«Φωτογραφίζω εγκαταλειμμένα εκπαιδευτικά ιδρύματα στην ελληνική επικράτεια». Έτσι συστήθηκε ο Χριστόφορος Δουλγέρης, ο οποίος μας έστειλε ένα μήνυμα μαζί με δείγματα της ξεχωριστής δουλειάς του, η οποία μας υποχρέωσε να σκύψουμε πάνω από ένα φαινόμενο που όλοι προσπερνάμε. Τι απογίνονται τα κτίρια των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της χώρας μας όταν παύουν να εξυπηρετούν λειτουργικές χρήσεις;
Η γενικευμένη κοινωνική απορρύθμιση της κρίσης και οι αναπόφευκτες επιπτώσεις της στην παιδεία επέφεραν σκληρότερα χτυπήματα στις περιοχές μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα. Η απόκοσμη όψη των ερειπωμένων σχολικών συγκροτημάτων δεν άφησε ασυγκίνητο τον Χριστόφορο Δουλγέρη. Όπως σχολιάζει ο ίδιος, «ο κύριος και βασικός άξονας αυτής της σειράς βασίζεται στην άμεση φωτογραφική καταγραφή των εκπαιδευτικών σχολείων και ιδρυμάτων της υπαίθρου της Ελλάδας. Ένα ταξίδι που καλύπτει όλους τους νομούς της Ελλάδας και φωτίζει αρκετά έντονα την πρόσφατη εγκατάλειψη των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων σε τμήματα της υπαίθρου. Τα περισσότερα από αυτά τα σχολεία είναι αρχιτεκτονικά αριστουργήματα, πραγματικά στολίδια τα οποία έχουν λειτουργήσει σε ποικίλα δημογραφικά, γεωγραφικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά στις αρχές του αιώνα που έφυγε».
Από τα σύνορα του νομού Σερρών έως την Ιθάκη, την Κρήτη, την Πάρο, ο φωτογράφος ταξίδεψε μέχρι τις πιο απομακρυσμένες περιοχές της Ελλάδας προκειμένου να αιχμαλωτίσει τις ιδιαίτερες αυτές εικόνες. Τι του εντυπώθηκε προπάντων μέσα από όλες αυτές τις διαδρομές; «Ακολουθώντας αυτή την ιστορική και πολιτισμική διαδρομή στα χνάρια των αρχών του αιώνα μας, προσπαθώ να καταλάβω με τον δικό μου τρόπο τι μας έχει συμβεί. Αυτή η εμπειρία της αρχιτεκτονικής σύγκρισης ίσως μας μεταφέρει μια μεγαλύτερη εικόνα από αυτή που έχουμε μέχρι σήμερα αντιληφθεί , μια εικόνα την οποία ίσως δεν έχουμε καν αναζητήσει».
Ο δημιουργός, ο οποίος σπούδασε κοινωνιολογία στο Ρέθυμνο, πήρε μαθήματα φωτογραφίας στο Ντίσελντορφ και κατόπιν φοίτησε στο Camberwell College of Arts του Λονδίνου, εργάζεται ως ελεύθερος φωτογράφος από το 2003. Η δουλειά του κλίνει σαφώς προς τον μαγικό ρεαλισμό, ενώ οι έννοιες του τόπου και της ταυτότητας αποτελούν σταθερό μοτίβο της προβληματικής του. Άμεσος στόχος του είναι να προεκτείνει το πορτφόλιο των ερειπωμένων σχολείων, αντλώντας εικόνες από ελληνικά ιδρύματα στα παράλια της Μικράς Ασίας , την Κωνσταντινούπολη, την Αίγυπτο, τη νότια Ιταλία, την Οδησσό, οπουδήποτε έχει αφήσει τα χνάρια του το ελληνικό στοιχείο.
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
20°
