Explainer: Η Κρίστα Πάικ παραμένει στο νοσοκομείο μετά την αποτυχημένη εκτέλεσή της στο Τενεσί - Τι γνωρίζουμε για την υπόθεσή της.
Η 50χρονη Κρίστα Πάικ παρέμενε στο νοσοκομείο νωρίς την Πέμπτη, μετά την αποτυχημένη εκτέλεσή της στο Τενεσί.
Η Πάικ, η μοναδική γυναίκα που βρίσκεται σήμερα σε πτέρυγα θανατοποινιτών της πολιτείας, επρόκειτο να γίνει η πρώτη γυναίκα που εκτελείται στο Τενεσί εδώ και περισσότερα από 200 χρόνια, σύμφωνα με ιστορικά αρχεία.
Το 1995, η αστυνομία του Νόξβιλ ανέφερε ότι η Πάικ και δύο ανήλικοι συνεργοί της βασάνισαν, τραυμάτισαν με μαχαίρι και σκότωσαν με ξυλοδαρμό την 19χρονη Κόλιν Σλέμερ.
Η υπόθεση προκάλεσε αίσθηση όταν οι ανακριτές τη συνέδεσαν με τον αποκρυφισμό, καθώς κάποιος είχε χαράξει μια πεντάλφα στο στήθος της Σλέμερ και η Πάικ καμάρωνε σε άλλον μαθητή ότι κράτησε ένα κομμάτι από το κρανίο του θύματος ως «ενθύμιο».
Η Πάικ δεν αμφισβητεί τον ρόλο της στη φρικιαστική δολοφονία. Όμως στοιχεία για την παιδική της ηλικία, που σημαδεύτηκε από χρόνια σεξουαλικής και σωματικής κακοποίησης και παραμέλησης, δεν παρουσιάστηκαν στην ένορκη επιτροπή που την καταδίκασε σε θάνατο. Οι δικηγόροι της πιστεύουν ότι, αν τέτοια στοιχεία κακοποίησης παρουσιάζονταν σε μια σημερινή δίκη, η θανατική ποινή δεν θα ήταν δεδομένη.
Οι δικηγόροι της Πάικ ζήτησαν από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ να σταματήσει την εκτέλεση, υποστηρίζοντας ότι πάσχει από μετατραυματικό στρες εξαιτίας σεξουαλικής κακοποίησης και βιασμών που, σύμφωνα με τους ίδιους, ξεκίνησαν όταν ήταν ακόμη νήπιο.
Υποστήριξαν επίσης ότι η ακινητοποίηση και το δέσιμό της στο φορείο κατά τη διαδικασία της θανατηφόρας ένεσης θα μπορούσαν να προκαλέσουν «σοβαρή ψυχική οδύνη και πρόσθετο ψυχολογικό τρόμο».
Η πολιτεία δεν αρνήθηκε ότι η Πάικ έχει υποστεί κακοποίηση. Ωστόσο, σε έγγραφό του, το γραφείο του γενικού εισαγγελέα υποστήριξε ότι δικαστής είχε ήδη κρίνει πως παρέμενε «υποθετικό» το κατά πόσο η διαδικασία της θανατηφόρας ένεσης θα προκαλούσε μεγαλύτερη ψυχική βλάβη στην Πάικ.
Γιατί οι δικηγόροι της μιλούν για διαφορετική ποινή σήμερα
Οι συνήγοροι της Πάικ επικαλέστηκαν και την ηλικία της όταν διέπραξε το έγκλημα, καθώς και την εξέλιξη της επιστημονικής γνώσης σχετικά με την ανάπτυξη του εγκεφάλου των εφήβων.
Η Πάικ καταδικάστηκε σε θάνατο για ανθρωποκτονία πρώτου βαθμού και συνωμοσία για τη δολοφονία της Σλέμερ. Ένας από τους συνεργούς της, ωστόσο, δεν καταδικάστηκε σε θάνατο.
Ο τότε 17χρονος σύντροφός της, Ταντάριλ Σιπ, καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, καθώς ήταν ανήλικος, και εξακολουθεί να έχει δικαίωμα υπό προϋποθέσεις να ζητήσει αποφυλάκιση. Ο ίδιος είχε καταθέσει σε μεταγενέστερη ακροαματική διαδικασία ότι ήταν εκείνος που χάραξε το πεντάγραμμο στο στήθος της Σλέμερ.
Η τρίτη συνεργός, η τότε 18χρονη Σαντόλα Πίτερσον, είχε ρόλο τσιλιαδόρου και καταδικάστηκε σε αναστολή υπό όρους, στο πλαίσιο της συνεργασίας της με τις Αρχές.
Όταν ο δικαστής της ανακοίνωσε την καταδίκη σε θάνατο, η Πάικ ξέσπασε σε κλάματα. Εκείνη την περίοδο, η ηλεκτρική καρέκλα ήταν η βασική μέθοδος εκτέλεσης στο Τενεσί, πριν η πολιτεία στραφεί στη θανατηφόρα ένεση. «Μπορώ, σας παρακαλώ, να αγκαλιάσω τη μαμά μου;», είπε κλαίγοντας.
Η Πάικ πέρασε στη φυλακή, όπου κρατήθηκε για μεγάλα χρονικά διαστήματα σε απομόνωση, έως και 23 ώρες την ημέρα. Της χορηγήθηκε επίσης Prozac για ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή.
Αρχικά δυσκολευόταν να εκφράσει μεταμέλεια. «Χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να συνειδητοποιήσω ακόμη και το μέγεθος αυτού που είχα κάνει», έγραψε η ίδια στην αίτηση χάριτος.
Πριν από τρία χρόνια, οι δικηγόροι της ζήτησαν από την ψυχολόγο Μπεθάνι Μπραντ, ειδική στο τραύμα, να αξιολογήσει την ψυχική της κατάσταση και να εξετάσει εάν οι ψυχολογικές διαταραχές που αντιμετώπιζε είχαν συμβάλει στο έγκλημα.
Από αυτά προέκυπτε, σύμφωνα με την αξιολόγησή της, ένα μακροχρόνιο ιστορικό σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης. Η μητέρα της Πάικ και οι σύντροφοί της, σύμφωνα με τα αρχεία, δεν αποτέλεσαν σταθερές παρουσίες στη ζωή της. Η ίδια είχε αναφέρει στις Αρχές της Βόρειας Καρολίνας ότι στα 17 της ένας άνδρας την είχε ρίξει στο έδαφος και τη βίασε. Δεν συνελήφθη ποτέ κάποιος για το περιστατικό.
Η Μπραντ έγραψε στην τελική έκθεσή της ότι οι ενήλικες στη ζωή της Πάικ την είχαν απογοητεύσει και ότι το επίπεδο του τραύματος που είχε υποστεί ήταν «σχεδόν αδύνατο να συλληφθεί, επειδή ήταν τόσο σοβαρό».
Σύμφωνα με την ψυχολόγο, η φαρμακευτική αγωγή που έλαβε στη φυλακή τη βοήθησε σημαντικά και πλέον εμφανίζει «ενσυναίσθηση και βαθιά μεταμέλεια» για όσα έκανε. «Στην περίπτωση της Κρίστα, κανείς δεν προσπαθούσε να της προσφέρει βοήθεια», δήλωσε η Μπραντ.
Η Μέι Μαρτίνεζ, μητέρα της Κολίν Σλέμερ, δεν πείθεται ότι η Πάικ έχει αλλάξει. Η Μαρτίνεζ έχει περιγράψει πόσο δύσκολο ήταν να διαχειριστεί την υπόθεση ακόμη και μετά την ολοκλήρωση της έρευνας. Δεν γνώριζε αρχικά ότι όλα τα μέρη του σώματος της κόρης της δεν είχαν ταφεί μαζί με τα λείψανά της, καθώς ορισμένα είχαν κρατηθεί ως αποδεικτικά στοιχεία.
Χρειάστηκε να παραλάβει το κρανίο της Σλέμερ από το δικαστήριο, ενώ άλλα μέρη του σώματος της στάλθηκαν αργότερα ταχυδρομικά από την ιατροδικαστική υπηρεσία.
«Την είχαμε θάψει σε καθολικό νεκροταφείο. Και έπρεπε να την ξεθάβουμε κάθε φορά που μου έστελναν μέρη του σώματός της», είπε.
Η Μαρτίνεζ έχει δηλώσει ότι πλέον δεν επιθυμεί να επικοινωνεί απευθείας με την Πάικ. Για την ίδια, η εκτέλεση αποτελεί τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη για την κόρη της.
Ποιοι θα συμμετείχαν στην εκτέλεση
Λόγω της σπανιότητας μιας εκτέλεσης γυναίκας κρατούμενης, οι σωφρονιστικές Αρχές του Τενεσί είχαν δηλώσει ότι θα προσπαθούσαν να ικανοποιήσουν ορισμένα αιτήματα της Πάικ.
Μεταξύ άλλων, είχε προβλεφθεί η χρήση γυναικών σωφρονιστικών υπαλλήλων κατά τη μεταφορά της από τη γυναικεία φυλακή του Νάσβιλ στο Riverbend Maximum Security Institution, όπου επρόκειτο να πραγματοποιηθεί η εκτέλεση.
Εξεταζόταν επίσης το ενδεχόμενο να αποτελείται από γυναίκες ολόκληρη η ομάδα που θα συμμετείχε στη διαδικασία.
Στον χώρο της εκτέλεσης επρόκειτο να βρίσκεται και ο πνευματικός σύμβουλος της Πάικ, ο βουδιστής δάσκαλος Μάικι Νόιχελ. Σχεδίαζε να προσευχηθεί, να ψάλει και να διαλογιστεί μαζί της, επικεντρώνοντας σε μια βουδιστική προσευχή «αγάπης και καλοσύνης».
Ο Νόιχελ έχει μιλήσει με την Πάικ για τη ζωή, τον θάνατο και την ευγνωμοσύνη. «Έκανε κάτι τρομερό. Φρικτό. Μισώ που συνέβη και νιώθω βαθιά συμπόνια για την οικογένεια της Κολίν Σλέμερ», είχε δηλώσει πριν από την εκτέλεση. «Αλλά η Κρίστα αποδεικνύει ότι η λύτρωση και η αλλαγή είναι δυνατές».
Σε επιστολή της που μοιράστηκε ο Νόιχελ, η Πάικ έγραψε ότι είναι ευγνώμων για τη στήριξη που έχει λάβει και ότι αισθάνθηκε «περισσότερη αγάπη τις τελευταίες δύο εβδομάδες από όση σε ολόκληρη τη ζωή μου».
18°
