Λιονέλ Μέσι: Το τελευταίο γκολ δεν χαρίζεται

Βλέπω το τελευταίο παιχνίδι του Λιονέλ Μέσι με την Αργεντινή και βρίσκομαι κάπου ανάμεσα στη συγκίνηση και στη στενοχώρια. Δεν αποχαιρετώ μόνο τον μεγαλύτερο ποδοσφαιριστή που είδα να παίζει. Νιώθω ότι κλείνει ένας κύκλος και της δικής μου ζωής.

Όταν σταμάτησε ο Μαραντόνα, ήμουν ακόμη πολύ νέος για να καταλάβω ότι μαζί με έναν ποδοσφαιριστή μπορεί να τελειώσει κι ένα κομμάτι της δικής σου ζωής.
Απόψε το καταλαβαίνω. Και, όπως αποδεικνύεται, δεν είμαι ο μόνος.

Στις 2:56 το πρωί χτυπάει το κινητό μου. Είναι ο φίλος μου ο Ντάβορ. Σέρβος, από το Βελιγράδι. Από εκείνους τους ανθρώπους για τους οποίους το ποδόσφαιρο δεν είναι πρόγραμμα στην τηλεόραση αλλά πρόγραμμα ζωής. Για χρόνια είχε επιλέξει να δουλεύει νύχτα στο IN Hotel, ώστε να μπορεί να βλέπει τους αγώνες της Λατινικής Αμερικής όταν η Ευρώπη κοιμόταν. Απόψε, κατά σύμπτωση, βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη.

«Ούτε εγώ, φίλε. Είμαι ξύπνιος και βλέπω τον αγώνα». Επτά λεπτά αργότερα μου γράφει κάτι που με σταματάει: «Νιώθω σαν κάποιος κύκλος να τελειώνει και να κλείνει και στη ζωή μου».

Όταν σταμάτησε ο Ντιέγκο, μου γράφει, ένιωσε ότι τελείωσαν τα παιδικά, τα εφηβικά, τα νεανικά του χρόνια. Τώρα, με τον Μέσι, τελειώνει —ή μάλλον αρχίζει— μια άλλη περίοδος. Η ώριμη. Και λίγο αργότερα μου εξηγεί γιατί. Μπορεί να συνδέσει εκατοντάδες στιγμές της ζωής του με αγώνες του Λίο. Πού βρισκόταν. Τι έκανε. Με ποιον ήταν.

Μέσα σε αυτά τα χρόνια βρήκε τη δουλειά του. Γνώρισε τη γυναίκα του. Παντρεύτηκε και διάλεξε την Αργεντινή για το ταξίδι του μέλιτος. Είδε την Αργεντινή του Μέσι να κατακτά το Copa América και το Παγκόσμιο Κύπελλο. Έχασε τον πατέρα του. Άλλαξε η δουλειά του, άλλαξε η ζωή του, άλλαξαν οι άνθρωποι γύρω του. Ο Μέσι, όμως, ήταν πάντα εκεί. Σαν ένα παράξενο ρολόι που δεν μετρούσε ώρες.

Μετρούσε εποχές της ζωής. Υπάρχει και η Μαρού.

Από το μεσημέρι ανταλλάσσουμε μηνύματα. Ζει και εργάζεται στην Ευρώπη, αλλά αυτές τις ημέρες βρίσκεται στο Μπουένος Άιρες. Εγώ είμαι στην Ελλάδα.
Όταν αρχίζει το παιχνίδι, της στέλνω μια φωτογραφία της τηλεόρασής μου.

Μου στέλνει τη δική της.

Δύο τηλεοράσεις. Δύο πόλεις. Το ίδιο παιχνίδι. Και η ίδια αγωνία: Θα σκοράρει; Έχουμε συμφωνήσει να μιλήσουμε στο πρώτο γκολ. Έτσι, πριν ακόμη αρχίσει πραγματικά το αντίο, έχει στηθεί γύρω μου ένας παράξενος μικρός χάρτης. Η Μαρού στο Μπουένος Άιρες. Ο Ντάβορ, συμπτωματικά, στη Θεσσαλονίκη. Εγώ στην Ελλάδα. Και όλοι κοιτάζουμε προς το ίδιο σημείο του κόσμου.

Στο Μπουένος Άιρες, 85.000 άνθρωποι έχουν γεμίσει το Monumental.

Στο 10ο λεπτό το παιχνίδι σταματάει. Ένα ολόκληρο γήπεδο σηκώνεται όρθιο για το 10. Για ένα λεπτό, σταματάει ο χρόνος. Ύστερα το ποδόσφαιρο ξαναρχίζει. Ευτυχώς. Γιατί απέναντι στην Αργεντινή βρίσκεται το Μπενίν. Και το Μπενίν δεν ταξίδεψε μέχρι το Μπουένος Άιρες για να παίξει τον κομπάρσο σε μια παράσταση με προαποφασισμένο τέλος.

Στο τέρμα βρίσκεται ο Marcel Dandjinou. Είναι 28 ετών και παίζει στην Kruger United της Νότιας Αφρικής. Πριν από το παιχνίδι τον είχαν ρωτήσει τι θα έκανε αν, στα τελευταία λεπτά, δινόταν πέναλτι και απέναντί του βρισκόταν ο Μέσι.

Η απάντησή του ήταν απλή: «Είμαι τερματοφύλακας. Είμαι εδώ για να αποκρούω».

Ακόμη κι αν ήταν το τελευταίο λεπτό, ακόμη κι αν ήταν πέναλτι, θα προσπαθούσε να το πιάσει. Κανείς δεν τους είχε ζητήσει να χαρίσουν στον Μέσι ένα γκολ. Αν θέλει να σκοράρει, θα πρέπει να το κερδίσει. Δεν ήρθαν στην Αργεντινή για τουρισμό. Ήρθαν για να παίξουν ποδόσφαιρο. Και αυτό ακριβώς κάνουν.

Ο Μέσι προσπαθεί.
Ο Dandjinou αποκρούει. Ξαναπροσπαθεί.
Ο Dandjinou είναι πάλι εκεί.
Το Monumental θέλει ένα γκολ. Η Αργεντινή θέλει ένα γκολ.

Εμείς, μπροστά στις τηλεοράσεις μας, θέλουμε ένα γκολ. Ο Μέσι ίσως είναι ο μόνος που δεν το χρειάζεται. Εμείς το χρειαζόμαστε.

Στο μεταξύ, το ποδόσφαιρο γράφει μόνο του το σενάριο. Ο Μέσι εκτελεί το κόρνερ και ο Nicolás Otamendi σκοράρει. 1–0. Και δεν είναι οποιοσδήποτε συμπαίκτης.
Είναι ένας ακόμη άνθρωπος που αποχαιρετά εκείνο το βράδυ την Εθνική Αργεντινής. Ένας φεύγει. Και λίγο αργότερα έρχεται ένας άλλος. Ο Nico Paz. Παίρνει την μπάλα από τον Μέσι και σκοράρει ένα πανέμορφο γκολ. 2–0. Ο Μέσι τρέχει να τον αγκαλιάσει. Δεν ξέρουμε αν ο Paz θα γίνει κάποτε το επόμενο 10 της Αργεντινής. Αυτά δεν κληρονομούνται με τελετές. Αλλά η εικόνα είναι αρκετή. Otamendi. Messi. Paz. Παρελθόν. Παρόν. Μέλλον. Ο Ντάβορ από τη Θεσσαλονίκη μου γράφει:

«Γκολάρα του Paz! Κρίμα που δεν μπήκε του Messi πριν από λίγο…»

Το ίδιο σκεφτόμαστε. Όλοι περιμένουμε αυτό το γκολ. Και τότε έρχεται το πέναλτι. Η σύμπτωση είναι σχεδόν υπερβολικά τέλεια για να την είχε γράψει σεναριογράφος.
Ο άνθρωπος που πριν από τον αγώνα είχε δηλώσει ότι, ακόμη κι αν ο Μέσι εκτελούσε πέναλτι στο τελευταίο λεπτό, θα προσπαθούσε να το αποκρούσει, βρίσκεται τώρα απέναντί του. Ο Marcel Dandjinou. Ο Μέσι στήνει την μπάλα. Παίρνει φόρα. Ο τερματοφύλακας πέφτει. Ο Μέσι σκοράρει. 3–0.

Το 126ο και τελευταίο γκολ του με την Αργεντινή. Στις 4:01 το κινητό μου ανάβει ξανά. Ο Ντάβορ δεν γράφει πρόταση. Δεν χρειάζεται. Μία λέξη:
«Τώρα!».

Ναι. Τώρα. Αυτό περιμέναμε. Όχι γιατί ο Μέσι χρειαζόταν ακόμη ένα γκολ για να αποδείξει κάτι. Αλλά γιατί το χρειαζόμασταν εμείς. Και γι' αυτό έχει σημασία ο Dandjinou. Γιατί προσπάθησε να το σταματήσει. Γιατί το τελευταίο γκολ δεν χαρίστηκε. Τα παραμύθια χρειάζονται κάποιον που να προσπαθεί να εμποδίσει το τέλος τους. Αλλιώς δεν είναι ποδόσφαιρο. Κάπου εκεί σταματούν και τα μηνύματα της Μαρού.

Δεν ξέρω ακριβώς πού βρίσκεται εκείνη τη στιγμή. Τη φαντάζομαι όμως έξω, μέσα στο Μπουένος Άιρες που αρχίζει να γιορτάζει, σε κάποιο μπαρ με τις φίλες της, στην υγειά του Λίο, της Antonela, της Albiceleste, της Scaloneta, των Muchachos. Γιατί στην Αργεντινή το ποδόσφαιρο δεν παίζεται μόνο στα γήπεδα. Χορεύεται και στους δρόμους. Ο Ντάβορ είχε διαλέξει κάποτε την Αργεντινή για το ταξίδι του μέλιτος. Καταλαβαίνω γιατί. Ίσως περισσότερο από ποτέ απόψε.

Και στις καθυστερήσεις, για μια τελευταία φορά, εμφανίζεται ο Μέσι που θυμόμαστε. Παίρνει την μπάλα και επελαύνει προς την περιοχή. Για λίγα δευτερόλεπτα ο χρόνος γυρίζει πίσω. Η μπάλα στο αριστερό. Οι αντίπαλοι υποχωρούν. Το Monumental σηκώνεται. Φτάνει δύο μέτρα έξω από την περιοχή. Δεν μπορούν να τον σταματήσουν αλλιώς. Σκληρό φάουλ. Και η σύμπτωση είναι πάλι σχεδόν κινηματογραφική. Αυτός που τον ρίχνει είναι ο Sessi D'Almeida. Ο αρχηγός του Μπενίν.
Ο ίδιος άνθρωπος που πριν από το παιχνίδι, στην ανταλλαγή των αναμνηστικών, είχε πλησιάσει τον Μέσι με τα δώρα του Μπενίν. Ανάμεσά τους και μια μικρογραφία του Monument de l’Amazone του Κοτονού, ένα δώρο για την Antonela. Στην πρώτη τους συνάντηση του έδωσε τα δώρα. Στην τελευταία, του έδωσε —όπως λέει η ποδοσφαιρική αργκό— τα παπούτσια στο χέρι. Ο Μέσι σηκώνεται. Στήνει την μπάλα. Το τελευταίο φάουλ. Εκτελεί. Η μπάλα πηγαίνει στην εστία. Και ο δεύτερος τερματοφύλακας του Μπενίν την πιάνει.

Λίγες στιγμές αργότερα ακούγεται το τελευταίο σφύριγμα. Μέχρι το τέλος, λοιπόν, τίποτε δεν του χαρίστηκε. Ο πρώτος τερματοφύλακας δεν του χάρισε το γκολ. Ο δεύτερος δεν του χάρισε την τελευταία εκτέλεση. Και ο D'Almeida δεν τον άφησε να περάσει. Ίσως αυτή να ήταν η μεγαλύτερη τιμή που μπορούσε να του κάνει το Μπενίν: να τον αποχαιρετήσει σαν θρύλο, αλλά να τον αντιμετωπίσει μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο σαν ποδοσφαιριστή.

Και τότε ο Μέσι παίρνει το μικρόφωνο.

Συνήθως μιλάει λίγο. Απόψε μιλάει πολύ. Τόσο πολύ ώστε κάποια στιγμή το παραδέχεται και ο ίδιος: «Δεν θέλω να τελειώσει αυτή η στιγμή».

Ίσως αυτή να είναι η σημαντικότερη φράση ολόκληρης της βραδιάς. Γιατί αυτό προσπαθούσαμε να κάνουμε όλοι. Να καθυστερήσουμε λίγο το τέλος. Άλλο ένα φάουλ. Μία ντρίμπλα. Ένα γκολ. Μία κουβέντα. Λίγο ακόμη χρόνο. Ο ίδιος λέει πως, αν ήταν στο χέρι του, θα ήθελε να είναι εκεί σε όλη του τη ζωή. Αλλά η διάρκεια έχει αξία ακριβώς επειδή κάποτε τελειώνει. Στο Monumental η γιορτή συνεχίζεται. Τραγούδια. Αγκαλιές. Ο ουρανός γεμίζει εικόνες από drones. Και κάποια στιγμή ο Μέσι βρίσκεται με την Antonela και τα τρία παιδιά τους. Η εικόνα αλλάζει. Ο άνθρωπος που για περισσότερο από δύο δεκαετίες έμοιαζε να ανήκει σε όλους επιστρέφει στους ανθρώπους στους οποίους ανήκει πραγματικά.

Στην οικογένειά του.

Όταν άρχισε αυτή η ιστορία, τα παιδιά του δεν υπήρχαν. Τώρα ο μεγαλύτερος περπατάει δίπλα του σχεδόν άντρας. Αυτό είναι ο χρόνος. Ο Λιονέλ Μέσι φόρεσε για πρώτη φορά τη φανέλα της ανδρικής Εθνικής Αργεντινής στις 17 Αυγούστου 2005. Τη φόρεσε για τελευταία φορά στις 6 Οκτωβρίου 2026. Ανάμεσα στις δύο ημερομηνίες:
7.720 ημέρες.
208 συμμετοχές.
126 γκολ.
Ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Δύο Copa América.
Μία Finalissima.

Αλλά ίσως οι αριθμοί να μην εξηγούν τίποτε. Γιατί η πραγματική μονάδα μέτρησης δεν είναι τα γκολ. Είναι η διάρκεια. Ένα γκολ διαρκεί λίγα δευτερόλεπτα. Ένας αγώνας 90 λεπτά. Ένα Μουντιάλ έναν μήνα. Ο Μέσι έμεινε 7.720 ημέρες. Και όσο εκείνος έμενε, εμείς αλλάζαμε. Μεγαλώναμε. Ερωτευόμασταν. Παντρευόμασταν. Κάναμε παιδιά. Αλλάζαμε δουλειές και πόλεις. Κερδίζαμε ανθρώπους. Χάναμε ανθρώπους. Και κάπου στο βάθος —σε ένα Μπουένος Άιρες, μια Βαρκελώνη, ένα Ροζάριο, μια Ντόχα, ένα Μαρακανά— υπήρχε ακόμη ένας μικρόσωμος τύπος με το 10 που έπαιρνε την μπάλα με το αριστερό. Οι ιστορικοί έχουν έναν όρο γι' αυτόν τον χρόνο. La longue durée. Τη μεγάλη διάρκεια. Όχι το γεγονός. Όχι τη στιγμή. Τον χρόνο που περνά τόσο αργά ώστε δεν αντιλαμβάνεσαι ότι περνά. Μέχρι τη στιγμή που κάτι τελειώνει.

Και τότε καταλαβαίνεις.
Η διάρκεια είναι που κάνει τη διαφορά.
Ίσως γι' αυτό πονάνε τόσο τα αντίο.
Γιατί δεν αποχαιρετάς μόνο αυτόν που φεύγει.
Ανακαλύπτεις πόσο έχεις αλλάξει εσύ όσο εκείνος ήταν εκεί.
Ο Μέσι κλείνει τη δική του ομιλία όπως ίσως μόνο έτσι μπορούσε να κλείσει μια τέτοια διαδρομή. Φεύγει ευγνώμων.
Περήφανος. Και γαλήνιος.
Στις 4:09 ο Ντάβορ μου στέλνει το τελευταίο μήνυμα της βραδιάς:
«Αυτό μένει για πάντα στην ιστορία. Να μας θυμίζει τα τελευταία 22 χρόνια που ζήσαμε».
Όταν σταμάτησε ο Μαραντόνα, ήμουν πολύ νέος για να το καταλάβω. Απόψε το κατάλαβα.
Δεν αποχαιρετήσαμε μόνο τον Λιονέλ Μέσι.
Αποχαιρετήσαμε κι ένα κομμάτι του εαυτού μας.

Υ.Γ.

Πριν από το Κατάρ έγραψα Το Μυστικό του Μέσι. Απόψε τελείωσα Το Μυστικό του Μέσι 2.
Το πρώτο προέβλεψε την κατάκτηση του Μουντιάλ.
Για το δεύτερο έχω μόνο μία ευχή: να προβλέψει την επιστροφή.

Una más, Leo.