Πέτρος Φιλιππίδης: Η ζωή είναι πιο σκληρή από τη Δικαιοσύνη

Κάποιες φορές, τα φέρνει έτσι η ζωή και ο σιδερένιος θόρυβος που κάνει η κλειδαριά ενός κελιού σε μια ελληνική φυλακή ισοδυναμεί με τον πάταγο της πτώσης ενός ανθρώπου από τα ουράνια του επι-κοινωνιακού του θρόνου στα τάρταρα της επίγειας κόλασης. Τόσο απλά σαν να τσαλακώνει κάποιος ένα κομμάτι λερωμένο αλουμινόχαρτο. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τον Πέτρο Φιλιππίδη αυτές τις ημέρες, όπως έχει συμβεί και με πολλούς άλλους που είδαν το άστρο τους να δύει μέσα από τον φεγγίτη κάποιας φυλακής.

Κοιτάζοντας κανείς τον Πέτρο Φιλιππίδη με χειροπέδες, με μαύρο καπέλο και μια μεγάλη, σχεδόν ολοπρόσωπη, χειρουργική μάσκα να περνάει την πόρτα των φυλακών Τρίπολης, είναι πολλά που του έρχονται στο μυαλό. Και είναι πολύ δύσκολο να αποφύγει τα κλισέ και τις παγίδες των στερεότυπων, περί πλουσίων και διάσημων. Αυτή είναι, όμως, η πραγματικότητα και καλό είναι να τη βλέπουμε όπως είναι. Σκληρή, πολύ σκληρή χωρίς ποτέ να ρωτά τι πιστεύουμε εμείς γι’ αυτήν για να προσαρμοστεί. Το αντίθετο επιδιώκει και συνήθως το κερδίζει. Αυτονόητα πράγματα που καλό είναι να τα θυμόμαστε όταν «πέφτουμε από τα σύννεφα» ή όταν μεταξύ φρέντο και χαλάρωσης αναφωνούμε «ρε συ, δεν γίνονται αυτά». Έτσι είναι και άμα σ’ αρέσει. Αυτά τα πράγματα δεν είναι όπως η θάλασσα -τώρα με τον απίστευτο καύσωνα- ακίνητη κι αρυτίδωτη σαν κάποιος να έχει πατήσει pause. Έχουν τη δική τους κινητικότητα και δυναμική.

Και ενώ ο ουρανός έπεσε στο κεφάλι του Πέτρου Φιλιππίδη μαζί με ό,τι είχε ο ίδιος καταφέρει να διασώσει από τη συνείδηση και την αξοπρέπειά του, η κοινή γνώμη συνεχίζει να απολαμβάνει με τον δικό της, πάντα, τρόπο τις αποκαλύψεις για τη συναισθηματική συμπεριφορά του από το κελί. Οι συνειρμοί είναι αυτόματοι. Είναι αυτό που λέμε κοινωνικός αυτοματισμός. Ένα ανεξέλεγκτο σύστημα συμπεριφορών, αυτόματων συναισθημάτων και αντιδράσεων. Αυτοσχέδιος ο ορισμός αλλά όταν περνάς από το καφενείο του χωριού πάνω στο βουνό ή δίπλα στην παραλία των διακοπών και ακούς «κοίτα τον ανώμαλο που κρύβεται κιόλας», δεν έχεις πολλές επιλογές για κοινωνιολογικές εμβαθύνσεις και αιτιολογήσεις. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ανάλυση καφενείου είναι αυτή που εξηγεί τα πάντα και έχει δίκιο. Απεναντίας. Είναι απλώς ένα βαρόμετρο, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

Και μετά τις λεπτομέρειες για τη μεταφορά του στις φυλακές της Τρίπολης, τις πληροφορίες για το γεγονός ότι μετά τον χώρο της καραντίνας θα μείνει με ακόμα 19 άλλους καταδικασμένους κυρίως για σεξουαλικά εγκλήματα, μεταξύ αυτών και ο Λιγνάδης, ήρθαν οι πληροφορίες για την ψυχολογική του κατάσταση. Φωνές, κλάματα, οδυρμοί, κραυγές, απελπισία. «Δεν έχει πιστέψει ούτε ο ίδιος ότι έχει βρεθεί στη φυλακή», γράφουν κάποιες αναρτήσεις. Το μάτι της κοινής γνώμης είναι λαίμαργο, το ξέρουμε αυτό. Κρύβεται τόση ικανοποίηση μέσα σε αυτήν τη διαδικασία που αν υπήρχε έστω και το παραμικρό ελαφρυντικό για τη συμπεριφορά του ηθοποιού, θα ήταν ένα πρώτης τάξης μάθημα σε έδρα δημοσιογραφίας και επικοινωνίας.

Ούτε και ο ίδιος θα έπρεπε να περιμένει κάτι διαφορετικό, ίσως για αυτό σε συνεντεύξεις του πριν από μερικούς μήνες έριχνες διάφορες σπόντες κατά συναδέλφων του αφήνοντας υπονοούμενα ότι σκάβουν το λάκκο όσων είναι επιτυχημένοι. Σαν να ήθελε να προλάβει κάτι. Κανείς δεν ξέρει, κανείς δεν θα μάθει ποτέ. Δεν χωράει αμφιβολία ότι το κλειδί του κελιού του Πέτρου Φιλιππίδη έχει ξεκλειδώσει πολλά ένστικτα γιατί, όπως και να το κάνουμε, η ιστορία έχει από όλα. Και κυρίως, πολλά τέρατα. Ιδίως αυτό που φαίνεται να κρυβόταν καλά μέσα στον άνθρωπο που κατέρρευσε κάνοντας τον μύθο που έχτιζε τόσα χρόνια να διαλυθεί στην ατμόσφαιρα σαν υπολείμματα σταχτοδοχείου στον αέρα. Η ζωή ξέρει, έχει τον δικό της τρόπο και να τιμωρεί και να εκδικείται. Όσο καλά και αν έχει μάθει κάποιος να υποκρίνεται, δεν είναι αυτός που μοιράζει τους ρόλους. Και όσο πεινασμένη για αίμα μπορεί να είναι η κοινή γνώμη η πραγματική αιμορραγία του Φιλιππίδη εσωτερική και για αυτό η πληγή δεν θα κλείσει ποτέ για όσα κατηγορείται ότι έχει κάνει. Ακόμα και αν κάποτε οι σιδερένιες πόρτες ξεκλειδωθούν…