Κοινωνία στην πρίζα;

Ζούμε σε μια κοινωνία που τη γνωρίζουμε — γιατί γνωρίζουμε τον εαυτό μας. Μας ξαφνιάζει καμιά φορά, όπως ξαφνιάζουμε και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Σκέφτηκα κάτι απλό: Όλοι ξέρουμε πως το να βάλεις το χέρι σου στην πρίζα είναι επικίνδυνο. Δεν το κάνουμε. Το διδάσκουμε στα παιδιά μας. Φροντίζουμε να έχουμε ταπώσει τις πρίζες, να τα προειδοποιήσουμε εγκαίρως. Μα το πιο σημαντικό; Δεν μας έχουν δει ποτέ να το κάνουμε. Και αυτή η εικόνα, η σιωπηλή μας συνέπεια, μιλά πιο δυνατά από κάθε συμβουλή.

Έτσι, το παιδί σκέφτεται: «Ο γονιός μου λέει να μην το κάνω, και δεν τον έχω δει να το κάνει. Άρα έχει δίκιο.» Κοιτά γύρω του. Κανείς δεν βάζει το χέρι του στην πρίζα. «Αποκλείεται να είναι ασφαλές. Δεν το κάνει κανείς.»

Ας πάρουμε τώρα αυτό το παράδειγμα και ας το μεταφέρουμε στον δρόμο. Πιείτε έναν καφέ δίπλα σε μια διασταύρωση, σε έναν κεντρικό δρόμο. Παρατηρήστε. Υπάρχει ευγένεια; Σέβονται οι οδηγοί τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας; Φορούν κράνος ή ζώνη ασφαλείας; Μιλούν στο τηλέφωνο όσο οδηγούν;

Ποια εικόνα δίνουμε στα παιδιά μας; Ποια κοινωνία τους παραδίδουμε; Αν εμείς κάποτε σταθήκαμε τυχεροί παρά τις απροσεξίες μας, θα είναι και εκείνα το ίδιο τυχερά;

Κλείνω με μια απλή ερώτηση: Έχετε ακούσει για περισσότερους θανάτους από ανθρώπους που έβαλαν το χέρι τους στην πρίζα ή από εκείνους που δεν φόρεσαν ζώνη ή κράνος;