Η Μέρα (της ντροπής) της Ανεξαρτησίας

Η επέτειος των 250 χρόνων της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής σκιάστηκε από την παρουσία του Ντόναλντ Τραμπ στο τιμόνι της χώρας. Ο απρόβλεπτος ένοικος του Λευκού Οίκου φρόντισε να βάλει τη δική του σφραγίδα στους εορτασμούς, υπενθυμίζοντας στους Αμερικανούς πολίτες αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο ότι θεωρεί τον πλανήτη τσιφλίκι του και ότι θα συνεχίσει να επιβάλλει τον δικό του προσωπικό νόμο, τόσο στη χώρα του όσο και στις διεθνείς σχέσεις και τους παγκόσμιους συσχετισμούς. Οι κίνδυνοι από την αλλοπρόσαλλη διοίκηση του Ντόναλντ Τραμπ συσσωρεύουν καθημερινά μαύρα σύννεφα πάνω από την ανθρωπότητα.

Πριν καλά-καλά φτάσει στο μέσον της δεύτερης θητείας του, ο απολογισμός των «επιτευγμάτων» του είναι χαρακτηριστικός του τρόπου που ο Τραμπ αντιλαμβάνεται τη διαχείριση των καθηκόντων της προεδρίας του, στην ουσία τη διαχείριση των οικογενειακών του επιχειρηματικών συμφερόντων. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι, στο διάστημα αυτό, πέτυχε τον τριπλασιασμό της περιουσίας του με τις σκανδαλωδώς ευνοϊκές οικονομικές και άλλες αποφάσεις που πήρε γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Ταυτόχρονα, παραβιάζοντας κάθε έννοια αξιοκρατίας και διαφάνειας, καθιέρωσε την ανάθεση των δημόσιων αξιωμάτων κυρίως σε μέλη και φίλους της οικογένειάς του.

Η υπερφίαλη αμετροέπεια την οποία επιδεικνύει σε κάθε ευκαιρία τον οδήγησε στην απαίτηση να τιμηθεί με το βραβείο Νόμπελ, στο όνομα των «φιλειρηνικών» πρωτοβουλιών για τον τερματισμό πολεμικών συρράξεων, με τις περισσότερες από αυτές να καταλήγουν σε φιάσκο. Η «παλαιστινιακή ριβιέρα» στη Γάζα είναι χαρακτηριστική της άγνοιας της ιστορικής πραγματικότητας, ενώ η υποτιθέμενη λήξη του πολέμου στην Ουκρανία τον κατέστησε καταγέλαστο υποχείριο του Πούτιν. Ο πόλεμος στο Ιράν, με τις συνεχείς παλινωδίες και μεταπτώσεις του, ανέδειξε τον ακραίο παραλογισμό του. Η προεδρία Τραμπ έγειρε την πλάστιγγα του πλανήτη προς την πλευρά των αυταρχικών και λαϊκιστικών καθεστώτων.

Η πανηγυρική ομιλία του Αμερικανού Προέδρου στην επέτειο των 250 χρόνων ήταν ένα απόσταγμα των ιδανικών του Τραμπισμού, που, δυστυχώς, εξαπλώνεται γρήγορα σαν ένα λαϊκιστικό τσουνάμι, προσβάλλοντας τις αξίες της φιλελεύθερης δυτικής δημοκρατίας. Φρόντισε να τονώσει το φρόνημα των Αμερικανών με ατάκες όπως ότι «το αμερικανικό όνειρο επέστρεψε» και πως είναι «πιο ισχυρό από ποτέ» ή ακόμη ότι «η Αμερική είναι ένα έθνος νικητών» και ότι «κερδίζουμε όπως ποτέ άλλοτε». Δεν παρέλειψε βέβαια να χαρακτηρίσει τον κομμουνισμό ως τον μεγαλύτερο κίνδυνο στη διάρκεια των 250 χρόνων της Ανεξαρτησίας και ως «καρκίνο που πρέπει να αφαιρεθεί γρήγορα, πριν εξαπλωθεί».

Η ομιλία Τραμπ ήταν στην ουσία μια παρακαταθήκη για το μέλλον του Τραμπισμού, με φορέα τους επίδοξους διαδόχους του. Το φάντασμα του κομμουνισμού το χρέωσε στους Δημοκρατικούς αντιπάλους του και σε όσους «ηλιθιωδώς» τους ψηφίσουν, αρχής γενομένης προφανώς από τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου. Έχοντας συνειδητοποιήσει πλέον ότι η παραμονή των Τραμπιστών στην εξουσία δεν μπορεί να διασφαλιστεί με πραξικοπηματικές ενέργειες όπως η εισβολή στο Καπιτώλιο, επιχείρησε να προϊδεάσει τους Αμερικανούς για μια σειρά άλλων μέτρων που προτίθεται να θεσμοθετήσει. Για παράδειγμα, προανήγγειλε την κατάργηση της επιστολικής ψήφου – την οποία επιλέγουν εκατομμύρια ψηφοφόροι – η οποία ευνοεί παραδοσιακά το Δημοκρατικό Κόμμα.

Το αποτέλεσμα των επερχόμενων, σε μερικούς μήνες, ενδιάμεσων εκλογών θα είναι κρίσιμο για τις Ηνωμένες Πολιτείες και όχι μόνο. Είναι καιρός η αλαζονεία και η αυθαιρεσία του Ντόναλντ Τραμπ να δεχθούν ένα ηχηρό χαστούκι που, πέρα από τη συμβολική του αξία, θα έχει και καθοριστική σημασία για την επόμενη μέρα της Αμερικής. Η απώλεια του ελέγχου ενός τουλάχιστον από τα δύο νομοθετικά σώματα της χώρας θα αποτελέσει ένα πρώτο φραγμό στον ανεξέλεγκτο σήμερα Τραμπισμό και ένα θετικό σήμα εν όψει των προεδρικών εκλογών του 2028. Αρκεί το Δημοκρατικό Κόμμα να αποδείξει ότι διδάχθηκε από τα λάθη που οδήγησαν στις θητείες Τραμπ και να ανοίξει έγκαιρα τις διαδικασίες για την ανάδειξη ενός νέου, έμπειρου και τολμηρού δημοκρατικού υποψηφίου για τον Λευκό Οίκο.