Πώς σκέφτεται το κοινό του Ντόναλντ Τραμπ, η αντιπολίτευση και οι διαφωνούντες του Ρεπουμπλικανικού κόμματος
Στην Ευρώπη είναι διάχυτη η ιδέα ότι ο Ντόναλντ Τραμπ και ο επονομαζόμενος «τραμπισμός» —εθνικισμός και επεκτατικότητα με αλαζονεία, θράσος, τρέλα του μεγαλείου— έχουν κατατροπώσει την αντιπολίτευση. Αν και η θεατρικότητα της αμερικανικής προεδρίας έχει πείσει τους Ευρωπαίους ότι πρόκειται για «πλανηταρχία» χωρίς εσωτερικό και εξωτερικό πλουραλισμό, η κατάσταση είναι ελαφρώς πιο περίπλοκη: πράγματι ο Ντόναλντ Τραμπ έχει αλώσει το Ρεπουμπλικανικό κόμμα με ζητήματα όπως η αντι-woke και αντιμεταναστευτική πολιτική, στην οποία συμφωνούν όλοι οι Ρεπουμπλικανοί· όμως, πολλά στελέχη του κόμματος έχουν χάσει την υπομονή τους με τη συμπεριφορά του, η οποία διαλύει κρίσιμες συμμαχίες και αμαυρώνει την ήδη προβληματική εικόνα των ΗΠΑ στον κόσμο.
Η στάση των Ρεπουμπλικανών και των Δημοκρατικών
Οι αντι-τραμπικοί Ρεπουμπλικανοί χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες: σε αυτούς που δήλωσαν εξαρχής ότι δεν θα στηρίξουν τον Ντόναλντ και σε εκείνους που συγκρούονται μαζί του σε ζητήματα θεσμών και εξωτερικής πολιτικής, χωρίς απαραιτήτως να απομακρύνονται από το Grand Old Party. Mεταξύ των πρώτων είναι η γερουσιαστής της Αλάσκας Lisa Murkowski, η γερουσιαστής του Μέιν Susan Collins, ο πρώην αντιπρόεδρος Mike Pence, ο πρώην γερουσιαστής της Γιούτα Mitt Romney, η πρώην βουλευτής του Ουαϊόμινγκ Liz Cheney, ο πρώην βουλευτής του Ιλινόι Adam Kinzinger, ο πρώην κυβερνήτης του Μέριλαντ Larry Hogan, o πρώην κυβερνήτης του Άρκανσω William Asa Hutchinson. Στη δεύτερη κατηγορία συμπεριλαμβάνονται εν ενεργεία Ρεπουμπλικανοί όπως ο γερουσιαστής από τη Λουιζιάνα Bill Cassidy, που ψήφισε υπέρ της impeachment του Τραμπ, o Thom Tillis από τη Βόρεια Καρολίνα, o ελευθεριακός Rand Paul από το Κεντάκυ, o Don Bacon από τη Νεμπράσκα: όλοι αυτοί και πολλοί άλλοι δεν κρύβουν τη δυσαρέσκειά τους από το μη αμερικανικό (Un-American) μοναρχικό ύφος εξουσίας· αν δεν σιχαίνονταν τους woke Δημοκρατικούς, θα έφευγαν από το Ρεπουμπλικανικό κόμμα και θα προσχωρούσαν στα δίκτυα «Never Trump» τα οποία, όπως είπα, είναι πολύ πιο δραστήρια από όσο νομίζουμε.
Εφόσον οι Δημοκρατικοί δεν διαθέτουν πλειοψηφία, χρησιμοποιούν την τακτική filibuster για να εμποδίσουν τα αλλεπάλληλα πλήγματα στην ανεξαρτησία των θεσμών όπως το FBI και την Κεντρική Τράπεζα
Στο Κογκρέσο οι Δημοκρατικοί μπλοκάρουν ή καθυστερούν κονδύλια που έχει ανάγκη η προεδρία για να πραγματοποιήσει τις εξαγγελίες της: τείχος και ανάπτυξη στρατευμάτων στα νότια σύνορα, μαζικές απελάσεις, προστατευτικούς δασμούς και αποχώρηση από εμπορικές συμφωνίες. Παραλλήλως, διάφορες ερευνητικές επιτροπές εξετάζουν τα επεισόδια κατάχρησης εξουσίας, τις παρεμβάσεις στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, τις έκνομες σχέσεις του Λευκού Οίκου με διάφορα εταιρικά λόμπι και ΜΜΕ — αλλά, απαιτείται χρόνος για να εξαχθούν τα συμπεράσματα και να ληφθούν τα προβλεπόμενα μέτρα εναντίον της προεδρίας. Εφόσον οι Δημοκρατικοί δεν διαθέτουν πλειοψηφία, χρησιμοποιούν την τακτική filibuster για να εμποδίσουν τα αλλεπάλληλα πλήγματα στην ανεξαρτησία των θεσμών όπως το FBI (που δεν είναι, έτσι κι αλλιώς, πλήρως ανεξάρτητη αρχή) και της Κεντρικής Τράπεζας, για να διασώσουν την Ατλαντική Συμμαχία στο εξωτερικό και να εξασφαλίσουν τα checks and balances στο εσωτερικό.
Ο Ντόναλντ δεν θα πληρώσει από την τσέπη του την υλοποίηση των οραμάτων του
Ταυτοχρόνως, οι Δημοκρατικοί κυβερνήτες —Καλιφόρνια, Νέα Υόρκη, Ιλινόι, Μασαχουσέτη, Μινεσότα— συντονίζονται ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του προσεχούς Νοεμβρίου κατά τις οποίες θα εκλεγούν νέα 435 μέλη της Βουλής και περίπου το 1/3 των μελών της Γερουσίας: για παράδειγμα, μέσω του υπουργού Δικαιοσύνης της Καλιφόρνια, Rob Bonta, έχουν μπλοκάρει ομοσπονδιακές ενέργειες που θεωρούνται παράνομες ή αυθαίρετες, συχνά με επιχειρήματα του τύπου Administrative Procedure Act (APA), δηλαδή υπέρβασης εξουσίας ή παραβίασης συνταγματικών ομοσπονδιακών διαδικασιών. Γενικά, η αντιπολίτευση χρησιμοποιεί ως αντίβαρο σε εκτελεστική εξουσία το δόγμα «Power of the purse». Ο Ντόναλντ δεν θα πληρώσει από την τσέπη του την υλοποίηση των οραμάτων του.
Το εκλογικό σώμα
Σε επίπεδο ψηφοφόρων, σύμφωνα με τις πληροφορίες και την εμπειρία που έχω, το κοινό του Ντόναλντ παραμένει κοινό του Ντόναλντ. Η οικονομία φαίνεται εντάξει (δεν είναι, αλλά φαίνεται), με την ανεργία σχεδόν μηδενική αν λάβουμε υπόψη τη μαύρη εργασία· το δε κίνημα MAGA βρίσκεται σε πλήρη άνθηση εφόσον ο Ντόναλντ έχει πείσει όλους τους χωρικούς με τα κόκκινα κασκέτα ότι ο Θεός τούς επέλεξε ως τον καλύτερο λαό όλων των εποχών. Σε αυτούς τους πληθυσμούς το Δημοκρατικό κόμμα δεν έχει καμία, μα καμία, επιρροή: όσοι ψήφισαν με ενθουσιασμό τον Ντόναλντ, ήξεραν τον χαρακτήρα του και το πόσο απεχθής μπορούσε να γίνει στο κοινό των Δημοκρατικών και στο εξωτερικό.
Πρέπει να περιμένουμε το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών για να διαπιστώσουμε κατά πόσον οι Αμερικανοί ενδιαφέρονται για όσα εκτυλίσσονται στη χώρα τους και στον κόσμο
Το πακέτο της ιδιοσυγκρασίας που για τους Ευρωπαίους είναι απαράδεκτο —η υπεροψία, η αγένεια, η επιθετικότητα, η περιφρόνηση των δημοκρατικών θεσμών— ελκύει τη βαθιά Αμερική: οι ψηφοφόροι δεν έχουν μετανιώσει. Ούτε οι ψηφοφόροι του Δημοκρατικού κόμματος έχουν αλλάξει γνώμη για τον Ντόναλντ· όμως, πρέπει να περιμένουμε το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών για να διαπιστώσουμε κατά πόσον οι Αμερικανοί ενδιαφέρονται για όσα εκτυλίσσονται στη χώρα τους και στον κόσμο (δεν ενδιαφέρονται: παρακολουθούν τον Ντόναλντ, μαγεμένοι, σαν φαντασμαγορικό θέαμα) και κατά πόσον έχουν ακούσει το αφήγημα αντιστάθμισης έναντι του Τραμπ (δεν το έχουν ακούσει).
Με λίγα λόγια, η αντιπολίτευση είναι υπαρκτή και έχει δουλειές με φούντες. Το μείζον πρόβλημά της είναι η καλά οργανωμένη φιλο-τραμπική προπαγάνδα, η οποία, ως πιο απλοϊκή, είναι εύληπτη και πειστική. Να τι λέει πάνω κάτω αυτή η προπαγάνδα: 1) Οι Ευρωπαίοι και ο Τρίτος Κόσμος εισπράττουν χρήματα των Αμερικανών φορολογουμένων για να ζουν σε σχετική ευημερία και ειρήνη: σχεδόν το ήμισυ του πλανήτη έχει κακομάθει τρώγοντας και πίνοντας με αμερικανική χρηματοδότηση. 2) Αν οι ΗΠΑ δεν επεκταθούν εδαφικά, η Ρωσία ή η Κίνα θα αρπάξουν τα επίμαχα εδάφη. 3) Καθώς είμαστε το ανώτερο, το πιο προηγμένο και το ευφυέστερο έθνος στον κόσμο (με πρωτοπορία τους λευκούς άνδρες), όλοι μάς θαυμάζουν και μας φθονούν. 4) Έχουμε ανάγκη από ισχυρή εκτελεστική εξουσία, όχι από τα «θεσμικά αναχώματα» που προβάλλουν οι μαλθακοί Δημοκρατικοί. 4) Υπάρχει κομμουνιστικός κίνδυνος καθώς και κίνδυνος αθεΐας: η «Αμερική» θεμελιώθηκε πάνω στη θρησκευτική πίστη και στις οικογενειακές αξίες. 5) Για να ξαναγίνει «μεγάλη» η Αμερική, πρέπει να επιστρέψει στην αμερικανική επικράτεια η βιομηχανία και η παραγωγή γενικά. 6) Μόλις ρυθμίσουμε κάποιες διεθνείς εκκρεμότητες πρέπει να επικεντρωθούμε στα του οίκου μας.
17°
