Άσυλο; Ευχαριστούμε, αλλά κάτι μας έτυχε και πρέπει να την κάνουμε...

Λένε πως η ποιότητα του πολιτισμού ενός λαού καθορίζεται από τον τρόπο που συμπεριφέρεται στις κοινωνικά αδύναμες ομάδες και στις μειονότητες. 

Λένε πως η ποιότητα του πολιτισμού ενός λαού καθορίζεται από τον τρόπο που συμπεριφέρεται στις κοινωνικά αδύναμες ομάδες και στις μειονότητες. Σε αυτούς δηλαδή που δεν μπορούν ή δεν ξέρουν πως να βγουν στα κανάλια και να διαμαρτυρηθούν, να κάνουν απεργίες που θα παραλύσουν τη χώρα και να πάνε στον Τριανταφυλλόπουλο.

Στο Λουξεμβούργο, περίπου 500 άτομα ζητούν κάθε χρόνο άσυλο. Προέρχονται από χώρες κυρίως των Βαλκανίων και ισχυρίζονται πως στον τόπο καταγωγής τους κινδυνεύουν και καλύτερα να πεθάνουν παρά να γυρίσουν πίσω. Όμως, σε ένα κράτος κατεξοχήν πολιτισμένο και ευαισθητοποιημένο που φημίζεται για την οργάνωση και την ευημερία του, αναρωτιόμασταν γιατί να υπάρχουν τόσες εθελούσιες αποχωρήσεις προσφύγων.

Μέχρι που μας λύθηκε η απορία, όταν πρόσφατα ένας δικηγόρος αποκάλυψε πως μία από τις συνήθεις πρακτικές είναι να εισβάλλει η Αστυνομία στα σπίτια των οικογενειών αυτών, να τους σέρνει με τη βία (και ενίοτε με τις πυτζάμες) στο αεροπλάνο και την επόμενη μέρα (που έχουν φτάσει στην Ουγκάντα) να ενημερώνουν τον δικηγόρο τους πως έφυγαν εθελοντικά. Μια άλλη πρακτική είναι η, κάθε τρεις και λίγο, προειδοποίηση για έφοδο της Αστυνομίας.

Κι έτσι, οι γονείς - πρόσφυγες, θέλοντας να προστατεύσουν τα παιδιά τους από μια τραυματική εμπειρία, «εθελοντικά» αποφασίζουν να την κάνουν για λιγότερο "πολιτισμένες" χώρες...