«Ο Γιάννης και το βούδι» στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Ένας λαογράφος και μια νεαρή γυναίκα αγκυροβολούν ένα ζεστό καταμεσήμερο στο λιμάνι ενός νησιού με roomstolet, με την ελπίδα να μαζέψουν ζουμερούς καρπούς από τα εύφορα λιβάδια της λαϊκής παράδοσης.Οι δυο τους, ξεκινούν τη φολκλορική τους αναζήτηση, παίρνοντας συνεντεύξεις απ’ τον ντόπιο πληθυσμό. Οι αφηγήσεις, ωστόσο, που έρχονται στο φως, ανατρέπουν εντελώς την εικόνα του καλοσυνάτου ροδαλού χωρικού, όπως εκείνοι την έχουν στο μυαλό τους.Ακολουθώντας τις αλλεπάλληλες αποκαλύψεις, οι πρωταγωνιστές μας βουτούν σε μία σπείρα γεγονότων από τον κόσμο της σιωπής και της συνενοχής, η οποία θα τους στροβιλίσει βασανιστικά ως το τελικό σημείο της κάθαρσης.

Η παράσταση επιδιώκει να τραβήξει στο φως την πραγματική ιστορία ενός παιδιού που η συλλογική μνήμη του τόπου του θέλησε να τον σβήσει απ’ τα κιτάπια της.

Σημείωμα συγγραφέα
«Αναμοχλεύοντας αυτή την ιστορία, συνυπάρχουν μέσα μου η χαρά του ανακαλυπτή, με την ενοχή του τυμβωρύχου. Με λυτρώνει και με ανακουφίζει τελικά, η αίσθηση της εκπλήρωσης ενός καθήκοντος απέναντι στην αναστήλωση της μνήμης ενός ανθρώπου».

Σημείωμα σκηνοθέτη
«Δούλεψα με στόχο να ακουστεί, όσο το δυνατόν πιο καθαρά, η ιστορία. Θέλησα να δώσω τη δυνατότητα στο θεατή να φανταστεί ο ίδιος την τοποθεσία των γεγονότων, τις μυρωδιές, τους ήχους, τις εικόνες. Δεν σκηνοθέτησα ένα έργο εποχής, αλλά μία αληθινή ιστορία που μιλάει διαρκώς σε ενεστώτα χρόνο για το σήμερα. Την ίδια στιγμή, προσπάθησα να προσεγγίσω την ψυχοσύνθεση των ηρώων, όσο γινόταν πιο αυθεντικά, χωρίς αναχρονισμούς και μετερμηνείες. Με απασχόλησε πολύ: το πώς ερωτεύονται, πώς πληγώνονται, πώς εκφράζονται, πώς σκέφτονται όλοι αυτοί οι χαρακτήρες, χωρίς να έχουν τις μιντιακές αναφορές που έχει ένας άνθρωπος του εικοστού πρώτου αιώνα. Υπάρχει μια δυσδιάκριτη γραμμή ανάμεσα στο «σήμερα» και στο «τότε», στη ροή της παράστασης. Η γραμμική αφήγηση καταργείται και ο θεατής δεν κατανοεί πάντα, ακριβώς την χρονική στιγμή που γίνονται όλα αυτά, είναι 2024;, είναι 1960;, είναι βράδυ, μεσημέρι, χάραμα, πρωί…;«Ο Γιάννης το βούδι» είναι το δεύτερο παιδί μου. Το έργο αυτό, το θεωρώ το πιο σημαντικό κείμενο που έχω φέρει, ως τώρα, στη σκηνή. Είμαι πολύ τυχερός και ευγνώμων που η Ευαγγελία μου εμπιστεύτηκε αυτό το κείμενο, το έργο της, και τυχερός επίσης που βρέθηκε αυτή η τόσο δυναμική ομάδα καλλιτεχνών να μετέχει στη δημιουργία».