Δολοφονία Τζιν Χάνλον: Η συνέντευξη του γιου της σε τοπικό μέσο της Κρήτης μετά την καταδίκη του δράστη
Ο γιος της δολοφονημένης Βρετανίδας Τζιν Χάνλον μίλησε για τον αγώνα που έδωσε μαζί με τα αδέλφια του επί 17 χρόνια προκειμένου να καταδικαστεί ο άνδρας που τη δολοφόνησε. Ο Michael James Porter, λίγες ημέρες μετά την καταδίκη του δολοφόνου της, παραχώρησε συνέντευξη στο cretalive.gr για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε η οικογένειά του επί 17 χρόια, τα στοιχεία και τις πληροφορίες που δεν αξιολογήθηκαν σωστά, αλλά και τις απαντήσεις που αναζητούσε όλα αυτά τα χρόνια ο ίδιος και τα αδέλφια του.
«Το να βλέπουμε τη μητέρα μας να κείτεται τόσο ανυπεράσπιστη στο νεκροτομείο είναι μια εικόνα που θα μας συνοδεύει για το υπόλοιπο της ζωής μας. Εκείνη τη στιγμή, καταλάβαμε ενστικτωδώς ότι κάποιος της το είχε κάνει αυτό. Αυτή η συνειδητοποίηση άναψε μέσα μου μια φωτιά που δεν έσβησε ποτέ. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να αποκαλύψω την αλήθεια και να αποδοθεί δικαιοσύνη για τη μητέρα μας. Υπήρξαν πολλές φορές, όλα αυτά τα χρόνια, που νιώθαμε πως βρισκόμασταν αντιμέτωποι με ανυπέρβλητα εμπόδια. Συχνά είχαμε την αίσθηση ότι η υπόθεση της μητέρας μας δεν αντιμετωπιζόταν με την αμεσότητα ή την αποφασιστικότητα που της άξιζε, γι’ αυτό γνωρίζαμε ότι έπρεπε να γίνουμε η φωνή της. Αρνηθήκαμε να επιτρέψουμε να ξεχαστεί», αναφέρει ο γιος της δολοφονημένης Τζιν Χάνλον στο cretalive.gr.
Δολοφονία Τζιν Χάνλον: Τα όνειρα που έβλεπαν τα παιδιά της
Ο γιος της Τζιν Χάνλον περιέγραψε τα όνειρα - εφιάλτες που είχε με τη μητέρα του ήδη από τις πρώτες ημέρες μετά τον εντοπισμό του πτώματός της και την απόδωση του θανάτου της σε πνιγμό. «Προσωπικά, όλα αυτά τα χρόνια ένιωθα την παρουσία της μητέρας μου, αν και ποτέ με γαλήνιο τρόπο. Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα αν αυτό οφειλόταν στο πένθος, στο τραύμα ή σε κάτι πέρα από αυτά, όμως αυτές οι εμπειρίες έμειναν βαθιά χαραγμένες μέσα μου. Όταν οι αρχές προσπάθησαν αρχικά να αποδώσουν τον θάνατό της σε ατύχημα από πνιγμό, έβλεπα επαναλαμβανόμενους εφιάλτες με τη μητέρα μου στη θάλασσα, να παλεύει και να καλεί σε βοήθεια. Προσπαθούσα απεγνωσμένα να τη φτάσω, αλλά δεν τα κατάφερνα ποτέ. Οι εικόνες ήταν απίστευτα ζωντανές και ξυπνούσα νιώθοντας εντελώς συντετριμμένος. Είχα επίσης έναν άλλο επαναλαμβανόμενο εφιάλτη, στον οποίο ο μεσαίος αδελφός μου, ο Ντέιβιντ, κι εγώ είχαμε κατά κάποιον τρόπο σκοτώσει τη μητέρα μας και την είχαμε θάψει. Ύστερα, όταν τελικά βρισκόταν το σώμα της, δεν μπορούσα να καταλάβω τι είχε συμβεί και όλοι ήταν εξοργισμένοι μαζί μας για όλα εκείνα τα χρόνια αγώνα, εκστρατειών και συγκέντρωσης χρημάτων.
» Αυτά τα όνειρα έμοιαζαν τόσο αληθινά, ώστε συχνά ξυπνούσα κλαίγοντας. Δεν γνωρίζω γιατί ήταν τόσο σκληρά ή τόσο έντονα. Κοιτάζοντας πίσω, μερικές φορές αναρωτιέμαι αν αντανακλούσαν το βάρος του να μη γνωρίζουμε την αλήθεια και την απεγνωσμένη ανάγκη να βρούμε απαντήσεις. Προσωπικά, μου αρέσει να πιστεύω ότι, με κάποιον τρόπο, η μητέρα μου μάς προέτρεπε να μην σταματήσουμε, ότι δεν μπορούσε να αναπαυθεί μέχρι να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Είτε αυτό ήταν η φωνή του πένθους μου είτε κάτι που ξεπερνά κάθε εξήγηση, αυτές οι εμπειρίες δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να ενισχύσουν την αποφασιστικότητά μου να συνεχίσω να αγωνίζομαι για να αποδοθεί δικαιοσύνη εκ μέρους της».
Ο γιος της 54χρονης Βρετανίδας αναφέρθηκε ακόμη στο πόσο δύσκολο ήταν για τα παιδιά της να ακούν τις καταθέσεις που αναφέρονταν σε παραλείψεις στην έρευνα. «Ένα παράδειγμα που δεν έπαψε ποτέ να μας απασχολεί είναι το ημερολόγιο της μητέρας μου. Οι αρχές το είχαν στην κατοχή τους από την πρώτη κιόλας στιγμή και εμείς μάλιστα το απομαγνητοφωνήσαμε-το μεταγράψαμε-προκειμένου να βοηθήσουμε την έρευνα. Επιθυμούσαμε απεγνωσμένα να διερευνηθεί κάθε πιθανό στοιχείο, όμως πολλές φορές νιώθαμε ότι οι προσπάθειές μας απορρίπτονταν αντί να αξιοποιούνται. Δεν μπορώ παρά να πιστεύω ότι, αν η έρευνα είχε διεξαχθεί εξαρχής με την πληρότητα και την αποφασιστικότητα που απαιτούσε η υπόθεση, η οικογένειά μας ίσως να μην είχε χρειαστεί να περιμένει δεκαεπτά χρόνια για να αποδοθεί δικαιοσύνη».
Τα «περήφανα νιάτα/τιμημένα γηρατειά» είναι κομμάτι πια ενός θολού παρελθόντος. Η κοινωνία, όπως έχει διαμορφωθεί, ούτε περήφανα νιάτα θέλει ούτε τιμά τα γηρατειά…
Η νέα γενιά γίνεται πηγή εκμετάλλευσης ως πόρος αλλά κυβερνάται ως κίνδυνος. Η φρεσκάδα καταναλώνεται, η αμφιθυμία αισθητικοποιείται, η επισφάλεια εκλαμβάνεται ως ψευδεπίγραφη αυθεντικότητα
16°
