Σε βλέπω ζωντανό (αν και πέθανες)

Στεκόμουν στην εκκλησία στριμωγμένη ανάμεσα σε μια ξανθιά και σ’ έναν όψιμο φασαίο με μπακ πακ. Μπροστά μου, πέντε μέτρα πιο κει, εσύ μέσα στο φέρετρο. Μια και είχα να σου μιλήσω καιρό, σ’ τα έψελνα, τώρα που σε είχα βρει, από μέσα μου: Γιατί, ρε παιδάκι μου, πήγες και πέθανες; Λάθος, μέγα λάθος! Πάνω που ετοιμαζόμουν να τεκμηριώσω την καταγγελία μου, βλέπω με την άκρη του ματιού μου την ξανθιά μπροστά και δεξιά να βγάζει το κινητό και να γράφει μήνυμα. Πλησιάζω. Γκομενικό ήταν, έδινε ραντεβού για καφέ μετά. Από σένα μετά. Έγινες ήδη πριν, ποιος θα το ’λεγε; Την κοιτάω άγρια για να την επαναφέρω στην τάξη. Έλεος! Πάντα ταύτα θάνατος διαδέχεται, μωρή, ούτε αυτόν δεν σέβεσαι; Μπα, ο έρωτας δεν φοβάται χάρο, γέλασες, ούτε που σε πρόσεξε. Αλλά δεν ήταν η μόνη. Ο χοντρός δεξιά έκανε χειραψίες με όποιον γνωστό περνούσε από μπροστά του πηγαίνοντας να ανάψει κερί. Σε έναν έδωσε και την κάρτα του, λες και ήταν σε κοκτέιλ πάρτι. Θύμωσα. Στράφηκα πάλι σε σένα. Ορίστε! Τι κατάλαβες που πήγες και πέθανες; Μείναμε με τους καραγκιόζηδες. Γιατί εκνευρίζεσαι, παιδάκι μου, μου είπες. Μην κάνεις έτσι. Καταλαβαίνω. Πρέπει να ξεχάσετε πού οδεύετε για να συνεχίσετε να προοδεύετε. Και, στο κάτω κάτω, show must go on.