Ο Παρθενώνας χωρίς σκαλωσιές μετά από 15 χρόνια εργασιών

Για πρώτη φορά έπειτα από σχεδόν δεκαπέντε χρόνια, ο Παρθενώνας παρουσιάζεται χωρίς τις σκαλωσιές που για καιρό έκρυβαν μέρος της μεγαλοπρέπειάς του. Στις 30 Σεπτεμβρίου ολοκληρώθηκε η απομάκρυνση των μεταλλικών κατασκευών από τη δυτική πλευρά του ναού, προσφέροντας στους επισκέπτες της Ακρόπολης μια εικόνα που είχε λείψει για δεκαετίες. Η κίνηση αυτή δεν σηματοδοτεί το τέλος των έργων, καθώς η Υπηρεσία Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης (ΥΣΜΑ) ξεκαθαρίζει ότι οι επεμβάσεις θα συνεχιστούν με μικρότερες και πιο ευέλικτες σκαλωσιές, ώστε να μην καλύπτουν ξανά πλήρως το μνημείο.

Η ΥΣΜΑ έχει πίσω της μια πορεία σχεδόν πέντε δεκαετιών συνεχούς δουλειάς για την προστασία και ανάδειξη του Ιερού Βράχου. Από τη δημιουργία της Επιτροπής Συντήρησης Μνημείων Ακροπόλεως το 1975 έως και την ίδρυση της ίδιας της Υπηρεσίας το 1999, το χρονολόγιο των έργων περιλαμβάνει κρίσιμες παρεμβάσεις: από την τεκμηρίωση των ζημιών που είχαν υποστεί τα μνημεία, μέχρι τη στερέωση των βραχωδών επιφανειών, τη μεταφορά αρχιτεκτονικών μελών στο Μουσείο Ακρόπολης, την αναστήλωση του Ερεχθείου και τη συντήρηση των Καρυάτιδων.

Η αποκατάσταση του Παρθενώνα ήταν πάντα το πιο εμβληματικό αλλά και πιο απαιτητικό έργο. Στα χρόνια που μεσολάβησαν, οι εργασίες επικεντρώθηκαν σε αναστηλωτικές παρεμβάσεις στα τείχη, στις κιονοστοιχίες, αλλά και στην προστασία των ίδιων των μαρμάρων. Η πρόσφατη αφαίρεση των σκαλωσιών προσφέρει μια σπάνια, καθαρή θέα του ναού, αναδεικνύοντας τον όγκο και την αρχιτεκτονική του τελειότητα, όμως η διαδικασία συντήρησης δεν έχει τελειώσει: το μνημείο εξακολουθεί να απαιτεί συνεχή φροντίδα για να διασφαλιστεί η αντοχή του στον χρόνο.

Το γεγονός έχει ιδιαίτερη συμβολική βαρύτητα. Ο Παρθενώνας, ελεύθερος πλέον από τα «δεσμά» των μεταλλικών κατασκευών, ξαναπαρουσιάζεται στο κοινό ως ένα μνημείο ζωντανό και δυναμικό, που παρά τις φθορές και τις προκλήσεις εξακολουθεί να εκπέμπει το ίδιο διαχρονικό μεγαλείο. Για την ΥΣΜΑ και τους ειδικούς που εργάζονται χρόνια στην Ακρόπολη, η εικόνα αυτή δεν είναι το τέλος μιας διαδρομής, αλλά μια νέα αφετηρία σε ένα έργο που —όπως παραδέχονται οι ίδιοι— δεν ολοκληρώνεται ποτέ πραγματικά.

Πηγές: ΕΡΤ, ΥΣΜΑ