Πώς πέρασα το Πάσχα μου και άλλες πολιτικές λύσεις στο αδιέξοδο

Ανήμερα του Πάσχα, μπαίνοντας ο Τσίπρας στο ΥΕΘΑ άρχισε να χτυπάει δαιμονισμένα ο ανιχνευτής μετάλλων. Έγινε χαμός, πλάκωσε η στρατονομία και η ΕΥΠ, κατέβηκαν οι κομάντος με σκοινιά από την ταράτσα, τελικά ήταν το πασχαλινό αβγό του.

Πλακωνικοί διάλογοι (γιατί μετά τον πλακώνεις):

- Κι όμως, υπάρχει ένας διαφορετικός δρόμος από τα μνημόνια: εθνικό νόμισμα, υδρογονάνθρακες, συμμαχίες με τον Τρίτο Κόσμο, ισχυρός δημόσιος έλεγχος και σοσιαλισμός.

- Μα αυτά δεν έχουν στη Βενεζουέλα και κοντεύουν να φάνε ο ένας τον άλλον;

- Άλλο αυτό. Δεν σημαίνει ότι η συνταγή είναι λάθος.

Βρίσκω επίσης θαυμάσια την πρωτοβουλία της κυβέρνησης να καθιερωθεί η 20η Μαΐου, που γεννήθηκε ο Σωκράτης, ως Ημέρα Παγκόσμιας Ελληνοφωνίας και Ελληνικού Πολιτισμού, αλλά σκέφτομαι με το μυαλό μου, γιατί να μη βάλουμε την 25η Σεπτεμβρίου που, ως γνωστόν τοις πάσι, κατά τις έντεκα το πρωί γεννήθηκε ο ήρως Ηρακλής, η οποία επιπλέον και κατά διαβολική σύμπτωση είναι η μέρα που γεννήθηκε και η Λερναία Υδρα, έβγαλε κριθαράκι ο Πολύφημος, μπαρκάρησαν με ναυτικό φυλλάδιο οι Αργοναύτες και πρωτομπήκε στο πλυντήριο το Χρυσόμαλλο Δέρας; Τόσα σημαντικά ιστορικά γεγονότα συνέβησαν εκείνη την ημερομηνία.

Πίσω στα δικά μας τώρα: Αμάν μωρέ κι εσείς, που λέτε πως πήρα κιλά το Πάσχα. Γιατί δηλαδή; Επειδή στο πλοίο της επιστροφής με βάλανε στο γκαράζ με τα φορτηγά και με δέσανε να μην κουνιέμαι γιατί έγερνε το καράβι;

Πάντως, στο μεγάλο οικογενειακό τραπέζι της Κυριακής, η ατμόσφαιρα μεταξύ των συγγενών ήταν πολύ ηλεκτρισμένη. Δεν μας έφταναν τα κιλά από το φαΐ, τώρα θα παίρνουμε και κιλοβάτ δηλαδή.

Ήταν πολύ ωραία, πάντως, το βράδυ της Κυριακής που φιληθήκαμε όλοι, τσουγκρίσαμε σπαθιά και αλληλοευχηθήκαμε «Τζον Σνόου Ανέστη». Έχω υπέροχες αναμνήσεις από αυτό το παλιό έθιμο.

Και μια και έπιασα τις αναμνήσεις μιας ζωής: Θυμάμαι παλιά στην Αϊτή που άκουγα τις μαμάδες να φωνάζουν στα παιδιά τους: «Γιαννάαακηηηηηη, έλα δω βρε, πού πας χωρίς φυλαχτό, παιδάκι μου θα βουντιάσεις».

Εγώ, που λέτε, άμα έχω τα νεύρα μου δεν παίρνω από λόγια. Το μόνο που μπορώ να ακούσω είναι τραγούδια των Γαμώτορχεντ.

Ο φίλος μου ο Στέλιος, πάλι, φορούσε ένα καμηλό παλτό που του έφτανε ως τις φτέρνες. Είναι, βλέπετε, καμηλοκώλης.

Κατακλείδα: Ελπίζω τουλάχιστον το 2030 εμείς που γράφουμε σήμερα στάτα κατά του Σύριζα να πάρουμε μια συνταξούλα εθνικής αντίστασης.