Η πρόταση του Μαρινάκη στο μικροσκόπιο

Η πρόταση του Βαγγέλη Μαρινάκη για συνάντηση κορυφής των ιδιοκτητών των μεγάλων ομάδων δεν πέφτει στο τραπέζι για πρώτη φορά. Αρκετοί την υποστηρίζουμε από την εποχή του Κόκκαλη και του Βαρδινογιάννη, ξέροντας ότι απευθυνόμαστε σε κουφούς. Θέλαμε, όμως, να την συντηρούμε με την ελπίδα πως κάποια στιγμή θα ακουγόταν δυνατά.

Βέβαια, ο μεγαλομέτοχος του Ολυμπιακού την διατυπώνει τώρα, που ξέρει πως βρίσκεται σε φανερή αδυναμία να καθοδηγήσει ο ίδιος τα πράγματα όπως θα ήθελε. Οσο είχε το πάνω χέρι, πιθανότατα θα γελούσε σ ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ομως, αυτή τη στιγμή, και καθώς φοβάται πως στη πορεία του πρωταθλήματος κάποιοι θα του την στήσουν, την επαναφέρει με τον πιο επίσημο τρόπο.

Οπως, και νάχει, ένα τέτοιο ραντεβού είναι πλέον υπερ-απαραίτητο. Προϋποθέτει, όμως, ειλικρίνεια προθέσεων και προσέλευση του καθενός στο τραπέζι χωρίς δεύτερες σκέψεις και κρυφούς υπολογισμούς. Υπάρχει και μια προϋπόθεση ακόμα: να μην ανοίξει η πόρτα και να μη φύγει κανείς, προτού καταλήξουν σε οριστική συμφωνία που θα έχουν την ειλικρινή διάθεση να την προχωρήσουν και να την εφαρμόσουν. 

Βέβαια, κάτι τέτοιο ακούγεται χλωμό έως απίθανο. Είναι τόσο ποτισμένοι όλοι τους με το δηλητήριο της κυριαρχίας που επιδιώκουν να επιβάλλουν ο ένας πάνω στον άλλο, που το πιθανότερο είναι να πάει άπατη η όποια προσπάθεια. Οταν ο καθένας τους ξέρει πως μετά τη συμφωνία θα χάσει μικρό ή μεγάλο κομμάτι της εξουσίας που διαθέτει ή επιδιώκει να βάλει στο χέρι, θα κάνει κάποια στιγμή πίσω και θα το τινάξει στον αέρα. 

Αλλωστε, το πρώτο και βασικότερο που χρειάζεται είναι να βρεθεί ένας νέος πρόεδρος κοινής αποδοχής για την ΕΠΟ, τον οποίο από τη στιγμή που θα τον εγκαταστήσουν, και για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, θα τον αφήσουν ήσυχο, με την έννοια ότι κανένας δεν θα μπει στον πειρασμό να τον πάρει έστω μια φορά στο τηλέφωνο. Κι εκείνος, όταν το βλέπει, δεν θα το σηκώνει. Μόνο έτσι θα δουλέψει απερίσπαστος πάνω σε όλα όσα χρειάζεται το ελληνικό ποδόσφαιρο μέχρι να ξαναβρεί τα πατήματά του και να πλησιάσει τα ευρωπαϊκά στάνταρτς. Αυτός να ελέγχει και να καθοδηγεί τη διαιτησία, αυτός να διορίζει τους αθλητικούς δικαστές, αυτός να βάζει τους όρους στο πρωτάθλημα, αυτός όλα. Χωρίς την παραμικρή παρέμβαση. Υπάρχει τέτοιο πρόσωπο; Κι αν υπάρχει μπορούν να το βρουν, να το συμφωνήσουν και να το αφήσουν, χωρίς να το ζαλίζουν ο καθένας με τα δικά του;

Οπως βλέπουμε, τα πράγματα δεν είναι απλά. Γιατί αν ποτέ γινόταν δυνατό να μπουν σε συζήτηση όλα αυτά, το πιθανότερο να συμφωνούσαν όλοι ότι διαφωνούν και να συνέχιζαν τις σημερινές αδιέξοδες πρακτικές τους. Κι εκεί βρίσκεται το πρόβλημα. Ποτισμένοι ως το μεδούλι με την μεγαλομανία που διακρίνει με διαφορετικό τρόπο τον καθένα, είναι απίθανο να βρουν κοινό τόπο. Θα διαφωνήσουν, θα ρίξουν την ευθύνη της αποτυχίας ο ένας στον άλλο και θα συνεχίσουν απτόητοι όσα κάνουν μέχρι σήμερα με στόχο -αν είναι δυνατόν- να παίρνουν κάθε χρόνο (και οι τρεις!) ένα ξεχωριστό πρωτάθλημα ο καθένας εις βάρος των υπόλοιπων!