Μήπως ήρθε η ώρα για το διαζύγιο Ευρώπης-Αμερικής;

Πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Η Αμερική, η ηγέτιδα δύναμη της Δύσης, δεν θέλει πια να ανταπεξέλθει στο ρόλο της, τουλάχιστον με τον τρόπο που το έκανε τις προηγούμενες δεκαετίες. Πιθανότατα και να μην μπορεί. Άλλωστε μια κοινωνία η οποία επιλέγει για ηγέτη της έναν τύπο σαν τον Ντόναλντ Τραμπ, είναι μια κοινωνία που έχει πια παραιτηθεί και από τη δημοκρατία και από τη λογική. Αν αυτή ήταν η πρώτη θητεία του Τραμπ θα έδινα πολλά ελαφρυντικά στους Αμερικάνους ψηφοφόρους, αλλά το να ψηφίσεις για δεύτερη φορά έναν ημιπαράφρονα κομπιναδόρο σημαίνει ότι είσαι σε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή. Και ίσως στην Ευρώπη να πρέπει να βρούμε έναν τρόπο οι ΗΠΑ να μην μας πάρουν μαζί τους.

Για αρχή να παραδεχτούμε ότι δεν μπορούμε να είμαστε σύμμαχοί με μια χώρα η οποία όχι απλώς απαξιώνει τις ευρωπαϊκές ηγεσίες, αλλά απειλεί ευθέως με προσάρτηση ευρωπαϊκών εδαφών. Μπορεί η ανάγκη να μας κάνει να προσποιούμαστε τους συμμάχους, αλλά κανονικός συνέταιρος με κάποιον που έχει εκδηλώσει την πρόθεση να σε κλέψει δεν μπορείς να είσαι, κι αν είσαι πρέπει να βρεις τρόπο να απαλλαγείς. Δεν μπορείς να είσαι συνέταιρος ούτε με κάποιον του οποίου η πολιτική μοιάζει με κωμωδία τρόμου. Κάποιος μπορεί να πει ότι αυτό είναι πρόβλημα με τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος σε τρία χρόνια δεν θα είναι πρόεδρος των ΗΠΑ, όμως η αλήθεια δυστυχώς δεν είναι ακριβώς αυτή. Κι όχι γιατί μπορεί κανείς να υποθέσει ότι ο Τραμπ είναι ικανός για όλα προκειμένου να παραμείνει πρόεδρος όσο, για έναν άλλο λόγο που μόνο υποθετικός δεν είναι: η κοινωνία η οποία επέλεξε για δεύτερη φορά για πρόεδρο αυτόν τον κλόουν - που κάνει τον Pennywise να μοιάζει ευχάριστος και συμπαθής - θα είναι στη θέση της ακόμα κι όταν φύγει ο Τραμπ. Και εκτός από την κοινωνία θα είναι εκεί και όλοι οι υφιστάμενοί του. Κι αρκεί να δείτε τον αντιπρόεδρο του για να καταλάβετε ότι ο Τραμπ δεν είναι μια εξαίρεση επικίνδυνης φαιδρότητας, αλλά η έκφραση ενός κανόνα. Μόλις προχτές ο αντιπρόεδρος Βανς επισκεπτόμενος την Ουγγαρία προκειμένου να υποστηρίξει την υποψηφιότητα του αγαπημένου του Κρεμλίνου Όρμπαν, κατηγόρησε τους Ευρωπαίους επειδή αναμειγνύονται στις ουγγρικές εκλογές. Το γράφω ξανά για να μη νομίζετε ότι είναι λάθος: επισκέφθηκε την Ουγγαρία για να υποστηρίξει τον Όρμπαν και κατηγόρησε τους ευρωπαίους για ανάμιξη στις Ουγγρικές εκλογές.

Με λίγα λόγια, η σχέση της Ευρώπης με την Αμερική ήταν καλή και ωφέλιμη όσο κράτησε, αλλά πια είναι τοξική. Και το μόνο που μπορείς να κάνεις σε μια τοξική σχέση είναι να τη διαλύσεις. Αλλά επειδή οι σχέσεις κρατών είναι κάπως πιο πολύπλοκες από τα γκομενικά, αυτό δεν μπορεί να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Πρέπει να φροντίσουμε να ξεκολλήσουμε χωρίς να καταστραφούμε. Αλλά το ξεκόλλημα είναι μονόδρομος. Η Ευρώπη πρέπει να σταθεί στα πόδια της και να αναζητήσει άλλους συμμάχους. Κατά προτίμηση κάποιους που δεν θα φέρονται σαν σατανικοί κλόουν βγαλμένοι από μυθιστορήματα του Στίβεν Κινγκ. Και μπράβο τους.