Η πόλη της σιωπής

Η ομάδα και το ποδόσφαιρο ήταν απλά οι αφορμές. Το ίδιο και ο ΠΑΟΚ αυτών των παιδιών. Ο «κάθε» ΠΑΟΚ, ο ασπρόμαυρος, ο ερυθρόλευκος, ο πράσινος, ο κιτρινόμαυρος, ο μπλε, ο κυανέρυθρος, ο βυσσινί. Οι σύλλογοι, τα clubs, τα σύμβολα, που σε μια εποχή που η πλειοψηφία του κόσμου παίζει κρυφτό με τη μοναξιά και την κοινωνική απομόνωση, συνεχίζουν να καταφέρνουν κάτι εξαιρετικά απλό και καθόλα ανθρώπινο. Να δημιουργούν παρέες, ιστορίες, μνήμες και αφηγήματα.

Μια τέτοια παρέα ξεκίνησε να πάει για να δει την ομάδα της στη Γαλλία. Πολύς κόσμος νομίζει ότι θα έκαναν όλο αυτό το ταξίδι για ένα και μόνο δίωρο, εκεί στο πανέμορφο «Groupama Stadium», την έδρα της Λυόν. Κι όμως. Αυτά που θα τους έμεναν θα ήταν οι ώρες πριν και μετά τον αγώνα, τα πειράγματα, τα συνθήματα, η προσμονή, η εκτόνωση από μια δύσκολη καθημερινότητα, η διατήρηση των συμβολισμών του καθενός τους. Για τον πατέρα, τον παππού, τον θείο και τον συγγενή που τους πήγαν για πρώτη φορά στο γήπεδο, για την πόλη, τις πόλεις και όσα άφησαν πίσω τους, για όλα εκείνα που τους καθόρισαν και εντέλει τους έδωσαν μορφή στην αγάπη για έναν σύλλογο, ώστε να μην τα ξεχάσουν και να μην ξεχαστούν. Μέχρι μια καταραμένη στιγμή, μια στραβοτιμονιά.

«Όσοι πάμε, τόσοι γυρίζουμε» συνηθίζουν να λένε μεταξύ τους οι φίλαθλοι κι οι οπαδοί των ομάδων, οργανωμένοι ή μη. Διότι με τόσα θύματα στους δρόμους και στις κατά καιρούς τραγωδίες, γνωρίζουν το «εύθραυστο» της υπόθεσης. Αυτός ήταν και είναι ο δικός τους τρόπος να ανακουφιστούν από τα προβλήματά τους, να συζητήσουν και να δημιουργήσουν κοινά βιώματα, να τραγουδήσουν, να συνδυάσουν μια ευρωπαϊκή πορεία με ένα ταξίδι και με καινούργιες παραστάσεις. Ή απλά να κάνουν το κέφι και την καλοπέρασή τους, έννοιες καθόλα παρεξηγημένες σε καιρούς που το διαδικτυακό matrix σε κάνει να αναρωτιέσαι αν όντως ξεκουράζεσαι ποτέ πραγματικά. Για την μπάλα και το ίδιο το ποδόσφαιρο, στο τέλος της ημέρας. Για το πιο δημοκρατικό άθλημα στον κόσμο, που δίνει τις ίδιες ευκαιρίες σε αδύναμους, φτωχούς και απόκληρους ώστε να γίνουν οι καλύτεροι και να ξεχωρίσουν. Την ίδια στιγμή που οι κοινωνικές τάξεις γίνονται μία και ενιαία, σε μια εξέδρα που αψηφά εμφατικά τους πολιτικούς και ταξικούς διαχωρισμούς. Για εκείνους που «όσα γνωρίζουν περί ηθικής, τα οφείλουν στο ποδόσφαιρο», κατά τη φράση που αποδίδεται στον Αλμπέρ Καμύ. Για στιγμές σαν τη χτεσινή στην Τιμισοάρα, που σου υπενθυμίζουν την τραγική ανθρώπινη φύση σου. Όταν ξαφνικά όλα τα κασκόλ αποκτούν το ίδιο χρώμα.

Τον ερχόμενο Απρίλιο ο ΠΑΟΚ κλείνει έναν αιώνα ζωής. Η επέτειος συμπίπτει με τις πρόσφατες επιτυχίες του δημοφιλούς ποδοσφαιρικού τμήματος και το πλασάρισμά του σε ρόλο ισότιμου ανταγωνιστή για τους εγχώριους τίτλους. Μέχρι χτες ο ενθουσιασμός ήταν στα ύψη. Σήμερα είναι σαφές πως ο εορτασμός της επετείου (αν και εφόσον και στον βαθμό που θα πραγματοποιηθεί) θα έχει μια τεράστια σκιά να πλανάται από πάνω του. Αυτή της 27ης Ιανουαρίου 2026, της πιο μαύρης ημέρας στην ιστορία του συλλόγου. Μια σκιά που, με αφορμή τα 100 χρόνια, συνειδητοποιεί κανείς πως μάλλον είναι ταυτόσημη με αυτό το σωματείο της απόλυτης χαρμολύπης. Αυτό που σοφά επέλεξε τότε το άσπρο και το μαύρο για χρώματά του. Σαν να το ήξερε από την αρχή.

Ο ΠΑΟΚ αυτών των παιδιών δεν έχασε ποτέ.