Γιατί φωνάζουν οι πιτσιρικάδες;

Γιατί φωνάζουν οι νέοι; Η ερώτηση είναι ρητορική. Ξέρουμε λίγο-πολύ γιατί βγαίνουν στους δρόμους με πανό και ντουντούκες, γιατί διαδηλώνουν και φωνάζουν έξαλλοι οι νέοι σε όλο τον κόσμο: επειδή θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα. Γιατί έτσι όπως είναι, δεν τους αρέσουν καθόλου.

Κυκλοφορεί ένα «αστείο» στα σόσιαλ, ξεκινάει σαν τεστ: «Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας;» Και συνεχίζει με αρίθμηση: «1. Να έχεις γεννηθεί στη σωστή οικογένεια, 2. Να έχεις πάει στο σωστό ιδιωτικό σχολείο, 3. Να τελειώσεις το σωστό πανεπιστήμιο, στο οποίο ο πατέρας σου έχει κάνει και μία καλή δωρεά, 4. Να έχεις σπίτι ή διαμέρισμα, 5. Να έχεις υπηρετικό προσωπικό που φροντίζει για τα πρακτικά…» κ.λπ. κ.λπ., το πιάσατε το υπονοούμενο. Δυστυχώς, στον Πρώτο Κόσμο πράγματι, αυτά είναι τα μυστικά της επιτυχίας και δεν υπάρχουν άλλα – κάτι ριλς που κυκλοφορούν στο Ινσταγκραμ, με ΑΙ ιστορίες αυτοδημιούργητων εκατομμυριούχων οι οποίοι γεννήθηκαν στη μαύρη φτώχεια, δούλεψαν σκληρά, έσκαψαν το χώμα με τα χεράκια τους κι έβγαλαν εκατομμύρια με τον τίμιο ιδρώτα τους, αυτά και άλλα ριλς «εμπνευστικά» και «αισιόδοξα», δεν πείθουν πια κανέναν.

Πόσο μάλλον τους νέους, από εφηβεία και πάνω, από τη στιγμή δηλαδή που συνειδητοποιούν, γύρω στα 14-15, ότι τα ριλς είναι εντελώς ψεύτικα κι ότι το μυστικό της επιτυχίας σήμερα είναι ένα: να έχεις γεννηθεί με λεφτά. Εκτός αν είσαι ράπερ, τράπερ ή μουσικός, όπως κι αν είσαι ντίλερ, παράνομος, λαμόγιο, οπότε ναι, μπορείς πράγματι να ανέβεις τα σκαλιά της επιτυχίας με την αξία σου, ας έχεις γεννηθεί τσέτουλο. Το εφηβάκι, από την ώρα που το καταλαβαίνει αυτό, από τη στιγμή που συνειδητοποιεί ότι τα παιδικά του όνειρα είναι για τα μπάζα, αρχίζει να τα παίρνει στο κρανίο, και δεν είναι καθόλου παράλογο ούτε ακατανόητο. Ζει με γονείς που σκοτώνονται στη δουλειά και δεν «βγαίνουν» οικονομικά, σε ένα σπίτι στο οποίο η συζήτηση πάντα είναι γύρω από λεφτά που δεν υπάρχουν και ανάγκες που δεν καλύπτονται, ξέρει ότι δεν υπάρχει στρωμένη δουλειά να το περιμένει στην αποφοίτηση, από το δημόσιο λύκειο ή το πανεπιστήμιο. Στο δημόσιο λύκειο υπήρχαν τόσα κενά, τόσες ελλείψεις σε καθηγητές, που έκανε κάθε μέρα μόνο δυο-τρεις ώρες μάθημα, και ξέρει πολύ λιγότερα πράγματα από όσα ήξερε ένα έφηβο του ’60, του ’70 ή του ’80 – σε όλα τα μαθήματα και σε όλους τους τομείς. Αν οι γονείς στριμωχτούν και πληρώσουν φροντιστήρια ή Αι-Μπι, το εφηβάκι αναθαρρεί, πιστεύει ότι έχει κάποιο μέλλον, μπορεί να σπουδάσει, κι έπειτα να βρει μια δουλειά της προκοπής με ικανοποιητικά έσοδα, ώστε να ζει μόνο του από τα 20-25, και κάποια στιγμή μέχρι και να κάνει δική του οικογένεια…

Αλλά αν το εφηβάκι έχει ανοιχτά τα ματάκια του, ειδικά αν έχει μεγαλύτερα αδέρφια, ξαδέρφια ή φιλικά άτομα που τελείωσαν μια σχολή, βρήκαν μια δουλειά και ζούνε ακόμα με τους γονείς στα 30+ τους, επειδή παίρνουν τον βασικό ή κάτι λίγο παραπάνω από τον βασικό μισθό, επειδή δεν υπάρχει οικογενειακό διαμέρισμα ούτε περιουσία ώστε να αποκατασταθούν, το εφηβάκι αισθάνεται βαθιά προδομένο – από το Σύστημα, την Πολιτεία, τη χώρα, από τους γονείς και μεγαλύτερους, που δεν το προετοίμασαν σωστά. Που δεν αποκάλυψαν ποτέ ποιο είναι στ’ αλήθεια το μυστικό της επιτυχίας.

Δεν αναφέρομαι (μόνον) στα έφηβα της Ελλάδας, παρά σε όλα τα έφηβα, σε ένα σωρό χώρες της Ευρώπης – τα Γαλλάκια είναι με τα μυαλά στα κάγκελα, γιατί βλέπουν τις μηδενικές επαγγελματικές προοπτικές τους και τους πετάγονται τα μάτια έξω. Οι νέοι σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο θέλουν να ξεράσουν με αυτές τις θολές προοπτικές τους και διαμαρτύρονται φωνάζοντας. Κατεβαίνουν στους δρόμους με άλλους νέους, αυτούς που έχουν ήδη μπει στην αγορά εργασίας και φυτοζωούνε, άρα έχουν λόγους να διαμαρτύρονται. Όλοι αντάμα τραγουδάνε συνθήματα, φωνάζουν, τα σπάνε κιόλας επειδή έχουν τρομερά νεύρα για τους παραπάνω λόγους, ουρλιάζουν, αρπάζονται, χτυπιούνται στα πεζοδρόμια, μαλλιοτραβιούνται με αστυνομικούς, κλωτσάνε την Εξουσία με τον μοναδικό τρόπο που έχουν, την ομαδική διαμαρτυρία, άρα τη διαδήλωση.

Το παλιό κλασικό σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» παίζει ακόμα και θα παίζει πάντα. Είναι η απάντηση στο θεωρητικό ερώτημα «Μα γιατί φωνάζουν οι νέοι;» Επειδή έχουν όλα τα δίκια με το μέρος τους, όπως και την ενέργεια, την ορμή και τη δύναμη να διεκδικήσουν τα απαραίτητα: Ψωμί, Παιδεία και Ελευθερία.