MyCenae: Μια παράσταση για τον μύθο των Ατρειδών στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

*Ο τίτλος MyCenae δεν είναι τυχαίος: Μυκήνες, αλλά και "δικές μου" — μια κληρονομιά που η κάθε γενιά κουβαλάει σαν να ήταν η προσωπική της ιστορία.

Πριν από χιλιάδες χρόνια, μια κατάρα ξεκίνησε από ένα τραπέζι. Ο Τάνταλος σέρβιρε στους θεούς το ίδιο του το παιδί, κι από εκείνη τη στιγμή η γενιά των Ατρειδών δεν έπαψε ποτέ να πληρώνει: πατέρες που σκότωναν, μητέρες που εκδικούνταν, παιδιά που κληρονομούσαν τη βία σαν να ήταν αίμα τους. Η Κλυταιμνήστρα σκότωσε τον Αγαμέμνονα. Η κόρη τους, η Ηλέκτρα, μεγάλωσε μέσα σε αυτή τη σιωπή, περιμένοντας τη δικαίωση — ή την εκδίκηση.

Το MyCenae παίρνει αυτή την αρχαία ιστορία και τη φέρνει στο σώμα, εδώ και τώρα. Η ομάδα Khelanem παρουσιάζει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά μια σύγχρονη ανάγνωση των μύθων του Οίκου των Ατρειδών, όπου ο χορός και το σωματικό θέατρο γίνονται η γλώσσα ενός διαλόγου που οι λέξεις δεν αντέχουν να κουβαλήσουν.

Στο κέντρο, δύο γυναίκες — μητέρα και κόρη — στέκονται η μία απέναντι στην άλλη σαν μπροστά σε καθρέφτη που δεν σπάει ποτέ. Η Κλυταιμνήστρα και η Ηλέκτρα δεν είναι εδώ μόνο μυθικά πρόσωπα, αλλά το σώμα και η αντήχηση κάθε σχέσης μητέρας-κόρης όπου η αγάπη μπερδεύεται με τη σιωπή, το χρέος με την επιθυμία, η προστασία με τον πόνο. Εμπνευσμένο από τον Αισχύλο, τον Σοφοκλή και τον Ευριπίδη, το MyCenae δεν αναπαράγει τον μύθο — τον μεταγράφει, ρωτώντας κάτι πολύ σύγχρονο και πολύ ανθρώπινο: πώς μπορεί μια γυναίκα να είναι ταυτόχρονα μητέρα και δήμιος, τροφός και φύλακας μιας σιωπής που δεν διάλεξε ποτέ;

Σημείωμα της χορογράφου, Βαλεντίνης Γιαννοπούλου:
«Η παράσταση δημιουργήθηκε από την ανάγκη να εξερευνήσω τα ίχνη που αφήνουν οι ανθρώπινες σχέσεις πάνω στο σώμα, κι όσα αυτό αφηγείται όταν οι λέξεις δεν επαρκούν. Ονειρεύομαι ένα θέατρο όπου ο χορός γίνεται γλώσσα που μας ενώνει, μας συγκινεί, μας υπενθυμίζει την κοινή ανθρώπινη εμπειρία.»