Πράγματι, υπάρχει «νέος σερίφης» στην «κομητεία» της Δύσης, μόνο που ο «σερίφης» Τραμπ ελάχιστα ενδιαφέρεται για τη διατήρηση και διαφύλαξη της διεθνούς τάξης
«There is a new sheriff in town», ήταν μία από τις πρώτες φράσεις του Αμερικανού αντιπροέδρου, θέλοντας προφανώς να μας προσγειώσει απότομα στη σκληρή (τραμπική) πραγματικότητα. Πράγματι, υπάρχει «νέος σερίφης» στην «κομητεία» της Δύσης, μόνο που ο «σερίφης» Τραμπ ελάχιστα ενδιαφέρεται για τη διατήρηση και διαφύλαξη της διεθνούς τάξης. Αντίθετα, ο ίδιος εναγκαλίζεται με την Ισχύ, απ’ όπου κι αν αυτή προέρχεται. Τη σκληρή Ισχύ, η οποία έχει για εκείνον μεγαλύτερη αξία έναντι των διεθνών γεωπολιτικών ανακατατάξεων, του διπλωματικού κεφαλαίου, της αποκατάστασης των διεθνών ισορροπιών προς ικανοποίηση των συμφερόντων της Δύσης συνολικά. «Είστε μεγάλα παιδιά και πρέπει να φτιάξετε τη δημοκρατία σας, η οποία ζέχνει από παντού», μας κατσάδιασε χρησιμοποιώντας άλλα λόγια ο Βανς. Ο πρώην Χιλμπίλης, που μεγάλωσε βουτηγμένος στην ταξική σήψη της αποβιομηχάνισης των Απαλάχιων Ορέων, ανατράφηκε –χωρίς να το ξέρει– δίπλα στη μερίδα των ψηφοφόρων που θα τον έκαναν αντιπρόεδρο και, ίσως στο κοντινό μέλλον, πρόεδρο της υπερδύναμης του δυτικού κόσμου.
Τα βασικά σημεία κριτικής του Βανς προς τους Ευρωπαίους ήταν πρωτίστως, το ανεξέλεγκτο μεταναστευτικό που κατατρώει την Ευρώπη στους κόλπους της, η προσπάθεια φίμωσης και λογοκρισίας «ανεξάρτητων φωνών» (ασχέτως εάν αυτές διασπείρουν συνωμοσιολογικά ψεύδη, δεν φάνηκε άλλωστε να συμπαθεί ο αντιπρόεδρος τον όρο «παραπληροφόρηση») και η συνολική υπαναχώρηση των θεμελιωδών αξιών, που θα έπρεπε να χαρακτηρίζουν μία ήπειρο με Ιστορία όπως η ευρωπαϊκή. Οι εξωτερικές απειλές, η αναθεωρητική βλέψη της Ρωσίας για αναγέννηση μιας αυτοκρατορίας άλλης εποχής, ο υβριδικός πόλεμος ενάντια στη Δύση και η εξίσου ανησυχητική απειλή της Κίνας με την επίμονη εξόρυξη προσωπικών ή άλλων δεδομένων, ελάχιστα θίχτηκαν από τον Βανς. Αυτά υποβαθμίστηκαν ως «εξωτερικοί παράγοντες», που δεν προέχουν ως ζητήματα προς συζήτηση και εύρεση πειστικών λύσεων. Την ολοκλήρωση της ομιλίας ακολούθησαν χιλιοπαιγμένοι δημοσιογραφικοί τίτλοι: «Σαστισμένη η ΕΕ από την ομιλία Βανς», «Σοκαρισμένοι οι παρευρισκόμενοι στο Μόναχο», «Σε αμηχανία οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι». Πόσο όμως δικαιούται η Ευρώπη να είναι «σαστισμένη», «σοκαρισμένη» και άλλα παρόμοια;
Τις τελευταίες δεκαετίες, η ΕΕ αφέθηκε σε μια σειρά ενεργειών, οι οποίες αποσάθρωναν εκ των έσω την ίδια την πολιτική, οικονομική και αμυντική της αυθυπαρξία
Τις τελευταίες δεκαετίες, η πραγματικότητα είναι πως η ΕΕ αφέθηκε σε μια σειρά ενεργειών, οι οποίες, ενώ φαινομενικά της προσέφεραν πρακτικές λύσεις με λίγο κόστος και προσπάθεια, στην πραγματικότητα αποσάθρωναν εκ των έσω την ίδια την πολιτική, οικονομική και αμυντική της αυθυπαρξία. Ο πρώην Γερμανός καγκελάριος Σρέντερ προσέδεσε την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της Ένωσης στη Ρωσία, από την οποία ο ίδιος ανταμείφθηκε στη συνέχεια πλουσιοπάροχα με αστρονομικές αμοιβές, ως στέλεχος και μέτοχος της Gazprom. Το μεταναστευτικό λειτούργησε κοντόφθαλμα ως μια εύκολη και φθηνή λύση κάλυψης εργατικού δυναμικού, χωρίς μακροπρόθεσμο σχεδιασμό ένταξης και αφομοίωσης πληθυσμών, που θα έπρεπε να αντιληφθούν την πολιτισμική τους, μεταξύ άλλων, μετάβαση, ως μόνιμοι πλέον κάτοικοι φιλελεύθερων δυτικών δημοκρατιών. Και η άμυνα; Πάντοτε ένας ευσεβής πόθος, ο ευρωστρατός, και κάθε άλλη από κοινού αμυντική πρωτοβουλία. Κάπως έτσι φτάσαμε τελικά στην εποχή των «πολυκρίσεων» και πλέον οι συζητήσεις γίνονται στη σκιά μιας αιματοβαμμένης γεωπολιτικής σκακιέρας. Η Ευρώπη έμοιαζε μέχρι πρόσφατα, να έχει πνιγεί στην εσωστρέφειά της, να την απασχολεί μονάχα το αμαρτωλό παρελθόν της και ο επανακαθορισμός του αξιακού της συστήματος με συγκεκριμένο ιδεολογικό πρόσημο, χωρίς να κοιτάζει τι αλλάζει στην ευρύτερη γειτονιά της. Μέχρι που συνέβη η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
