Ο Μάνος Βουλαρίνος σχολιάζει την υποκρισία ορισμένων σε σχέση με τον εορτασμό της Ημέρας της Γυναίκας
Δεν καταλαβαίνω την «Hμέρα της Γυναίκας». Ή μάλλον για να το πω πιο σωστά, δεν καταλαβαίνω τις γυναίκες που χαίρονται με την Hμέρα της Γυναίκας. Μπορεί να κάνω λάθος αλλά λίγα πράγματα μου μοιάζουν πιο υποτιμητικά για τις γυναίκες από το να έχουν μια ημέρα αφιερωμένη σε αυτές.
Βλέπετε οι μέρες συνήθως αφορούν ομάδες ή γεγονότα που τα ξεχνάμε. Που δεν τους δίνουμε τη σημασία που πρέπει επειδή δεν αποτελούν μέρος της καθημερινότητας μας. Η λογική τους είναι μια λογική υπενθύμισης. Φυσικά το μόνο που στ’ αλήθεια καταφέρνουν είναι να γίνουν η αφορμή για λογύδρια που την επόμενη μέρα θα ξεχαστούν, το ξέπλυμα των όποιων ενοχών και ο καμβάς που πάνω τους τοποθετούνται τα logo με τους σπόνσορες που συχνά είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές των διαφόρων «Ημερών», αλλά αυτά ας τα αφήσουμε στην άκρη. Κι ας αναρωτηθούμε: οι γυναίκες χρειάζονται κάποιου είδους υπενθύμιση ή απλώς η μέρα προσφέρει ένα καλό άλλοθι για να παραστήσουμε όλα όσα δεν είμαστε;
Δεν θέλω να παρεξηγηθώ. Φυσικά και η Ημέρα της Γυναίκας δίνει την ευκαιρία για διαφήμιση ευαισθησιών και συγκινητικές αναρτήσεις (κάποιες εκ των οποίων είναι ειλικρινείς) αλλά τι ακριβώς προσφέρει στις γυναίκες; Τι έχει αλλάξει σήμερα Δευτέρα 9 Μαρτίου μετά τον εορτασμό της 8ης Μαρτίου; Εκτός βέβαια αν η ημέρα της Γυναίκας είναι απλώς ένας τρόπος να επιβεβαιωθεί η ανισότητα. Μια ημέρα που οι ανισότητες και τα προβλήματα μπαίνουν στο επίκεντρο, προκειμένου να μπορούν άνετα να αγνοηθούν τις υπόλοιπες 364.
Αν ακούσατε κάποιον ένθερμο υποστηρικτή των δικαιωμάτων των γυναικών να μιλάει και να ξεχνάει πχ το Ιράν, δεν ακούσατε έναν ένθερμο υποστηρικτή των δικαιωμάτων των γυναικών αλλά έναν υποκριτή. Γιατί ειδικά φέτος δεν μπορεί να ξέχασε αυτό το θεοκρατικό καθεστώς που επισήμως τοποθετεί τις γυναίκες πολύ πιο χαμηλά από τους άντρες. Δεν μπορεί να ξέχασε αυτό το κομμάτι του Ισλάμ που βρίσκεται στην εξουσία και επιβάλλει μέχρι και τον γάμο σε μικρά κορίτσια. Κι αν μάλιστα ακούσατε κάποιον τάχα ευαίσθητο με τα δικαιώματα να μιλάει υπέρ του Ιράν, με τη δικαιολογία ότι υποστηρίζει κάθε κράτος το οποίο δέχεται επίθεση, τότε ακούσατε κάποιον που μίλησε υπέρ της πιο στυγνής και απροκάλυπτης επίθεσης που υφίστανται οι γυναίκες.
Κάθε χρόνο η «Ημέρα της Γυναίκας» (όπως και γενικώς οι «Ημέρες») είναι γεμάτη υποκρισία. Αλλά, ειδικά φέτος, η υποκρισία κάνει πιο δυνατό μπαμ από ποτέ. Γιατί φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, όταν είσαι υπέρ της ισότητας είσαι υπέρ της ισότητας χωρίς «αλλά» και χωρίς παραμύθια «σεβασμού σε διαφορετικές κουλτούρες». Διαφορετικά δεν είσαι υπέρ της ισότητας. Και μπράβο σου.
17°
