Τροχαία δυστυχήματα: Για να γλιτώσει έστω και ένα παιδί

Ο Σ. δεν ήταν εγκληματίας.
Ούτε ο φίλος του.
Ήταν παιδιά. Μετά από ένα ξενύχτι, με γέλια, μουσικές, αγκαλιές, τα «σ’ αγαπάω ρε φίλε» που λέμε όταν το αλκοόλ λύει τις άμυνες εκεί που η κοινωνία δεν μας έχει μάθει να τα πούμε νηφάλιοι.

Μπηκαν στο αμάξι για να γυρίσουν σπίτι. Κανείς δεν είχε καθαρό μυαλό. Η διαδρομή δεν ήταν μεγάλη.

Ενα μικρό λάθος και τέλος.

Μετά αρχίζουν τα ΑΝ.

Αν η κοινωνία μας όχι απλά τιμωρούσε την οδήγηση μεθυσμένου, αλλά είχε χτίσει κουλτούρα ότι είναι αδιανόητο να οδηγείς μεθυσμένος.

Αν κάποιος της παρέας ήταν αρκετά γενναίος να γίνει ο «κακός» και να πει:
«Δεν μπαίνει κανείς στο τιμόνι. Θα πάρουμε ταξί. Θα πληρώσω εγώ».

Αν το αυτοκίνητο έβρισκε μία ανωμαλία στην άσφαλτο 3 μέτρα νωρίτερα.
Αν υπήρχε λεωφορείο 05:15 που συνέδεε τις πόλεις.
Αν είχαμε μάθει να λέμε στον εαυτό μας: «με αγαπάω αρκετά ώστε να μη ρισκάρω.»

Ένα μόνο από αυτά τα ΑΝ.
Ένα κι ο Σ. με τον φίλο του θα ζούσαν.

Ας είμαστε ειλικρινείς:
Εμείς οι ενήλικες, οι «σοβαροί» ,έχουμε μεγαλώσει γενιές παιδιών με την ιδέα ότι «σιγά, ένα ποτηράκι…». Πόσα τραπέζια δεν έχουμε δει που οι καλεσμένοι χτυπάνε σφηνάκια και μετά παίρνουν το αμάξι και φεύγουν και αυτό δεν μας φαίνεται παράλογο; Πόσες φορές έχουμε κάνει εμείς το ίδιο;

Αυτή δεν είναι ατομική επιλογή.
Είναι πολιτισμός.

Αυτό το κείμενο δεν ζητά να γίνει viral από συγκίνηση. Ζητά ένα και μόνο πράγμα:

Την επόμενη φορά που θα δεις κάποιον να πάει να πιάσει τιμόνι σε κατάσταση που ξέρεις ότι είναι επικίνδυνος, ΓΙΝΕ Ο ΚΑΚΟΣ.

Κράτα το κλειδί.
Πάρε το τηλέφωνο.
Πλήρωσε το ταξί.

Μην ντραπείς.

Ναι. Μπορεί να τσακωθείτε.
Ναι. Μπορεί να κλονιστεί για λίγο η παρέα.

Ε Και;

Καλύτερα τσακωμένη παρέα παρά να λείψει κάποιος.

Κι ΑΝ αυτό το κείμενο γλιτώσει τον επόμενο;
Κι ΑΝ;

Ε τότε άξιζε.