κλεμμένα φιλιά στο σκοτάδι, αγκαλιές μυστικές σε βιομηχανικούς χώρους. Στη σημερινή ATHENS VOICE για την Αθήνα μιλάνε οι πολίτες της, μοιράζονται εικόνες που αγάπησαν, όνειρα που διαψεύσθηκαν, ελπίδες και φόβους για μια πόλη δύσκολη, άγρια και ελκυστική, την πόλη που ο καθένας διάλεξε για να ανεβάσει το έργο της ζωής του.