Μη λυπάστε τα αντικοινωνικά γαϊδούρια

Πριν δυο τρεις μέρες σε σάιτ και ενημερωτικές εκπομπές μπορούσε κανείς να διαβάσει και να ακούσει για το «παρολίγο λιντσάρισμα» ενός οδηγού που είχε αφήσει το αμάξι του στη μέση του πιο κεντρικού δρόμου του Χαλανδρίου γιατί έτσι τον βόλευε με αποτέλεσμα να παραλύσει η κυκλοφορία. Τα ρεπορτάζ, παρότι επεσήμαιναν την παρανομία του οδηγού, στέκονταν κυρίως στις αντιδράσεις που προκάλεσε και καταδίκαζαν τη συμπεριφορά του πλήθους που μαζεύτηκε για να αποδοκιμάσει και να βρίσει τον οδηγό. Αλλά γιατί;

Ο τύπος ήταν άλλο ένα αντικοινωνικό γαϊδούρι που θεωρεί ότι ο κόσμος του ανήκει και ως ιδιοκτήτης του κόσμου πάρκαρε σε όποιο μέρος της ιδιοκτησίας του τον βόλευε αδιαφορώντας για τα προβλήματα που θα δημιουργούσε σε εκατοντάδες συμπολίτες. Δεν είναι ο πρώτος και με δεδομένη την άρνηση της πολιτείας να επιβάλει τον νόμο, είναι ένας ακόμα κρίκος στη μεγάλη αλυσίδα των αντικοινωνικών γαϊδουριών που τυλίγεται σφιχτά γύρω από το σώμα της κοινωνίας.

Παρ’ όλα αυτά, η αντίδραση των συμπολιτών μόνο απόπειρα λιντσαρίσματος δεν ήταν. Και σίγουρα δεν ήταν παράλογη. Οι άνθρωποι που μαζεύτηκαν γύρω από το αυτοκίνητο δεν επιχείρησαν να επιτεθούν στον οδηγό ή να καταστρέψουν το όχημά του. Θα τους ήταν πολύ εύκολο να το κάνουν (μιλάμε για δεκάδες ανθρώπους) αλλά ούτε καν το επιχείρησαν. Περιορίστηκαν στο να του φωνάζουν και οι πιο εκνευρισμένοι να τον βρίζουν. Και το έκαναν υπερασπιζόμενοι το δικαίωμά τους να χρησιμοποιούν τον δημόσιο χώρο γνωρίζοντας ότι οι αρχές που είναι αρμόδιες να υπερασπίζονται αυτό το δικαίωμα αδιαφορούν πλήρως.

Δυστυχώς όμως τα ρεπορτάζ από το περιστατικό έμοιαζαν να γίνονται με συμπάθεια στο πρόσωπο του αντικοινωνικού γαϊδουριού που ήρθε αντιμέτωπο με τους πολίτες. Οι ρεπόρτερ δεν μπορούσαν πουθενά να διακρίνουν το δίκαιο των θυμάτων και η μόνη τους έννοια ήταν για τον καημένο τον θύτη ο οποίος δεν κινδύνευσε ποτέ κι από κανέναν. Και κανένας τους δεν φάνηκε να καταλαβαίνει (ή να νοιάζεται) ότι ακόμα κι αυτή η ελάχιστη και εύλογη αντίδραση μπροστά στην αντικοινωνική γαϊδουριά δεν θα υπήρχε αν η πολιτεία έκανε τη δουλειά της.

Ίσως οι ρεπόρτερ να αισθάνονται κι αυτοί λίγο ότι ο κόσμος τούς ανήκει κι έτσι ίσως από τις δύο πλευρές η ταύτιση να ήταν πιο εύκολη με το αντικοινωνικό γαϊδούρι παρά με τα θύματά του. Ίσως κι αυτοί να αφήνουν τα οχήματά τους όπου τους καπνίσει (για τις ανάγκες του ρεπορτάζ φυσικά) ή ίσως να πάσχουν κι αυτοί από την πιο βαριά ασθένεια των Ελλήνων: τη συμπάθεια στους παραβατικούς που σημαίνει αντιπάθεια για την κοινωνία. Και μπράβο τους.