Πού θα φας καταπληκτικές σαρδέλες στα βόρεια

Το να βρίσκω καταπληκτικές τις ψητές σαρδέλες στην Αθήνα, όταν έχω γυρίσει από την Καβάλα την πατρίδα της σαρδέλας στην οποία έφαγα ό,τι σαρδέλα κυκλοφορούσε αμολητή… σημαίνει ότι οι συγκεκριμένες (σαρδέλες πάλι, σόρι για την επανάληψη) ήτανε πραγματικά ουάου, σουπερ-ντούπερ και τα σχετικά: φρέσκιες, θαλασσινές, ζωηρές, ψημένες ιδανικά, και μάλιστα σε δύο εκδοχές, καθαρισμένες και ακαθάριστες. Οι καθαρισμένες, χωρίς κεφάλι και κόκκαλο, τρώγονται με μια μπουκιά, χλαπ και κάτω, η πιατελίτσα τους άδειασε πριν το πάρουμε χαμπάρι. Τις συνοδεύσαμε με βλίτα, καλαμαράκια τηγανιτά όχι κτψγμνα, και μια σωστή λακέρδα τόνου – όλα αυτά στα «Ψαράκια» στα Μελίσσια, στην Πλατεία Ελευθερίας – Αγίου Γεωργίου, με τσίπουρο, ωραία παρέα και σχετική δροσιά.

Η Πλατεία είναι παιδότοπος κανονικός, με πιτσιρίκια που παίζουν μπάλα ή κάνουν ποδήλατο ατέλειωτες ώρες, ενώ οι γονείς αράζουν στα γύρω ταβερνάκια τσεκάροντας κάθε τόσο μη σαβουρντιστούν τα σπλάχνα τους. Έχω έρθει πολλά χρόνια πριν, με τον μεγάλο γιο μου όταν ήταν έξι ή εφτά χρονών, δεν θυμάμαι πού είχαμε φάει τότε αλλά δεν έχει αλλάξει πολύ η πλατεία σε είκοσι-τόσα χρόνια.

Το εστιατόριο «Τα Ψαράκια» είναι στο κάτω μέρος της πλατείας, έχει ψαρικά, μεζέδες, άνετα απλωμένα τραπέζια, καλό σέρβις και λογικές τιμές, εκτός από καταπληκτικές σαρδέλες. Για τις οποίες επιμένω μια και είναι το αγαπημένο μου φαγητό, το οποίο σπάνια παραγγέλνω στην Αθήνα επειδή έχω καλοσυνηθίσει στην ωραία, γυαλιστερή σαρδέλα της Καβάλας, άντε και της Θάσου, και οι Αθηναίες μου φαίνονται χλεμπονιάρες. Κάτι τους λείπει πάντα, ίσως η θάλασσα, που την έχουν αποχωριστεί καιρό, ίσως το κατάλληλο, μερακλίδικο ψήσιμο… πάντως στα «Ψαράκια» τις σκίσαμε (τις σαρδέλες λέμε), με κοκαλάκι και χωρίς, ίσα που πρόλαβαν να ακουμπήσουν το τραπέζι μας πριν τις εξαφανίσουμε σα να μην υπήρξαν ποτέ...

«Τα Ψαράκια», Νέστορος 4, Πλατεία Ελευθερίας-Αγίου Γεωργίου, Μελίσσια, 2108044314