Ελλαδα

Ο Σταύρος Θεοδωράκης για τη νέα στάση Μετρό στην Αγία Βαρβάρα

«Έχει μετρό η Αγία Βαρβάρα; Η Σάντα Μπάρμπαρα έχει μετρό;»

Ο Σταύρος Θεοδωράκης γράφει για τον νέο σταθμό του Μετρό στην Αγία Βαρβάρα — Σταύρος Θεοδωράκης

06.07.2020, 16:40
Newsroom
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Eπιλογές

Design & Αρχιτεκτονικη Aπόστολος Γκλέτσος: Το ξενοδοχείο Papi στην Αίγινα θα είναι μία full experience

Γιάννης Νένες

Μουσικη Maruja: «Ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι τριαντάχρονοι δεν μπορούν να αγοράσουν σπίτι»

Τάνια Σκραπαλιώρη

Βιβλιο Τα 90.000 βιβλία που ψάχνουν χώρο: Η έκκληση του Παλαιοβιβλιοπωλείου των Αστέγων

Λουκάς Βελιδάκης

Ένα νοσταλγικό κείμενο του Σταύρου θεοδωράκη για το «χθες» της Αγίας Βαρβάρας που πια απέκτησε μετρό

Οι νέοι σταθμοί του μετρό σε Νίκαια, Κορυδαλλό και Αγία Βαρβάρα στη γραμμή 3 αναμένεται να δώσουν «ανάσα» σε χιλιάδες επιβάτες, που μετακινούνται καθημερινά με το συγκεκριμένο ΜΜΜ. Με αφορμή την επέκταση της γραμμής προς την Αγία Βαρβάρα, ο Σταύρος Θεοδωράκης γράφει ένα νοσταλγικό κείμενο, από το «χθες» στο «Agia Varvara».

«Πρέπει να φύγει τρέχοντας από το σχολείο, να πάει στο σπίτι του να αφήσει την τσάντα του και να κατέβει γρήγορα στην πλατεία Αγίας Ελεούσας να συναντήσει την μάνα του. Εκείνη, τις Δευτέρες, φεύγει νωρίς από την δουλειά. Τρέχει στη Ζήνωνος, μπαίνει στο λεωφορείο και παρακαλάει να μην φρακάρει πάλι στην Ιερά Οδό. Να προλάβει τους πάγκους της λαϊκής πριν αδειάσουν. Να ψωνίσει φτηνά – πάντα οι τιμές πέφτουν μετά τη μια – αλλά να ψωνίσει. Και μετά, θα τον περιμένει να ανεβάσουν μαζί τα ψώνια στο σπίτι. Γιατί η ανηφόρα της οδού Κρήτης δεν αντέχεται. Και όλο λένε ότι θα πάνε το λεωφορείο στην Άνω Αγία Βαρβάρα και όλο κάτι συμβαίνει και δεν ανεβαίνει. Τον χειμώνα γλιστράνε τα λάστιχα και το καλοκαίρι ανάβει η μηχανή.

Αλλά και αυτή η αθεόφοβη δεν ψωνίζει απλώς στην λαϊκή... φέρνει την λαϊκή στο σπίτι. Ένα σιδερένιο καρότσι, με τις ρόδες ζεβλωμένες από το βάρος, και καμιά δεκαριά σακούλες… κάθε Δευτέρα!

Θα ζωστούνε λοιπόν, μάνα και γιος, τις πάνινες τσάντες – τις ράβει με μακριά λουριά, για να μπορούν να τις περνούν από το λαιμό, μια δεξιά μια αριστερά, να ισορροπούν - θα χώσουνε μέσα τα ψώνια και θα ξεκινήσουν. Μα πόσα φρούτα τρώμε σε αυτό το σπίτι; Πόσες ντομάτες και πόσα χόρτα; Πόσα καρπούζια και πόσα σακιά λεμόνια;
Αυτά σκεφτόταν κατηφορίζοντας την Κρήτης. Η τσίκνα είχε αρχίσει να τον πιάνει στα ρουθούνια. Ρομά και Μπαλαμό ετοίμαζαν τα στομάχια τους για χοιρινά καλαμάκια ή πλοκάμια χταποδιού – το ίδιο σκηνικό κάθε μεσημέρι Δευτέρας.

Μα που είναι οι νεραντζιές;
Που είναι η μάνα του; Και που είναι οι πάγκοι της λαϊκής;
Και τι είναι αυτές οι λιμουζίνες; Λιμουζίνες στην Αγία Βαρβάρα; Εκλογές έχουμε; Και περιπολικά; Και τροχονόμοι; Και αυτό που ακούγεται τι είναι; Η μπάντα του Δήμου; Μα τι γιορτάζουμε; Ήρθε νωρίτερα το πανηγύρι της Αγίας Βαρβάρας; – μεγάλη η χάρη της. Και που χάνονται όλοι αυτοί; Πως κονταίνουν; Δεν κονταίνουν; Κατεβαίνουν κυλιόμενες σκάλες; Σκάλες για που; Για τα έγκατα της πλατείας; Για το μετρό; Ποιο μετρό;
Έχει μετρό η Αγία Βαρβάρα; Η Σάντα Μπάρμπαρα έχει μετρό;
«Airport»; «Syntagma»; «Agia Varvara»;
Ναι, από σήμερα έχει!»