Βενεζουέλα: Ο Νικολάς Μαδούρο, το διεθνές δίκαιο και μια Νέα Τάξη Πραγμάτων
Δανείστηκα τον τίτλο από το editorial της «Le Monde» της Κυριακής 4 Ιανουαρίου. Το εγχείρημα υπαγορεύτηκε και από την ανάγνωση του κεντρικού σχολίου των New York Times που υπέγραφε ο Thomas L Friedman με τον σκληρό τίτλο « You break it – you own it». Κατόπιν ήρθε η καταδίκη της εισβολής των Αμερικανών στην Βενεζουέλα από τον νεοεκλεγέντα Δήμαρχο της Νέας Υόρκης. Είχε προηγηθεί η ξεκάθαρη καταδίκη της αμερικανικής ενέργειας από την Νορβηγία, τον Καναδά και τον Υπουργό εξωτερικών της Γαλλίας καθώς και από την Ισπανία. Όλες μέλη του ΝΑΤΟ.
Ήταν λογικό να σκεφτεί κανείς πώς μέσα στην νύχτα της Παρασκευής προς Σάββατο κάτι το πολύ σημαντικό συνέβη στον πλανήτη για να κινητοποιηθεί θετικά ή αρνητικά σχεδόν το σύνολο της διεθνούς κοινότητας. Ήταν ακόμη λογικότερο να αναλογιστεί κανείς το πόθεν νομιμοποιείται το μέγεθος της θρασύτητας του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος σε συνέντευξή του επανερχόταν με μία ντροπιαστική εμμονή στο ότι οι ΗΠΑ θα διαχειριστούν τα πετρέλαια της Βενεζουέλας της οποίας τα αποθέματα είναι τα μεγαλύτερα στη Γη. Ήταν πραγματικά μια άσκηση γεωπολιτικής… ευλυγισίας και μία προπόνηση αντοχής, σε μία γυμναστική γεωοικονομικής ακροβασίας στην οποία επιδόθηκε η αμερικανική διακυβέρνηση, ο Υπουργός Άμυνας και ο Υπουργός Εξωτερικών, υπό το άγρυπνο βλέμμα του νέου Μεσσία του Πλανήτη. Ήταν τόσο άγρια αντιαισθητικό, φοβιστικό και ταυτόχρονα τόσο πολύ... αμερικανικό αυτό το πολιτικό θέαμα, όπου η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη της Υφηλίου και η πρώτη οικονομία του κόσμου επιχειρούσε να περιγράψει την απόφασή της να διεκδικήσει ότι της γουστάρει στην «πίσω αυλή της» δηλαδή στην αμερικανική ήπειρο, με μια ωμότητα η οποία δεν άφηνε κανένα περιθώριο σε λανθασμένες εκτιμήσεις.
Δεν πέρασαν παρά λίγες ώρες από την αμερικανική επιχείρηση στο Καράκας οταν ανέβηκε ένα tweet της συζύγου του αναπληρωτή προσωπάρχη του Λευκού Οίκου Στίβεν Μίλερ με την Γροιλανδία σε χρώματα της αμερικανικής σημαίας και την μονολεκτική προειδοποίηση… «σύντομα».
Μέσα σε λίγες ώρες ο κόσμος αντιλήφθηκε πώς ισχύουν πλέον νέοι κανόνες και πώς η Γιάλτα των τριών νικητών αντικαταστάθηκε από την Αλάσκα των δύο συνενόχων, με τη συμμετοχή πιθανώς αργότερα και ενός τρίτου. Η νέα Γιάλτα λειτουργεί με φεουδαρχικά ανακλαστικά. Ότι ανήκει στην σφαίρα επιρροής μου και επιχειρεί να διαφύγει, το «σπάω και κατόπιν το αρπάζω». Αυτό είναι το νόημα του σχολίου του Friedman. Ότι μου αντιστέκεται το ισοπεδώνω ή το ακυρώνω.
Είχαν πολύ ενδιαφέρον οι αναφορές του Αμερικανού προέδρου στην Κούβα και την Κολομβία. Με ελάχιστα κεκαλυμμένες απειλές ο Ντόναλντ Τραμπ μάλλον θα έχει σκεφθεί να ξαναϊδρύσει στην Κούβα μία αμερικανική τουριστική αποικία, προφανώς μία Bacardi Land με άρωμα πούρων Αβάνας. Κάπως έτσι εξελίχθηκε η κατάληψη του νησιού από τους Αμερικανούς και την εκδίωξη των Ισπανών. Τότε κυριαρχούσε στις ΗΠΑ ο κίτρινος τύπος του μεγαλοεκδότη κ. Πούλιτζερ. Τώρα κυριαρχεί στις ΗΠΑ η κίτρινη πληροφόρηση του Fox News του κ. Μέρντοχ. Στη συνέχεια το νησί έγινε ένα απέραντο ξενοδοχείο με μία απέραντη εκπορνευμένη κοινωνία. Τελικά ήρθε ο Κάστρο και έχτισε μία απέραντη σταλινική αποικία. Μία μικρή αναδρομή στα κείμενα του Πέντρο Χουάν Γκουτιέρες ή του Ρεινάλντο Αρένας θα πείσει ακόμη και τους πλέον αρρωστημένους αφελείς. Τώρα κάποιοι στο Μαϊάμι ονειρεύονται γιγαντιαία τουριστικά συγκροτήματα. Δεν θα περιμένουν για πολύ.
Η συνέντευξη του Ντόναλντ Τραμπ είχε κάτι από Τζων Γουέην, αυτόν το λάτρη του Μακαρθισμού και Ρόναλντ Ρήγκαν. Είχε την λάμψη της ατσάλινης λεπίδας του καουμπόι λίγο πριν την σφαγή των μη λευκών. Αυτήν τη χαρακτηριστική λάμψη είχε και το βλέμμα του Αμερικανού Υπουργού Πολέμου, όταν εκθείαζε με τρόπο πρωτοφανή τις δυνατότητες των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων.
Δύο ηγέτες έσπευσαν να ευθυγραμμιστούν με τον Ντόναλντ Τραμπ. Ο Μπενζαμιν Νετανιάχου ο οποίος εξαρτά την πολιτική του επιβίωση από τον σημερινό Αμερικανό πρόεδρο και η ατυχέστατη όσο και κωμικοτραγική αυτή φιγούρα, ο πρόεδρος της Αργεντινής. Ο τελευταίος έχει κάθε λόγο να το κάνει. Κέρδισε τις εκλογές με τα 40 δις δολάρια που του δώρισε ο Τραμπ. Μιλάμε για τέτοιο αλισβερίσι και για τέτοιο ηθικό παράστημα.
Και δύο εκτιμήσεις που αξίζουν τον κόπο να ασχοληθεί κανείς με αυτές. Γράφει ο σχολιογράφος των New York Times:
«Ουάου! Ο Τραμπ δεν δίστασε να υποδείξει ότι αναλαμβάνουμε το μεγαλύτερο έργο εθνικής ανοικοδόμησης στο οποίο έχει εμπλακεί η Αμερική μετά το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Έχει ιδέα πόσο τρομακτικό και αόριστο μπορεί να είναι ένα τέτοιο έργο;
Θα ήθελα επίσης να προσθέσω ότι το να ακούω τον Τραμπ να υπερβάλλει κατά πολύ ως προς την απειλή που αποτελούν η Βενεζουέλα και ο Μαδούρο για τις Ηνωμένες Πολιτείες, μου θύμισε με πολύ ανησυχητικό τρόπο τον τρόπο με τον οποίο η ομάδα του Τζορτζ Μπους υπερέβαλε στην απειλή των όπλων μαζικής καταστροφής στο Ιράκ για να δικαιολογήσει την εισβολή της. Όταν δεν αποκαλείς τα πράγματα με το πραγματικό και ειλικρινές τους όνομα, μπλέκεις σε μπελάδες»
Επισημαίνεται στο editorial της Le Monde:
Οι πολίτες της Βενεζουέλας, πληροφορήθηκαν στις 3 Ιανουαρίου ότι η Ουάσιγκτον σκοπεύει πλέον να κυβερνήσει τη χώρα τους χωρίς να ζητήσει τη γνώμη τους και για αόριστο χρονικό διάστημα. Τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως τα αντιλαμβάνεται ο Ντόναλντ Τραμπ, υπερισχύουν της βούλησης του λαού της Βενεζουέλας, της κυριαρχίας της χώρας και της προσπάθειας να αναγεννηθεί μια δημοκρατία που έχει ταλαιπωρηθεί από χρόνια δικτατορίας. Όλα αυτά τα ουσιαστικά ζητήματα, στα μάτια του, έρχονται σε δεύτερη μοίρα μετά τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες.
Το Διεθνές Δίκαιο είναι η άλλη παράπλευρη απώλεια της αμερικανικής επιχείρησης. Δεν πρόκειται μόνο για τα απομεινάρια του Διεθνούς Δικαίου που έπρεπε να προστατεύει τον κόσμο από τον νόμο της ζούγκλας που επιβάλλουν τα μεγάλοι σαρκοβόρα αρπακτικά. Ο Ντόναλντ Τραμπ καταπατά εξίσου το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο ορίζει ότι μόνον το Κογκρέσο μπορεί να κηρύξει πόλεμο»
Ο Νικολάς Μαδούρο ήταν ένας δικτάτορας, ανίκανος, αστοιχείωτος και ανεπαρκής, ο οποίος επιβίωσε μέσω της κρατικής τρομοκρατίας. Κανείς δεν πρόκειται να χύσει ούτε ένα δάκρυ γι’ αυτόν. Είχε δύο φίλους , τον Ερντογάν και τον Πούτιν. Είχε και μία οικογένεια, τις μυστικές υπηρεσίες της Κούβας οι οποίες και τον είχαν επιστρατεύσει από νωρίς. Με λίγα λόγια ήταν ένα απόβλητο. Είναι άλλο να επιδιώκεις να πέσει ένας δικτάτορας και είναι άλλο να εισβάλεις σε μία χώρα, να απαγάγεις και στη συνέχεια να δηλώνεις ότι θα καταλάβεις τις πλουτοπαραγωγικές πηγές για να τις εκμεταλλευτείς. Πρόκειται για ωμή και στυγερή αποικιοκρατία. Πρόκειται για μία Νέα Τάξη Πραγμάτων.
15°
