Τα πατίνια σκοτώνουν… ας μην τα εμποδίσουμε

Οι νομοθετικές προθέσεις της κυβέρνησης για τα ηλεκτρικά πατίνια, έτσι όπως αυτές εκφράστηκαν από τον υπουργό Προστασίας κάποιου πράγματος που δεν φαίνεται να είναι ο πολίτης, είναι άλλο ένα παράδειγμα της πίστης σε εκείνο το κομμάτι της ελληνικής παράδοσης που περιγράφεται με την πολύ ωραία λέξη «αρπακόλλα».

Σε περίπτωση που δεν είστε ενήμεροι να σας πω ότι ο σύντροφος Χρυσοχοΐδης αποκάλυψε ότι μαζί με τον ταριφοφάγο Κυρανάκη θα νομοθετήσουν ώστε να απαγορεύεται η χρήση ηλεκτρικών πατινιών από ανήλικους στους δρόμους και να επιτρέπεται μόνο σε πεζόδρομους.

Αν η ιδέα σας φαίνεται καλή, πρέπει οπωσδήποτε να στείλετε βιογραφικό στο μέγαρο Μαξίμου: είστε υπουργοποιήσιμοι. Οι υπόλοιποι καταλαβαίνουμε κάτι εξαιρετικά απλό: το ηλεκτρικό πατίνι είναι ένα επικίνδυνο όχημα. Γίνεται πολύ πιο επικίνδυνο στα χέρια των ανήλικων. Η χρήση στον πεζόδρομο δεν το κάνει λιγότερο επικίνδυνο γενικώς. Το κάνει λιγότερο επικίνδυνο για τους οδηγούς τους και κίνδυνο θάνατο για τους πεζούς. Γιατί αυτό που στην ουσία λέει η κυβέρνηση είναι: θα προσπαθήσω να περιορίσω τους θανάτους και τους τραυματισμούς ανήλικων στους δρόμους αλλά δεν δίνω δεκάρα για τους θανάτους και τους τραυματισμούς των πεζών που θα έχουν την ατυχία να πέσουν στο δρόμο των πιτσιρικάδων, εκεί που θα επιτρέπεται να σκορπούν τον τρόμο με τα ηλεκτρικά τους πατίνια.

Το πιο αξιοπερίεργο είναι ότι ο υπουργός Χρυσοχοΐδης φαίνεται να καταλαβαίνει το πρόβλημα αφού είπε ότι η προσωπική του άποψη είναι ότι πρέπει γενικώς να απαγορευτούν τα πατίνια αλλά παρόλα αυτά η κυβέρνηση θα επιτρέψει να γίνουν (ή πιο σωστά να παραμείνουν) ο φόβος και ο τρόμος των πεζών.

Ταυτοχρόνως αρνείται να βάλει οποιονδήποτε περιορισμό στις επιχειρήσεις ενοικίασης για τις ανάγκες των οποίων έχει παραχωρηθεί ολόκληρη η επικράτεια. Όλη η Αθήνα είναι μια απέραντη πίστα και ένα τεράστιο πάρκινγκ για αυτές τις σκοτώστρες, τις οποίες μπορεί να χρησιμοποιήσει ο οποιοσδήποτε χωρίς κανέναν απολύτως περιορισμό και να τις παρατήσει οπουδήποτε, με τους κανόνες να παραμένουν πλάσματα της φαντασίας (δυστυχώς εδώ μπορεί να πέφτουμε και σε αρμοδιότητα του δήμου πράγμα που σημαίνει ότι τα πράγματα μόνο χειρότερα μπορεί να γίνουν).

Θα μου πείτε τι σημασία έχουν όλα αυτά, από τη στιγμή που ο νόμος για τον οποίο μίλησε ο υπουργός Χρυσοχοΐδης χρειάζεται και κάποιον που να θέλει να τον επιβάλλει και θα έχετε δίκιο. Αλλά το βασικό πρόβλημα δεν είναι η εγκληματική ιδέα της παράδοσης των πεζοδρόμων στις ορέξεις άμυαλων πιτσιρικάδων (συγγνώμη για τον πλεονασμό) αλλά η αρπακόλλα με την οποία η κυβέρνηση εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την καθημερινότητα. Και μπράβο της.