Από τα γραφεία του ΚΚΕ σε boutique ξενοδοχείο ισραηλινών συμφερόντων: το κτίριο στη Βερανζέρου και η ειρωνεία της Ιστορίας.
Οι ιδεολογίες έχουν μια αδυναμία: πιστεύουν ότι κυβερνούν την Ιστορία. Η Ιστορία, από την πλευρά της, διαθέτει εξαιρετική αίσθηση του χιούμορ. Παίρνει ένα κτίριο όπου για δεκαετίες οργανώνονταν κομματικές συνεδριάσεις, το αφήνει να αλλάξει χέρια, το μετατρέπει σε boutique ξενοδοχείο ισραηλινών συμφερόντων και περιμένει υπομονετικά την ημέρα που το ΚΚΕθα εκδώσει μια ανακοίνωση υπέρ της απομάκρυνσης των ισραηλινών κεφαλαίων από την Ελλάδα. Όταν φτάνει εκείνη η ημέρα, δεν χρειάζεται να πει τίποτε. Αρκεί μια διεύθυνση: Βερανζέρου 25.
Φανταστείτε λοιπόν τον σύντροφο της δεκαετίας του 1980 να ανεβαίνει τα σκαλιά της Βερανζέρου για κομματική συνέλευση. Στον πρώτο όροφο συζήτηση για τον ιμπεριαλισμό. Στον δεύτερο για το μονοπωλιακό κεφάλαιο. Στον τρίτο για τη διεθνή αλληλεγγύη των λαών.
Λίγα χρόνια αργότερα, στο ίδιο περίπου σημείο, ένας τουρίστας από το Όσλο ρωτάει στη ρεσεψιόν: «Excuse me... what time is breakfast?» Η διαλεκτική του ιστορικού υλισμού συναντά τον μπουφέ μέχρι τις 10:30. Δεν είναι εύκολο να το διαχειριστείς.
Από τη μία, το ΚΚΕ ζητά σήμερα την απομάκρυνση των ισραηλινών κεφαλαίων από την Ελλάδα. Από την άλλη, μοσχοπούλησε ένα από τα πιο γνωστά πρώην κομματικά του κτίρια που λειτουργεί τα τελευταία χρόνια ως ξενοδοχειακή επένδυση ισραηλινών συμφερόντων.
Δεν είναι αυτό που νομίζετε! Είναι αυτό που οι μαρξιστές θα αποκαλούσαν «ειρωνεία της Ιστορίας». Θα έπρεπε ίσως να υπάρχει μια μικρή αναμνηστική πινακίδα στην είσοδο: «Στο κτίριο αυτό κάποτε καταγγέλλονταν ο καπιταλισμός. Σήμερα παρέχεται δωρεάν Wi-Fi.»
Ή ακόμη καλύτερα: «Check-in στις 15.00. Η επανάσταση μετατέθηκε επ' αόριστον.»
Η αγορά έχει έναν παράξενο τρόπο να αφομοιώνει τα πάντα. Παλιά εργοστάσια μετατρέπονται σε loft. Σταθμοί τρένων μετατρέπονται σε μουσεία. Φυλακές σε πολιτιστικά κέντρα. Γιατί λοιπόν να μην γίνει ένα κομματικό κτίριο boutique hotel; Ο καπιταλισμός, άλλωστε, επιδεικνύει αξιοζήλευτη φαντασία στην ανακύκλωση.
Το πραγματικά αστείο, όμως, δεν είναι το κτίριο. Είναι η εικόνα. Φαντάζεσαι έναν ηλικιωμένο σύντροφο να περνά απ' έξω, να κοιτάζει το λόμπι, τις βαλίτσες με ροδάκια, τα κοκτέιλ στην ταράτσα και να ψιθυρίζει: «Εδώ κάποτε κάναμε ολομέλειες...» Και ο νεαρός receptionist να απαντά ευγενικά: «Έχετε κράτηση;»
Η Ιστορία λατρεύει τέτοιες σκηνές. Θα μπορούσε μάλιστα η Brown Hotels να αξιοποιήσει λίγο περισσότερο το ιστορικό παρελθόν του κτιρίου. Να ονομάσει τις αίθουσες συνεδρίων «Ολομέλεια 1» και «Ολομέλεια 2». Το business lounge να λέγεται «Κεντρική Επιτροπή»· το rooftop bar «Ταράτσα του Ιστορικού Υλισμού»· και το δωμάτιο με την καλύτερη θέα «Σουίτα της Ταξικής Πάλης». Το minibar θα μπορούσε να περιλαμβάνει μόνο συλλογικά μέσα παραγωγής. Ή τουλάχιστον συλλογικά εμφιαλωμένα νερά. Το δε πρωινό να προσφέρεται όχι ατομικά αλλά σύμφωνα με την αρχή: «Από τον καθένα σύμφωνα με την πείνα του, στον καθένα σύμφωνα με τον μπουφέ του».
Συχνά, η άτιμη πραγματικότητα γράφει καλύτερα κείμενα από τους σατιρικούς. Διότι υπάρχει κάτι σχεδόν λογοτεχνικό στην εικόνα ενός κτιρίου που πέρασε από τις κομματικές συνεδριάσεις στα city breaks, από τις ιδεολογικές διακηρύξεις στις online κρατήσεις και από τις αποφάσεις της ΚΟΑ στις αξιολογήσεις πέντε αστέρων. Η ζωή (όπως και η Αριστερά) δείχνει αδυναμία στους συμβολισμούς. Ίσως γι' αυτό, προτού εκδώσει κανείς την επόμενη ανακοίνωση για τα «ισραηλινά κεφάλαια», να αξίζει μια μικρή βόλτα από τη Βερανζέρου.
Όχι για διαδήλωση. Για ένα check-in. Έστω και μόνο για να διαπιστώσει ότι η Ιστορία, όταν αποφασίσει να κάνει χιούμορ, δεν αφήνει κανέναν εκτός κράτησης.
Το πολυώροφο κτίριο βρίσκεται, που στη συμβολή των οδών Βερανζέρου 25 και Μαρίκας Κοτοπούλη στην Ομόνοια, μπορεί να θεωρηθεί ένα από τα fun facts της ιστορίας του ΚΚΕ. Αφού στέγαζε, για πολλά χρόνια, τα γραφεία της Κομματικής Οργάνωσης Αττικής (ΚΟΑ) του ΚΚΕ —ουσιαστικά ήταν ο «προθάλαμος» πριν από τη μετακόμιση των κεντρικών του κόμματος στον Περισσό— πέρασε στα χέρια της ισραηλινών συμφερόντων ξενοδοχειακής αλυσίδας Brown Hotels με έδρα το Τελ Αβίβ, η οποία το 2021 το μετέτρεψε στο boutique ξενοδοχείο Dave Red Athens. Οι Ισραηλινοί επενδυτές επέλεξαν, αντί να σβήσουν το παρελθόν του κτιρίου, να το αναδείξουν με έναν αρκετά ιδιαίτερο, pop-industrial τρόπο, παίζοντας» με την ιστορία του: το κόκκινο χρώμα κυριαρχεί στη διακόσμηση και στους τοίχους (εξ ου και το όνομα Dave Red), ενώ στα δωμάτια και στους κοινόχρηστους χώρους διατηρήθηκαν ορισμένα από τα παλιά πολιτικά γκραφίτι, συνθήματα και σχέδια (όπως μορφές του Λένιν και του Μαρξ). Στο λόμπι και στους διαδρόμους υπάρχει ενημερωτικό σημείωμα που εξηγεί στους τουρίστες ότι βρίσκονται στα ιστορικά γραφεία του «θρυλικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας».
17°
