Η αριστερά στη Γάζα

Πριν από την οποιαδήποτε ερμηνεία των γεγονότων, υπάρχουν αυτά καθ' αυτά τα γεγονότα, που έχουν τη δική τους αυταξία η απαξία και παράγουν πολλαπλές συνέπειες. Πόσο μάλλον όταν τα γεγονότα είναι ακραία, αιματηρά και απάνθρωπα. Και τέτοια είναι βέβαια τα όσα συνέβησαν και συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες στο Ισραήλ με την εισβολή και την επίθεση της Χαμάς. Δολοφονίες ηλικιωμένων αμάχων, νεαρών που χόρευαν αμέριμνοι στο ρέιβ πάρτυ στην έρημο του Νεγκέβ και μωρών ακόμα, βιασμοί γυναικών και σκυλεύσεις των σφαγιασμένων σωμάτων τους, απαγωγές και ομηρείες πολιτών με μάλλον προδιαγραμμένη τραγική κατάληξη. Όλα αυτά συνθέτουν ένα σκηνικό δαντικής κόλασης, δυστυχώς, όμως, ωμά πραγματικό.

Η απροϋπόθετη καταδίκη των γεγονότων της αιματηρής αυτής εισβολής της Χαμάς στο έδαφος του Ισραήλ και των όσων ανείπωτων ακολούθησαν είναι δεδομένη και απόλυτη. Δεν χρειάζεται καμιά ερμηνεία. Δυστυχώς όμως αυτό δεν ισχύει για όλους. Και το πιο τραγικό είναι ότι πολλοί απ’ αυτούς που δεν καταδικάζουν απροϋπόθετα τις απάνθρωπες συμπεριφορές της Χαμάς, εκκινούν, υποτίθεται, από μια ηθική στάση ζωής και θέασης των πραγμάτων. Ο λόγος είναι βέβαια για μια μεγάλη μερίδα της εγχώριας, αλλά και της ευρωπαϊκής αριστεράς, που, χωρίς αιδώ και με μια λογική συμψηφισμού, με τις κατά καιρούς βίαιες πρακτικές του κράτους του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστίνιους, δικαιολογούν τα εγκλήματα της Χαμάς. Δεν μιλούν δε και δεν αντιδρούν και όλοι εκείνοι και εκείνες που υποτίθεται ότι μάχονται τον σεξισμό και τον αντρικό σωβινισμό, ενώ βλέπουν τα βιασμένα γυμνά σώματα των γυναικών να σκυλεύονται και να περιφέρονται στους δρόμους της Γάζας, κάτω από τους αλαλαγμούς των παρανοϊκών ισλαμιστών της Χαμάς. Και όχι μόνον αυτό. Την ώρα που η ισραηλινή κοινωνία, αλλά και άλλες κοινωνίες, μέλη των οποίων δολοφονήθηκαν και αυτά στην έρημο τους Νεγκέβ, μετρούν τις απώλειές τους και πενθούν, αυτοί διαδηλώνουν εναντίον του Ισραήλ. Όχι εναντίον των θυτών, αλλά εναντίον των θυμάτων! Επαναλαμβάνεται έτσι η ανήθικη στάση πολλών, κατά δήλωση τους, αριστερών και αντιιμπεριαλιστών που με διάφορες νοηματικές και λεκτικές πιρουέτες δικαιολόγησαν και δικαιολογούν την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και τις συνακόλουθες φρικαλεότητες εναντίον των oυκρανών αμάχων.

Δυστυχώς, για μια ακόμα φορά, αποκαλύπτεται η πολιτική και κυρίως η ηθική μετάλλαξη μεγάλων μερίδων της αριστεράς. Πέρα από τις διάφορες φιλοσοφικές, υλιστικές και στρουκτουραλιστικές ερμηνείες του αριστερού πολλαπλού προτάγματος, βασικός πυρήνας της συγκρότησής του και της απήχησής του ήταν το ηθικό αίτημα της αξιοπρεπούς αντιμετώπισης όλων των ανθρώπων, ανεξάρτητα από χρώμα, φυλή και θέση στην κοινωνική ιεραρχία. Η επαγγελία αυτής της ηθικής απαίτησης, μαζί με ανάλογα πολιτικά και ιδεολογικά συμφραζόμενα βέβαια, κινητοποίησε και συνεπήρε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλον τον κόσμο, κυρίως τον προηγούμενο αιώνα.

Από τον ξεθυμασμένο αντιιμπεριαλισμό του 20ού αιώνα απόμεινε, ζωντανός πάντα, ο αντιδυτικισμός, στο όνομα του οποίου δικαιολογούνται σχεδόν όλες οι συμπεριφορές κρατών και μορφωμάτων που υποτίθεται ότι αντιμάχονται την κυρίαρχη δυτική τάξη πραγμάτων

Γρήγορα όμως και μάλιστα λίγο μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η αριστερή ηθική έγινε το προκάλυμμα της κρατικής πολιτικής της ΕΣΣΔ, γεγονός που οξύνθηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και του κίβδηλου, σοβιετικής κοπής, αντιιμπεριαλισμού. Τότε ήταν που οι πρακτικές των «δικών τους καθαρμάτων» δεν ενοχλούσαν τους διάφορους αντιιμπεριαλιστές. Έτσι και τώρα. Από τον ξεθυμασμένο αντιιμπεριαλισμό του 20ού αιώνα απόμεινε, ζωντανός πάντα, ο αντιδυτικισμός, στο όνομα του οποίου δικαιολογούνται σχεδόν όλες οι συμπεριφορές κρατών και μορφωμάτων που υποτίθεται ότι αντιμάχονται την κυρίαρχη δυτική τάξη πραγμάτων. Αδιαφορούν δε πλήρως για τις ολοκληρωτικές βίαιες κατασταλτικές πρακτικές που ακολουθούν αυτά τα δήθεν «αντισυστημικά» κράτη απέναντι στους πληθυσμούς τους, όπως, για παράδειγμα η Ρωσία. Αδιαφορούν δε πολύ περισσότερο για τις πρακτικές και την ιδεολογία της Χαμάς, αφού θεωρούν για αυτές υπεύθυνο το Ισραήλ και όχι την ισλαμική θεοκρατική αντίληψή της. Αδιαφορούν για τον ισλαμικό ολοκληρωτισμό που έχει επιβάλει στη Λωρίδα της Γάζας, αδιαφορούν για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, αδιαφορούν για την κουλτούρα του μίσους και της λατρείας του θανάτου που καλλιεργεί και αναπαράγει, αδιαφορούν για την τρομακτική βία της. Είναι επόμενο, λοιπόν, μπροστά στο πραγματικό σκηνικό της απόλυτης και ανείπωτης βαρβαρότητας της Χαμάς, να προτάσσουν τον ξεθυμασμένο αντιδυτικισμό και «αντιιμπεριαλισμό» τους .

Κύλησε πολύ νερό στο ποτάμι της ιστορίας της αριστεράς. Αμφισβητήσεις, διαψεύσεις, τραγωδίες και ανατροπές εκδηλώθηκαν και υπήρξαν πολλές. Όπως και κριτικές, αυτοκριτικές και αναστοχασμός των αριστερών πεπραγμένων. Φαίνεται όμως ότι πολλοί δεν κατάλαβαν τίποτα και εξακολουθούν να προσβάλλουν με τις συμπεριφορές και τον λόγο τους, την ηθική που κάποτε εξέφραζε η αριστερά, ως αίτημα τουλάχιστον, σχεδόν πάντα, έξω από τους εξουσιαστικούς και γραφειοκρατικούς μηχανισμούς της.