Αδιέξοδο;

Δεν εμπιστεύομαι την ελληνική δικαιοσύνη αλλά καταλαβαίνω ότι είναι προτιμότερη από τη δικαιοσύνη του Πολάκη, του Ρουβίκωνα, της Χρυσής Αυγής, της Θύρας 7, του ΚΚΕ, του Βελόπουλου, του Τριανταφυλλόπουλου, της κόρης του Νίκου Κωνσταντόπουλου και όλων αυτών που ουρλιάζουν για «δικαιοσύνη». Ταυτοχρόνως θέλω να διαμαρτυρηθώ γιατί το να μην είναι άξια εμπιστοσύνης η θεσμική δικαιοσύνη είναι από τα χειρότερα που μπορούν να συμβούν σε μια κοινωνία. Όμως δεν θέλω να διαμαρτυρηθώ σε μια εκδήλωση οργανωμένη για να εξυπηρετηθούν πολιτικές και κομματικές ατζέντες, αλλά άλλες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας δεν γίνονται. Αδιέξοδο;

Αναγνωρίζω το δίκαιο των διαμαρτυριών για δικαιοσύνη αλλά ταυτοχρόνως αντιλαμβάνομαι ότι η δικαιοσύνη είναι μια λέξη στην οποία ο καθένας βάζει διαφορετικό περιεχόμενο. Αυτός όμως δεν είναι λόγος να μην πρέπει να απαιτηθεί δικαιοσύνη, αλλά δυστυχώς το ποιος απαιτεί κάτι καθορίζει όχι μόνο το περιτύλιγμα αλλά και το περιεχόμενο της απαίτησης. Αν διαμαρτυρηθώ, ρίχνω νερό στον μύλο ανθρώπων και ομάδων που με φοβίζουν, αλλά αν δεν διαμαρτυρηθώ ρίχνω νερό στον μύλο όσων βολεύονται και ωφελούνται με την παρούσα κατάσταση πράγμα επίσης φοβιστικό. Αδιέξοδο;

Χαίρομαι όταν ακούω συμπολίτες να απαιτούν επιβολή του νόμου και θέλω να συνταχθώ μαζί τους, αλλά μετά τους βλέπω να τσαλαπατούν τον νόμο όποτε τους συμφέρει και να εξοργίζονται όταν ο νόμος επιβάλλεται σε αυτούς επικαλούμενοι όσους ποτέ δεν υφίστανται την επιβολή του νόμου. Καταλαβαίνω ότι όταν ο νόμος δεν επιβάλλεται ποτέ σε κάποιους είναι μια αδικία και ταυτοχρόνως σκέφτομαι ότι «ουκ ισότης εν τη παρανομία» αλλά κι αυτή η ανισότητα στην παρανομία δεν αντέχεται. Αδιέξοδο;

Θέλω να τηρώ τον ΚΟΚ αλλά, αν το κάνω στις διασταυρώσεις με κίνηση και σταματήσω ακόμα κι αν το φανάρι είναι πράσινο, θα παίρνουν πάντα τη θέση μου άλλοι και δεν θα προχωρήσω ποτέ. Αλλά αν προχωρήσω και χωθώ, τι διαφορά θα έχω εγώ από τους άλλους που κι αυτοί μπορεί να θέλουν να τηρήσουν τον ΚΟΚ αλλά να μην μείνουν για πάντα στο φανάρι; Αδιέξοδο;

Δεν πιστεύω ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι μια καλή κυβέρνηση. Είναι απλώς μια κυβέρνηση προτιμότερη από τις εναλλακτικές της. Πώς να ψηφίσω μια κυβέρνηση που δεν είναι καλή αλλά και πώς να ψηφίζω τις εναλλακτικές της που είναι χειρότερες; Και πώς να μην ψηφίσω καθόλου επιτρέποντας να αποφασίσουν για το μέλλον μου μόνο οι στρατευμένοι φανατικοί που ψηφίζουν χωρίς δισταγμούς και διλήμματα; Αδιέξοδο;

Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμα παραδείγματα του αδιεξόδου που, φοβάμαι, δεν νιώθω μόνο εγώ. Πολλά παραδείγματα στα οποία ο γκρεμός που είναι μπροστά και το ρέμα που είναι πίσω μοιάζει ως η μόνη σοβαρή περιγραφή της ελληνικής πραγματικότητας από τα πολύ μικρά μέχρι τα πολύ μεγάλα. Και κάπου εδώ θα ήθελα να γράψω για τη λύση που πιστεύω, νομίζω ή φαντάζομαι ότι υπάρχει αλλά δυστυχώς δεν μπορώ πάντα. Έχει δίκιο αυτός που θέλει να διαμαρτυρηθεί ακόμα και παρέα με κάποιους που μπορεί να σιχαίνεται όταν δεν έχει άλλους να διαμαρτυρηθεί μαζί τους. Έχει δίκιο κι αυτός που δεν θέλει να διαμαρτυρηθεί με κάποιους που μπορεί να σιχαίνεται για να μη χρησιμοποιηθεί η διαμαρτυρία του ως δόλωμα για την καταστροφική ψαριά τους. Έχει δίκιο κι αυτός που λέει «μα τι άλλο να ψηφίσω» αλλά και αυτός που λέει δεν μπορώ να ψηφίσω τίποτα. Έχει κι αυτός που χώνεται στο φανάρι για να μην μείνει για πάντα νομοταγής αλλά σταματημένος.

Κι όλοι αυτοί έχουν δίκιο γιατί οι συμπολίτες που εμείς επιλέγουμε προκειμένου να μας απαλλάξουν από την ανάγκη της διαμαρτυρίας ή του χωσίματος στο φανάρι δεν μοιάζουν να θέλουν να κάνουν τη δουλειά για την οποία επελέγησαν επικαλούμενοι την άρνηση αυτών που τους επέλεξαν να γίνει η δουλειά ή την αδιαφορία τους. Αδιέξοδο; Και μπράβο του.