Δεν χρειάζεται να είσαι φίλος της Λίβερπουλ για να κατασυγκινηθείς με το «Kenny»

Θα χρειαστείς πολλά χαρτομάντιλα για να το δεις, ακόμη και αν δε σου καίγεται καρφί για τη μπάλα. «Είναι ο βασιλιάς του Άνφιλντ. Αλλά δεν τον βλέπω σαν βασιλιά, παρά μόνο σαν έναν αγαπημένο άνθρωπο», αναφέρει η Μάργκαρετ Άσπιναλ, «μητέρα του Τζέιμς», ενός από τα 96 θύματα της τραγωδίας του Χίλσμπορο. Αυτή είναι μόνο μία από τις βινιέτες – πορτρέτα μιας ταινίας η οποία αξιοποιεί μικρά και μεγάλα ονόματα, επώνυμους και ανώνυμους πρωταγωνιστές για να διηγηθεί ένα από τα πιο συναισθηματικά φορτισμένα αληθινά παραμύθια του ποδοσφαίρου. Μια ταινία για τον Κένι Νταλγκλίς, για όλα όσα κατόρθωσε και υπέμεινε στην αθλητική και προπονητική καριέρα του στη Λίβερπουλ.

Ένα παιδί γεννιέται στη Γλασκόβη. Μαθαίνει να κλοτσάει την μπάλα προτού αρχίσει να περπατάει. Στα 16 του υπογράφει επαγγελματικό συμβόλαιο, πίνει τις πρώτες του λάγκερ στην παμπ Beachwood, όπου σερβίρει κάποιος Άλεξ Φέργκιουσον, γνωρίζει και παντρεύεται τη Μαρίνα, μητέρα των τεσσάρων παιδιών του και σύντροφό του μέχρι σήμερα, σκοράρει 167 γκολ και κερδίζει 5 τίτλους με την Σέλτικ, παίρνει μεταγραφή στη Λίβερπουλ έναντι του ποσού – ρεκόρ 440.000 λιρών και φτάνει στο Μέρσεϊσάιντ ως επίδοξος διάδοχος του Κέβιν Κίγκαν. Οι φίλαθλοι δεν ήξεραν τι τους περίμενε. Από το 1977 έως το 1985, κατακτά 4 ευρωπαϊκούς τίτλους, 5 πρωταθλήματα, 4 κύπελλα και ένα ευρωπαϊκό σούπερ καπ. «Ήταν σαν χορευτής», τον αναπολούν όσοι τον έζησαν. «Τους πήγαινε από τη μία, τους πήγαινε από την άλλη, τους περνούσε από ανάμεσα».

Είναι το απόλυτο 20th century boy της γενιάς του και τίποτα δεν του πηγαίνει στραβά, ώσπου αγωνίζεται στον ματωμένο τελικό του Χέιζελ, με τους 39 νεκρούς. Την επομένη της τραγωδίας, διορίζεται παίκτης - προπονητής του συλλόγου. Κατακτά το νταμπλ στην πρώτη χρονιά του, καλλιεργεί τη μοναδική του ποδοσφαιρική χημεία με τον Ίαν Ρας, και όταν ο τελευταίος αναχωρεί, σφυρηλατεί τη νέα δυναστεία της Λίβερπουλ με παίκτες σαν τον Μπαρνς, τον Μπίρντσλεϊ, τον Όλντριτζ, τον ΜακΜάχον, τον Χάνσεν. Στα 15 χρόνια της καριέρας του στη Λίβερπουλ, κερδίζει 27 τίτλους –ανάμεσά τους, το τελευταίο πρωτάθλημα του συλλόγου, το 1990. Έχει προηγηθεί το Χίλσμπορο, τον Απρίλιο του 1989. Η τραγωδία που τον συνέτριψε αλλά και η οποία έδωσε στην κατοπινή ζωή του νόημα και προορισμό. «Έδωσε την καρδιά και την ψυχή του στη Λίβερπουλ», αναφέρει σε κάποιο σημείο της ταινίας ο γιος του. «Όσα και αν σημαίνει αυτός για τη Λίβερπουλ δεν πλησιάζουν καν στο τι σημαίνει η Λίβερπουλ για τον ίδιο». Υποκλιθείτε σε ένα πραγματικά larger than life σύμβολο των γηπέδων που στάθηκε με την ίδια μεγαλοπρέπεια και έξω από αυτό.

Με βάση αυτό το σχήμα αφήγησης κυλάει η ταινία του Stewart Sugg, ακολουθώντας μια σειρά από μείζονες και ελάσσονες χαρακτήρες της ζωής του Νταλγκλίς, της αδελφής, της συζύγου και των παιδιών του, των συμπαικτών και των αντιπάλων του, οι περισσότεροι από τους οποίους έρχονται σε τετ α τετ επαφή μαζί του για να διαπραγματευτούν τα επεισόδια ενός μυθικού βίου, απόλυτα εναρμονισμένου με την εποχή που τον εξέθρεψε. Διότι το «Kenny» είναι ταυτόχρονα και ένα φιλμ για τη Βρετανία της Θάτσερ, για τη φτώχεια, τον ρατσισμό, την περιθωριοποίηση της εργατικής τάξης και την υποκινούμενη παρακμή μιας μητρόπολης η οποία αναζήτησε στο ποδόσφαιρο τις διεξόδους που δεν έδινε η καθημερινότητα. Η Αγγλία του «Kenny» είναι η Αγγλία των Buzzcocks και των Mini Cooper, της ένοχης αστυνομίας και των κλακαδόρων της στα ταμπλόιντ, που έσπευσαν να στοιβάξουν τη ντροπή μαζί με τα αισθήματα απώλειας όσων έχασαν οικείους τους στην τραγωδία του 1989.

Στο Χίλσμπορο, 15 Απριλίου 1989

Το κεφάλαιο του Χίλσμπορο είναι πραγματικά σπαραξικάρδιο, και ο δημιουργός του «Kenny» το κρατάει επιδέξια για το τέλος. «Δεν θέλω να κοιτάξω πίσω», λέει ο Νταλκγλίς. «Δεν θέλω να φέρω αυτές τις μνήμες ξανά στο προσκήνιο». Ο ίδιος στέκεται σε έναν λόφο, ψηλά πάνω από το γήπεδο, ατενίζοντας το σκηνικό του μοιραίου ημιτελικού με τη Νότιγχαμ Φόρεστ, ενώ τα οδυνηρά βιντεοσκοπημένα στιγμιότυπα ξετυλίγονται ξανά. Η αντιπαραβολή αρχειακού υλικού με σημερινά πλάνα, τα έγχορδα, οι ερμηνείες του «You’ll Never Walk Alone» από παιδικές χορωδίες, οι εναέριες λήψεις, οι οικογενειακές μαρτυρίες, τα ντοκουμέντα των πλακάτ που μετατράπηκαν σε φορεία, οι κρεμασμένοι από τα κάγκελα και οι πεσμένοι στο χορτάρι, οι απέραντες εκτάσεις των λουλουδιών και οι θάλασσες των συλλυπητηρίων την επαύριον, το κοινοτικό πνεύμα και η αλληλοβοήθεια των κατοίκων της πόλης, που τόσο οικτρά προδόθηκαν από το νόμο και τα μίντια επί τρεις δεκαετίες, καθώς μόλις πρόσφατα αποκαταστάθηκε η μνήμη των νεκρών του Χίλσμπορο, όλη η αλληλουχία εικόνων και ερεθισμάτων εκμαιεύει το συναίσθημα σε ακραίο σημείο. Ο Κένι Νταλγκλίς, ένας περήφανος άντρας που παρακολούθησε πολύ περισσότερες κηδείες από όσες του αναλογούσαν, αφιέρωσε τη ζωή του στις διάφορες εκστρατείες δικαίωσης των χαμένων του Χίλσμπορο. «Κάναμε μόνο ό,τι θα έκαναν οι υπόλοιποι για μας», καταλήγει. «Αυτοί οι άνθρωποι στήριξαν το ποδόσφαιρό μας. Ήταν η σειρά του ποδοσφαίρου να στηρίξει τις οικογένειές τους». Από τις 13 Οκτωβρίου 2017, ο Κένι Νταλγκλίς έχει τη δική του κερκίδα, αναβαπτισμένη προς τιμή του στο Άνφιλντ. Πλέον έχει και την ταινία που του αξίζει. He’ll never walk alone.