Σε βλέπω ευτυχισμένη

Με είχαν καλέσει κάτι χρόνια πριν σε μια τηλεοπτική εκπομπή. Υποτίθεται ότι θα μου έκαναν το πορτρέτο. Με ρώταγε η (τρομερά αξιαγάπητη και διαβαστερή δημοσιογράφος) κι εγώ απαντούσα. Κάνα δυο φορές ένιωσα ότι την άφησα με το στόμα ανοιχτό την αξιαγάπητη με πράγματα που εγώ έβρισκα απολύτως νορμάλ και αναμενόμενα. Εκεί όμως που έμεινε άφωνη ήταν όταν μου ζήτησε τον ορισμό της ευτυχίας και απάντησα αμέσως –σαν έτοιμη από καιρό, σαν θαρραλέα– το εξής: ευτυχία είναι ένα ωραίο απόγευμα με ανοιξιάτικο ήλιο να πίνω καφέ με έναν φίλο ή μια φίλη ή μια παρέα. Σοβαρά θέματα σπανίως αναλύονται. Διανόηση βαριά δεν χωράει στον ορισμό της ευτυχίας. Βλακείες είναι καλό να λέμε: Ταινίες, μουσικές, ερωτικές γοητεύσεις και απογοητεύσεις, παραπολιτικά, σχέδια για ταξίδια στη Ζανζιβάρη. Και στο κέντρο όλων αυτών ο καφές, το μαγικό ζουμί. Χωρίς αυτόν δεν αναπτύσσεται ο ομφάλιος λώρος που μας ενώνει εκείνη τη στιγμή. Αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε και τον γάτο. Σας αφήνω τώρα, γιατί έχει ήδη παραγγείλει και με περιμένει. Ποτέ δεν αφήνουμε τον καφέ να κρυώσει.