Πίσω από την Πλατεία Βικτωρίας 7.30 το απόγευμα

Κομμάτι σάρκας που λείπει και κόκαλο που στράβωσε, ψηλά στη γέφυρα της μύτης με το μέτωπο. Το πρόσωπο της μητέρας μου μετά την επίθεση, σχεδόν δύο μήνες μετά από εκείνη τη νύχτα, πίσω από την Πλατεία Βικτωρίας, σ’ έναν παράδρομο που βγάζει στη Μιχαήλ Βόδα.

Πρακτικά αυτό χάθηκε εκείνο το βράδυ – ένα κομμάτι μύτης και μια μικρή χρυσή αλυσίδα από τον λαιμό της. Η εμπιστοσύνη στους θεσμούς, στις αρχές της ευνομούμενης πολιτείας, για την οποία μας έπρηζαν από το δημοτικό, έχει χαθεί εδώ και χρόνια, ειδικά σ’ αυτή τη γωνιά της Αθήνας. Όπως και η πίστη στο ότι κάτι τρομερό, όπως το να κινδυνεύσει ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, μας ενώνει και ότι δεν θα γίνει κι αυτό μικροκομματική μπίχλα, να λερώσουμε κι άλλο την περιοχή.

Τη νύχτα της 11ης Σεπτεμβρίου πολύς κόσμος μούδιασε. Το χτύπημα στο κεφάλι της μαμάς μου πόνεσε συλλογικά –πόσο σπουδαίο να ξέρεις ότι σε νοιάζονται–, υπήρξε όμως και ο μικροπολιτικός υπόνομος που λυμαίνεται το σημείο κι έβαλε τα τρολ του να μας αποκαλούν «πόρνες της Αριστεράς» στο Χ, εμένα επειδή δεν ανέφερα σε μια ανάρτησή μου στο FB τις εθνικότητες των δραστών και τη μητέρα μου απλώς επειδή με έχει κόρη.

Μικροπολιτική τρομοκρατία και bullying στον Πακιστανό μανάβη στη γωνία

Γι’ αυτούς, φταίμε εμείς που «καλοδεχτήκαμε» τους μετανάστες, όχι φυσικά όσοι μετέτρεψαν την Πλατεία Βικτωρίας και τον Άγιο Παντελεήμονα πρώτα σε αποθήκη ψυχών και μετά σε περίβολο φυλακών. Φταίμε εμείς, και μας εύχονταν «όλο το ποτήρι», που τα ναρκωτικά πωλούνται συνοδεία άγριων σκύλων στη Χέυδεν, τη Δεριγνύ, τη Σωζοπόλεως, την Κιζίκου, την Αλκιβιάδου, τη Φυλής.

Γι’ αυτούς είναι πανεύκολο να φοβερίσεις τον Πακιστανό και την οικογένειά του που έχει το μπακάλικο στη γωνία. Να τρομάξεις τα πιτσιρίκια του Κούρδου, που, όπως όλα τ’ άλλα παιδιά πηγαίνουν σχολείο και παίζουν με τους φίλους τους στους πεζοδρόμους. Είναι αυτοί οι ίδιοι που δεν τολμούν να πατήσουν στην πλατεία για να δουν ναρκωτικά και τράφικινγκ, ξύλο και ξίδια μεταξύ των μελών αντίπαλων μικρότερων και μεγαλύτερων μαφιών.

Είναι εύκολο να κάνεις πολιτική με γκαρίκλες για τα γλιτσερά από τη βρόμα πεζοδρόμια, τους ξέχειλους κάδους απορριμμάτων, τα στρώματα που πετιούνται από διαμερίσματα και γίνονται φιλόξενες πολιτείες ποντικών και κάθε ζωυφίου που τρέφεται από τη συσσωρευμένη σκουπιδοκατάσταση της περιοχής.

Κι όμως, χρόνια τώρα, παιδιά πεθαίνουν έξω απ’ τις πόρτες μας ή απλώς όρθια σαν τα δέντρα αμέσως μετά τον τερματισμό των στεγνών προγραμμάτων, και δεν ενοχλείται κανείς. Άγιος Παντελεήμονας, Μεταξουργείο, Κολωνός, σαπίζουν ανήμποροι με την ανοχή μας και την όρεξή μας για πολιτικές γελοιότητες.

Χρόνια τώρα, πολυκατοικίες νοικιάζονται σε ΜΚΟ για να γεμίσουν τα 30 τ.μ. ενός διαμερίσματος με 8-10 άτομα. Τους βλέπεις να βγαίνουν το βράδυ με το κινητό και να μιλάνε στο κεφαλόσκαλο, ακόμα και υπο καταρρακτώδη βροχή, για λίγη άτιμη ιδιωτικότητα.

Χρόνια τώρα, ό,τι χαλάει δεν φτιάχνεται: το κατεστραμμένο πεζοδρόμιο της Χέυδεν, το ανύπαρκτο πεζοδρόμιο της Παιωνίου, ο κακοποιημένος ηλεκτροφωτισμός της Παρασίου, ο φόβος και ο τρόμος της νυχτερινής περιδιάβασης από εκεί. Αν δεν πέσεις να τσακιστείς, θα σου επιτεθούν, αν δεν σου επιτεθούν, δεν θα δεις τον σωλήνα που εξέχει από το πεζοδρόμιο και θα σπάσεις τα μούτρα σου. Από κάτι θα πας, τέλος πάντων, γιατί συνεννοήσεις που να εγγυώνται και πεζοδρόμια χωρίς εμπόδια και φωτισμένους δρόμους και ασφάλεια δεν υπάρχουν. Σιγά, συμβόλαιο έχουμε υπογράψει;

Στο «Μικρό Παρίσι» των ανήλικων συμμοριτών

«Επιμένω να θέλω να μεγαλώσω τα παιδιά μου εδώ, στο σπίτι των γονιών μου», μου είπε ένας γείτονας σε μήνυμά του, λίγο μετά την επίθεση. Ήθελα να του πω ότι εγώ δεν επιμένω για τίποτα αυτή τη στιγμή, ο φόβος κάπως σε ξεκουρδίζει, κάπως σε μετακινεί. «Πώς σας ήρθε να γυρίσετε πίσω;» με είχε ρωτήσει πριν από 6 χρόνια. «Είναι δικό μας», είχα ψιθυρίσει κάπως απολογητικά. Απολογητικά στο σημείο της Αθήνας που παλιά το έλεγαν «Μικρό Παρίσι» –φαντάσου!– , στο σημείο της Αθήνας απ’ όπου οι μαγαζάτορες παρατάνε, δεκαετίες τώρα, αλλόφρονες τα καταστήματά τους, οι ιδιοκτήτες τα σπίτια τους, αλλά το τετραγωγικό προς πώληση δεν πέφτει κάτω απ’ το χιλιάρικο ούτε γι’ αστείο και, για να νοικιάσεις, έχεις τύχη αν βρεις ισόγειο 50 τ.μ. στα 600 ευρώ. Αν δεν πιστεύεις, μια ματιά στον Σπιτόγατο θα σε πείσει: ημιυπόγειο 40 τ.μ. πωλείται για 50.000 ευρώ. Τριάρι 70 τ.μ. στον 2ο, ανακαινισμένο, σε καλή κατάσταση, μπορεί να πιάσει και τα 80.000. Όσο ανεβαίνουν οι όροφοι και αυξάνονται τα τετραγωνικά, βάλε με τον νου σου τι γίνεται. Ή, καλύτερα, διάβασε τις μικρές αγγελίες.

Γυρίσαμε, λοιπόν, και τα χαΐρια μας, που λέει κι η μάνα μου, φτάσανε μέχρι τα δελτία ειδήσεων. Και μετά ένας άλλος κύριος έχασε την αλυσίδα με τον σταυρό του,–και παραλίγο και τη ζωή του–, μια κυρία πέρασε 7 μήνες στο κρεβάτι γιατί την έσυραν όλη τη Σωζοπόλεως για ένα 20άρικο, και τα παιδιά στα τμήματα τρέχουν και δεν φτάνουν για αναγνωρίσεις, προσαγωγές, συλλήψεις, για να ξαναβγούν σε λίγο οι δράστες, όπως αποφασίσει ο εισαγγελέας βάρδιας. Κι αυτός δεν έχει πολλές επιλογές – αν δεν υπάρχει χώρος στα κρατητήρια, οι παραβατικοί θα βγουν και θα του κουνάνε το μαντίλι.

Στην περίπτωση της επίθεσης στη μητέρα μου, κατόπιν εορτής μάθαμε ότι από τη μικροσυμμορία των 5 οι 2 ήταν ανήλικοι. Παιδιά που θα απασχολήσουν το αστυνομικό δελτίο ξανά και ξανά, μέχρι τη μεγάλη στραβή. Κάποια ανθρωποκτονία, κάποια εμπλοκή πολύ μεγαλύτερη από τον ξυλοδαρμό μιας ηλικιωμένης για μια αλυσίδα.

Και η ζωή συνεχίζεται στην Πλατεία Βικτωρίας και στις γειτονιές γύρω απ’ αυτήν. Χρήμα ξεπλένεται, «επενδύσεις» γίνονται, όλη η παραβατική αλυσίδα ταΐζει νύχτα και μέρα μέχρι νεοτέρας. Μέχρι να πονέσει κάποιο κεφάλι που δεν θα ’πρεπε να πονέσει. Μέχρι να διαταχθεί κάποια εκκαθάριση και να χυθεί πολύ αίμα, ίσως και αίμα αθώων. Αυτά έχουν οι εμφυλιακοί διαχωρισμοί στην καρδιά του gentrification. Και μόνο τελειωμένοι εγκληματίες το θέλουν αυτό.

Το δύσκολο είναι η αναγέννηση της περιοχής, εκλογές έρχονται. Και οι ψήφοι θα πάνε σ’ αυτόν που θα το τολμήσει. Μέχρι τότε η Μιχαήλ Βόδα θα κακοφορμίζει με τα κλειστά –κάποτε πανέμορφα– εμπορικά της. Η Πατησίων θα τα κουτσοκαταφέρνει το πρωί, και το βράδυ θα τρέμει η ψυχή όλων μας. Και όλοι οι παράδρομοι θα περιμένουν νερό για να ξεβρομιστούν, έργα οδοποιίας για να συνέλθουν και κάτι, κάποιους (;) που θα σταματήσουν τη φθορά και την κατηφόρα – πριν την οριστική γκετοποίηση ή τη μαζική εκποίηση.