Ο Πάπας, ο Μέσι και ο ισπανόφωνος τελικός

Τα νησιά Φώκλαντ, οι Μαλβίνες δηλαδή όπως «αποδείχτηκε» στον ημιτελικό του Μουντιάλ, δεν ήταν τα πρώτα νησιά που έχασε η Αργεντινή. Την ίδια περίοδο περίπου, έχασε και τα νησιά Πίκτον, Λένοξ και Νουέβα τα οποία κέρδισε η Χιλή χωρίς να χρειαστεί πόλεμος. Τη διαφορά, λίγο πριν οι δύο χώρες της Λατινικής Αμερικής φτάσουν στη σύγκρουση ανέλαβε να επιλύσει ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β’ με διαμεσολάβηση-παρέμβαση η οποία άρχισε το 1980 και έληξε το 1984 με την υπογραφή της συνθήκης Ειρήνης και Φιλίας μεταξύ των δύο χωρών στο Βατικανό. Η κυριαρχία των νησιών πήγε στη Χιλή ενώ, παράλληλα, αναγνωρίστηκαν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Αργεντινής στα θαλάσσια ύδατα της περιοχής.

Ο πόλεμος με τη Μεγάλη Βρετανία για τα νησιά Φώκλαντ διήρκεσε 74 μέρες και έληξε με την ταπεινωτική παράδοση της Αργεντινής και την επιστροφή τους στους νικητές στις 14 Ιουνίου του 1982. Ένα μεγάλο μέρος της ντροπής ξεπλύθηκε την εβδομάδα αυτή στο Μουντιάλ, στην Ατλάντα χωρίς, αυτή τη φορά, να χρειαστεί η παρέμβαση του Πάπα. Δύο ασίστ του Μέσι στα τελευταία λεπτά ήταν αρκετές για να σηκωθεί πανηγυρικά μέσα στον αγωνιστικό χώρο το πανό «Οι Μαβίνες είναι Αργεντίνικες» μπροστά σε εκατοντάδες χιλιάδες Αργεντίνους που παραληρούσαν στις κερκίδες, στο Μπουένος Άιρες και σε όλες της πόλεις της πατρίδας του θρυλικού τάνγκο. Vamos Argentina!

Είχε προηγηθεί η δήλωση της Βικτόριας Βιλλαρουέλ που έδινε στον αγώνα το «πραγματικό» του νόημα: «Αύριο παίζουμε εναντίον των σφετεριστών πειρατών που σφετερίζονται την κυριαρχία τους. Αυτός δεν είναι απλώς ένας ακόμη αγώνας. Δεν θα είμαι πολιτικά ορθή ή ψυχρή,  εναντίον των Άγγλων, είναι πάντα κάτι περισσότερο. Είναι οι Μαλβίνες, είναι ο Ντιέγκο, είναι ο τελευταίος χορός του Λέο, είναι να βάλουμε φρένο στους εισβολείς. Εμπρός Αργεντινή! Γιατί μέχρι την τελευταία μας ανάσα, θα διεκδικούμε αυτό που μας ανήκει!». Τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει κανείς από την Αντιπρόεδρο του λαϊκιστή Προέδρου Χαβιέρ Μίλεϊ, ο οποίος κέρδισε τις τελευταίες εκλογές γυρνώντας τη χώρα με ένα αλυσοπρίονο στα χέρια για να κόβει τις κρατικές δαπάνες.

Ούτε ο τελικός του Μουντιάλ είναι απαλλαγμένος από βαρύ ιστορικό φορτίο. Η Αργεντινή ήταν η δεύτερη Λατινοαμερικάνικη χώρα που ανεξαρτοποιήθηκε από την Ισπανία στις 9 Ιουλίου του 1816. Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι στην ανεξαρτοποίηση αυτή συνέβαλαν αποφασιστικά οι Βρετανοί οι οποίοι βοήθησαν τους επαναστάτες Αργεντινούς αφού προηγουμένως απέτυχαν να καταλάβουν το Μπουένος Άιρες. Ακολούθησαν βέβαια και άλλα κεφάλαια όπως η μαζική φυγή των ηττημένων δημοκρατών του Ισπανικού εμφυλίου στην πάλαι ποτέ αποικία της χώρας τους και η φιλική-αντικομμουνιστική σχέση του λαϊκιστή προέδρου Χουάν Περόν με τον δικτάτορα Φράνκο. Βίοι παράλληλοι.

Ευτυχώς, ο τελικός του Μουντιάλ δεν θα κρίνει την ανεξαρτησία της Αργεντινής που κερδήθηκε πριν από 210 χρόνια. Η Ισπανία θα εκπροσωπηθεί τόσο από σύσσωμη την βασιλική οικογένεια όσο και από τον Πρωθυπουργό Πέδρο Σάντσεθ που θα αγνοήσει τις τελευταίες απειλές του οικοδεσπότη Τραμπ. Η Αντιπρόεδρος της Αργεντινής απέφυγε μέχρι στιγμής να κάνει δηλώσεις κατά των (πρώην) αποικιοκρατών την ώρα που ο Πρόεδρος Μίλεϊ, πιστός στα γούρια του, θα παρακολουθήσει τον αγώνα από τον καναπέ του. Έτσι κι αλλιώς δεν είχε και τίποτα να κάνει στο γήπεδο. Τη «δουλειά» έχει αναλάβει να καθαρίσει ο Βασιλιάς Μέσι και η παρέα του που ονειρεύονται να σηκώσουν, για δεύτερη συνεχόμενη φορά, την παγκόσμια κούπα ψηλά στον ουρανό της χώρας τους. Δυο μεγάλες χώρες, δυο ενθουσιώδεις λαοί, μια λατινική γλώσσα, ένα παγκόσμιο κύπελλο.