Athens Pride 2026: Η συνύπαρξη, η ελευθερία έκφρασης και τα όρια της κρατικής αυθεντίας.
Τα χταπόδια έχουν συνολικά 9 εγκεφάλους, έναν κεντρικό στο κεφάλι και οκτώ μικρότερους, από έναν σε κάθε πλοκάμι, οι οποίοι επιτρέπουν στο καθένα απ’ αυτά να επεξεργαστεί πληροφορίες για την αφή και τη γεύση και να κινηθεί ανεξάρτητα, ενώ ο κεντρικός εγκέφαλος μπορεί να παραμένει απασχολημένος με κάτι άλλο. Αυτή ήταν η σκέψη που μου γεννήθηκε παρακολουθώντας τους Batalas Athenas, το συγκρότημα κρουστών που για μια ακόμα φορά ηγήθηκε της παρέλασης του Pride στο κέντρο της Αθήνας.
Ήξερα από άλλες χρονιές τον συντονισμένο παλμό που εκπέμπουν, την ακαταμάχητη πρόσκληση στο σώμα να ενεργοποιηθεί και πόσο αποτελεσματική είναι στο να εξουδετερώνει τις κοινωνικές αναστολές. Φέτος τους μελέτησα από πιο κοντά και είδα έναν σοφό, περίπλοκο σχηματισμό, λίγο-πολύ οργανικό που εκλύει ενέργεια και μετά τη συντηρεί μετακινώντας το κέντρο της κατά μήκος και κατά πλάτος του, πετώντας τη στον αέρα σαν τόπι και ξαναπιάνοντάς την, με ξαφνικές παύσεις και μεταπηδήσεις, και με όλους τους συντελεστές σε διαρκή επικοινωνία (με τα μάτια, με χαμόγελα) ακόμα και όταν επιδίδονται σε αυτοσχέδιους τριποδισμούς. Εξ ου και ο συνειρμός μου με την ανατομία του χταποδιού. Όταν στο τέλος της παρέλασης πλησίασα και τους ρώτησα με γνήσιο θαυμασμό «Μα πώς το κάνετε;» η απάντηση είναι αφοπλιστική: «Με πρόβες δυο φορές την εβδομάδα για τα τελευταία εννέα χρόνια»!
Στο πλήθος ολόγυρα στην πλατεία Συντάγματος επικρατεί μια ευρηματική πανδαισία queer αισθητικής αλλά δεν βγάζω το κινητό να φωτογραφίσω το οτιδήποτε. Δεν θέλω να αναχαιτίσω τη ροή της στιγμής, ειδικά αφότου δεν πρόκειται να μείνω με τις ώρες. Είμαι εδώ με φίλους συνομήλικους, εξηντάρηδες, που αποφασίσαμε να δώσουμε το «παρών» φέρνοντας μαζί ανίψια και εγγόνια, ό,τι διέθετε ο καθένας, όταν μάθαμε πως δεν είχε επιτραπεί η ανάρτηση αφισών του Pride στο αθηναϊκό μετρό. Στην εποχή της κλιμακούμενης κρατικής αυταρχικότητας και των δεξιόστροφων ιδεολογημάτων που διανύουμε, αυτή η πλάγια λογοκρισία μάς σκανδάλισε ιδιαίτερα. Συμφωνήσαμε πως το φετινό σύνθημα, «Σε αφορά!», δεν θα μπορούσε να είναι πιο καίριο.
Φεύγοντας, πέφτω πάνω σε δύο νεαρά κορίτσια-εθελόντριες σκυμμένες μπροστά σε μια στοίβα άσπρα και γαλανά μπαλόνια δεμένα το ένα με το άλλο. Έχουν στο χέρι από ένα ψαλίδι. Απορροφημένες, ανέκφραστες, αλλά με μάτια που λάμπουν, ανεβοκατεβάζουν ρυθμικά το μπράτσο ενώ τα μπαλόνια ακούγονται να σκάνε με θόρυβο το ένα πίσω απ' τ' άλλο. Χωρίς δεύτερη σκέψη, τρέχω πάνω τους, σε απόσταση αναπνοής: «Κι εγώ θέλω! Μπορώ;»
Στη διαδρομή για το σπίτι με το ποδήλατο επικρατεί μέσα μου η ησυχία που ακολουθεί όταν έχει προς στιγμή απαντηθεί το ερώτημα της συνύπαρξης. Περνώντας όμως μέσα από το Πεδίο του Άρεως πέφτω επάνω σε μια σκηνή που ανατρέπει τα πάντα. Τέσσερις αστυνομικές μηχανές είναι παρκαρισμένες σ’ έναν παράδρομο του πάρκου και οι αναβάτες τους, θεόρατοι μέσα στο σκοτάδι, έχουν περικυκλώσει ένα δενδρύλλιο. Στα ριζά του κάθεται ανακούρκουδα ένας μικρόσωμος άντρας, ακίνητος, με τα χέρια να καλύπτουν το πρόσωπό του. Τον διακρίνω καθαρά γιατί είναι επάνω του στραμμένοι οι φακοί των αστυνομικών. Θυμίζει λαγό περικυκλωμένο από λύκους.
Κανείς σ’ αυτό το tableau vivant δεν αρθρώνει κουβέντα, όλοι κάτι περιμένουν. Όταν επιχειρώ να ρωτήσω τι ακριβώς συμβαίνει, η χωρίς λόγια υπόδειξη να συνεχίσω τον δρόμο μου είναι κάθετη και δεν επιδέχεται καμία δευτερολογία. Φεύγω απρόθυμα νιώθοντας ταυτόχρονα ένοχος, θυμωμένος και ανίκανος να αποφύγω την ερώτηση, «Όντως δεν με αφορά;»
17°
